กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งผสมปนเปไปกับกลิ่นดินปืนในอากาศ ทำให้รินรดารู้สึกสะอิดสะเอียนจนอยากจะสำรอกออกมา แต่ในฐานะอัยการหญิงผู้ยึดมั่นในกระบวนการยุติธรรม เธอทำได้เพียงเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ดวงตาคู่คมกวาดมองร่างไร้วิญญาณของชายฉกรรจ์ที่นอนจมกองเลือดอยู่บนพื้นโกดังร้างแถบชานเมือง
เสียงรองเท้าหนังราคาแพงกระทบพื้นปูนดังเป็นจังหวะเนิบนาบ แต่กลับหนักแน่นจนสั่นสะเทือนไปถึงโสตประสาทของเธอ รินรดาหันขวับไปตามเสียงนั้น มือเรียวสั่นน้อยๆ เมื่อหยิบอาวุธประจำกายออกมาเล็งไปที่ร่างสูงใหญ่ที่กำลังก้าวผ่านเงามืดออกมา
"คุณ... วายุ" เสียงของเธอราบเรียบ หากแต่สั่นไหวด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามกดทับไว้
ชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มไร้ที่ติหยุดยืนห่างจากเธอเพียงไม่กี่ก้าว แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านช่องโหว่ของหลังคาโกดังตกกระทบใบหน้าคมสันที่เรียบเฉยจนน่ากลัว ดวงตาคู่สีนิลดุจเหยี่ยวคู่นั้นไม่ได้มีความเกรงกลัวต่อปลายกระบอกปืนของเธอแม้แต่น้อย เขากลับยกยิ้มมุมปาก ราวกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเป็นเพียงมดปลวกที่ไร้ค่า
"อัยการรินรดา..." เขาเอ่ยเสียงต่ำแหบพร่า น้ำเสียงนั้นทรงอำนาจและเยือกเย็นจนคนฟังรู้สึกหนาวสะท้านถึงไขสันหลัง "กล้าหาญดีนี่ที่เดินเข้ามาในถิ่นของผม... โดยไม่มีหมายค้น"
"ฉันไม่ต้องการหมายค้นเพื่อจับอาชญากรที่ฆ่าคนตายต่อหน้าต่อตาหรอกนะ"
รินรดาเชิดหน้าขึ้น แม้ลึกๆ จะรู้ดีว่าเธอกำลังก้าวเข้าสู่ปากเหยี่ยวปากกา แต่ศักดิ์ศรีของอัยการหญิงที่ไม่มีวันก้มหัวให้ใครทำให้เธอไม่ยอมถอย
วายุหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูหม่นลึกและอันตราย เขาขยับตัวก้าวเข้ามาหาเธออย่างจงใจ ความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกจากร่างสูงใหญ่จนรินรดาเผลอก้าวถอยหลังไปชนกับลังไม้ด้านหลังจนมุม
"คนตายคนนี้... เป็นถึงมือขวาของคินน์" วายุพูดพลางก้าวเข้ามาประชิด ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาปะทะเข้ากับใบหน้าของเธอ กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อเฉพาะตัวผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ทำให้สติของเธอพร่าเลือน "คุณคิดว่าการเอาปืนมาจ่อหน้าผม จะช่วยผดุงความยุติธรรมได้จริงๆ งั้นหรือ?"
"ความยุติธรรมไม่ได้มีไว้ให้เลือกปฏิบัติค่ะ แม้จะเป็นคุณ... ฉันก็ไม่ละเว้น"
วายุโน้มตัวลงมาจนระยะห่างระหว่างเขากับเธอนั้นเหลือน้อยจนน่าใจหาย มือหนาข้างหนึ่งคว้าข้อมือรินรดาไว้แน่นก่อนจะบิดเพียงเบาๆ จนอาวุธในมือเธอร่วงหล่นลงพื้น เสียงโลหะกระทบพื้นปูนดังก้องไปทั่วความเงียบงัน
"คุณมันดื้อรั้นเกินไป รินรดา" เขาขยับเข้าใกล้จนหน้าอกแกร่งเบียดชิดกับร่างบางของเธอ ลมหายใจที่ร้อนระอุรดรินอยู่ข้างใบหู ส่งผลให้หัวใจของหญิงสาวเต้นผิดจังหวะ "โลกของผมไม่มีกฎหมาย มีแต่กฎของความแข็งแกร่ง... และตอนนี้ คุณกำลังท้าทายอำนาจนั้นอยู่"
นิ้วเรียวยาวของวายุไล้ลงตามกรอบหน้าของเธออย่างถือวิสาสะ ก่อนจะหยุดลงที่ลำคอระหง ลูบไล้ผิวเนื้ออ่อนนุ่มเบาๆ แต่แฝงไปด้วยแรงกดที่ทำให้เธอรู้สึกลมหายใจติดขัด รินรดาพยายามดิ้นรน แต่เมื่อเขากระชากร่างเธอเข้าไปปะทะอกแกร่ง ความแข็งแรงของเขาก็ทำให้เธอรับรู้ได้ทันทีว่าเธอเป็นเพียงลูกแกะที่ตกอยู่ในอุ้งมือของราชสีห์ที่หิวกระหาย
"ปล่อยฉัน!"
"ปล่อยงั้นหรือ?" เขาเค้นเสียงหัวเราะชิดริมฝีปากเธอ ก่อนจะจงใจบดจูบลงมาอย่างหนักหน่วงและเร่าร้อนโดยไม่ให้เธอได้ตั้งตัว มันไม่ใช่จูบที่นุ่มนวล แต่เป็นจูบแห่งการสั่งสอนและการครอบครองที่บดขยี้ศักดิ์ศรีของเธอให้แหลกคามือ
รินรดาเบิกตากว้าง พยายามผลักไสแต่กลับถูกเขาล็อกเอวบางไว้แน่น มืออีกข้างของเขาเชยคางเธอขึ้นบังคับให้รับจูบที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจและเสน่หาอันดิบเถื่อน ลิ้นร้อนของเขารุกล้ำเข้ามาในโพรงปากอย่างจาบจ้วง ราวกับจะกวาดต้อนความดื้อรั้นทั้งหมดของเธอให้หายไป ความเร่าร้อนที่แผ่ซ่านเข้ามาทำให้สมองของอัยการสาวขาวโพลน ศักดิ์ศรีที่เธอเชิดชูไว้เริ่มสั่นคลอนไปกับสัมผัสที่ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบของหญิงสาวในตัวเธอ
ทว่าในจังหวะที่หัวใจของเธอกำลังจะยอมพ่ายแพ้ให้กับรสสัมผัสอันตราย เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังมาจากด้านนอกโกดัง แสงไฟจากรถยนต์หลายคันสาดส่องเข้ามาทำให้โกดังสว่างวาบ
วายุผละออกอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบเหลือบมองไปที่ประตู ก่อนจะหันกลับมามองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความนัยที่ยากจะคาดเดา
"คินน์มาแล้ว..." เขาหยิบอาวุธของเธอขึ้นมาแล้วยัดใส่มือเธอแน่น "ถ้าคุณอยากผดุงความยุติธรรมนัก ก็เชิญเผชิญหน้ากับมันด้วยตัวเอง... หรือจะเลือกว่าจะอยู่ข้างใคร ในเกมที่กำลังจะเปลี่ยนจากความเงียบ เป็นนรกที่แท้จริง"
สิ้นคำพูดนั้น เขาก็คว้าปืนของเขาขึ้นมาแล้วพุ่งตัวหายไปในความมืด ทิ้งให้รินรดายืนตัวสั่นเทาอยู่กลางกองเลือด โดยที่มีเสียงฝีเท้าของคินน์และสมุนดังใกล้เข้ามาทุกที
รินรดาเหลือบมองไปที่ร่างไร้วิญญาณบนพื้น ก่อนจะมองปืนในมือตัวเองที่ยังคงอุ่นด้วยไอความร้อนจากร่างกายของวายุ
นั่นไม่ใช่เสียงปืนสังหารธรรมดา... แต่มันคือเสียงปืนที่เป็นจุดเริ่มต้นของทัณฑ์ที่เธอไม่อาจหลีกหนี และคนที่กำลังเดินเข้ามาในเงามืดนั้น ไม่ใช่แค่ศัตรูของวายุ แต่เป็นคนที่กุมความลับบางอย่างที่จะทำลายชีวิตของเธอให้สิ้นซากตลอดกาล
ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในเกมรักสุดอันตรายนี้ด้วยกันนะคะ
ทัณฑ์เย็นชากับอาชญากรในคราบสุภาพบุรุษ•ตอนที่ 1
เสียงปืนที่ไร้ผู้รับผิดชอบ
ผลงานโดย จูบแรกยามสายัณห์
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (จูบแรกยามสายัณห์)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง ทัณฑ์เย็นชากับอาชญากรในคราบสุภาพบุรุษ นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!
