ศัตรูในคราบผู้สนับสนุน

"ถ้าท่านประธานจะกรุณาพิจารณาจากลายมือชื่อในหน้าสิบสี่... ผมคิดว่าหลักฐานชิ้นนี้น่าจะชัดเจนเพียงพอที่จะยุติข้อกังขา, ว่าใครกันแน่ที่เป็นผู้ชุบชีวิตบทกวีโบราณชุดนี้ขึ้นมาจากกองขี้เถ้าแห่งกาลเวลา" น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราคมมีดโกนของรวีดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของห้องประชุมใหญ่สลัวราง แสงไฟจากโปรเจกเตอร์สาดกระทบใบหน้าด้านข้างของเขาให้ดูคมสันราวกับรูปสลักหินอ่อน ทว่าดวงตากลับพราวระยับด้วยประกายแห่งผู้กำชัยชนะ ศิลานั่งไขว่ห้างอยู่ที่มุมฝั่งตรงข้าม นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะประชุมไม้สักทองเป็นจังหวะช้าๆ อย่างใจเย็น ใบหน้าของนักมานุษยวิทยาดนตรีหนุ่มไม่ได้ปรากฏร่องรอยความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขากลับอมยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ราวกับกำลังชมการแสดงมายากลที่รู้ทันกลโกงตั้งแต่ฉากแรก "ลายมือชื่อเหรอครับ, คุณรวี?" ศิลาทวนคำ น้ำเสียงนุ่มนวลทว่าบาดลึก "น่าเสียดายจริงๆ ที่หมึกปากการุ่นนั้น... ในทางนิติวิทยาศาสตร์แล้ว มันเพิ่งถูกผลิตขึ้นมาเมื่อไม่ถึงสามปีที่ผ่านมานี้เอง ในขณะที่ต้นฉบับกระดาษสาแผ่นนั้น ผ่านการพิสูจน์อายุคาร์бонแล้วว่ามีอายุไม่ต่ำกว่าแปดสิบปี... ท่านประธานครับ ผมเกรงว่าหมึกบนหน้าสิบสี่ของท่านรวี คงจะมีอภินิหารสามารถย้อนเวลาทะลุมิติไปเซ็นชื่อทับประวัติศาสตร์ได้กระมัง" เสียงซุบซิบฮือฮาเกิดขึ้นทันทีในหมู่คณะกรรมการผู้ทรงเกียรติ รวีชะงักไปชั่วพริบตา กล้ามเนื้อกรามข้างขวาขยับเกร็งอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่เขาจะปรับสีหน้าให้กลับมานิ่งสนิทได้อย่างรวดเร็ว สมกับที่เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านโบราณคดีผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมาโชกโชน "คุณศิลากำลังกล่าวหาว่าผมปลอมแปลงเอกสารอย่างนั้นหรือครับ?" รวีถามกลับ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "ในฐานะที่ผมเป็นผู้สนับสนุนทุนวิจัยนี้มาโดยตลอด ตั้งแต่โปรเจกต์ 'วสันตฤดูที่หายไป' เป็นเพียงแค่เศษกระดาษเปียกชื้นในห้องใต้ดิน... การปกป้องสิทธิ์และความถูกต้องของงานชิ้นนี้ คือหน้าที่ที่ผมต้องทำ เพื่อไม่ให้หยาดเหงื่อของบรรพชนต้องแปดเปื้อนด้วยน้ำมือของนักวิชาการรุ่นใหม่ที่โหยหาชื่อเสียง" บทสนทนาเชิงสัญลักษณ์นี้ดำเนินไปท่ามกลางบรรยากาศที่อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ทั้งสองคนต่างยืนอยู่คนละฟากฝั่งของอุดมการณ์ ศิลาเชื่อมั่นในความเปลี่ยนแปลงและการตีความบทกวีให้ร่วมสมัย เพื่อให้เสียงเพลงแห่งอดีตได้เต้นระบำร่วมกับหัวใจของคนยุคปัจจุบัน ขณะที่รวีกลับพยายามแช่แข็งทุกอย่างไว้ในพิพิธภัณฑ์ บังคับให้บทกวีกลายเป็นมัมมี่ไร้ชีวิต เพื่อที่เขาจะได้เป็นผู้ครอบครองกุญแจไขห้องเก็บศพนั้นแต่เพียงผู้เดียว "หยาดเหงื่อของบรรพชน... หรือหยาดเหงื่อของคุณที่พยายามจะขโมยมันไปเป็นเครดิตของตัวเองกันแน่ครับ, คุณรวี" ศิลายันตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ เขยื้อนเข้าประชิดโต๊ะประชุม กลิ่นอายความเป็นมืออาชีพที่ฉลาดทันกันแผ่ซ่านออกมาระหว่างคนทั้งสอง "คุณจำบทกวีท่อนที่สามไม่ได้ด้วยซ้ำ ตอนที่เราถอดรหัสกันเมื่อคืนก่อน... เพราะอะไรน่ะหรือครับ? ก็เพราะคุณไม่ได้เป็นคนแปลมันอย่างไรล่ะ คุณแค่รอจังหวะที่ผมเหนื่อยล้า แล้วฉวยเอาแฟ้มข้อมูลต้นฉบับไปอ้างสิทธิ์ว่าเป็นผลงานในโครงการอนุรักษ์ส่วนตัวของคุณ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมอีกครั้ง คณะกรรมการต่างหันไปมองหน้ากันอย่างเลิกลั่ก หลักฐานทางจิตวิทยาและพฤติกรรมที่ศิลายกขึ้นมากล่าวอ้างนั้นหนักหน่วงเกินกว่าจะปัดตกได้ง่ายๆ รวีหรี่ตาลงมองคู่สนทนา แววตาลึกล้ำคู่นั้นฉายความรู้สึกที่ยากจะหยั่งถึง มีทั้งความชื่นชมระคนความชิงชังอย่างรุนแรง "คุณนี่มัน... เก่งกาจเสียจริงนะ, ศิลา" รวีเอ่ยเสียงต่ำ หัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างเยือกเย็น "น่าเสียดายที่ความเฉลียวฉลาดของคุณ มักจะถูกใช้ไปในทางที่ทำลายรากเหงื่อของตัวเองอยู่ร่ำไป... คุณคิดจริงๆ หรือว่าชัยชนะในห้องประชุมนี้ จะทำให้คุณรอดพ้นจากเงาของอดีตที่ผมถือครองอยู่?" ศิลาชะงักไปเล็กน้อย คำพูดสองแง่สองง่ามนั้นสะกิดปมในใจของเขาอย่างจัง ประวัติศาสตร์ครอบครัวที่ศิลาพยายามหลบหนีมาตลอดชีวิต ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับรวีลึกซึ้งกว่าที่เขาเคยจินตนาการไว้ ก่อนที่ศิล จะทันได้เอաբาทโต้ตอบ เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องประชุมที่ปิดสนิท ประตูบานใหญ่ค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นร่างเงาของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวเข้ามาในความสลัว แสงไฟจากโถงทางเดินด้านนอกสาดส่องกระทบใบหน้าของแขกผู้มาใหม่ ชายชราผู้สวมแว่นกรอบทองและถือแฟ้มเอกสารสีดำสนิท—บุคคลที่ควรจะเสียชีวิตไปแล้วในเหตุการณ์ไฟไหม้ห้องสมุดโบราณเมื่อสิบปีก่อน—กำลังก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่ส่งตรงมายังศิลาและรวี "สวัสดีครับ... ทุกท่าน ดูเหมือนว่าผมจะมาทันเวลาฟังการแบ่งสมบัติชิ้นสุดท้ายพอดีสินะครับ" บทกวีใต้ร่มเงา