สถาปนิกกับบ้านผีสิง

เสียงเคาะไม้คานเหล็กดัง "ตึ้ง! ตึ้ง!" ก้องกังวานไปทั่วโถงโล่งของตัวบ้านทรุดโทรมอายุกว่าสี่สิบปี กลิ่นอับชื้นของปูนเก่าและฝุ่นผงคละคลุ้งอยู่ในอากาศ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ดึงดูดสายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาทรงเหลี่ยมของ กันตภณ สถาปนิกหนุ่มไฟแรงผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและเกลียดความผิดพลาดพอกับเกลียดฝุ่นละออง เขากำลังยืนกอดอกแน่น สีหน้าเรียบตึงจนแทบจะกลายเป็นหินแกรนิต ขณะจ้องมองแปลนบ้านขนาด A1 ในมือสลับกับรอยร้าวบนผนังรับแรงที่ลากยาวเป็นเส้นตรงราวกับสายฟ้าฟาด "คุณครับ... ผมเตือนด้วยความหวังดีนะ ถ้าคุณยังยืนทำหน้าเหมือนคนท้องผูกแบบนั้นต่อไปอีกสองนาที ริ้วรอยระหว่างคิ้วของคุณจะถักทอเป็นลายไทยจนผมเอาไปทำวอลเปเปอร์ห้องรับแขกได้เลยนะครับ" เสียงทุ้มกวนประสาทดังขึ้นจากมุมมืดบริเวณบันไดวนไร้ราวจับ กันตภณสูดหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงขีดสุดตั้งแต่ก้าวขาเข้ามาเหยียบไซต์งานนี้เป็นวันที่สาม ร่างโปร่งบางในชุดเสื้อฮู้ดโอเวอร์ไซส์สีพาสเทล กางเกงยีนส์ขาดเข่า และรองเท้าผ้าใบแบรนด์เนมรุ่นลิมิเต็ดเอดิชั่นก้าวออกมาจากเงานั้น ปราชญ์ หรือที่เหล่าฟอลโลเวอร์นับล้านในโลกโซเชียลรู้จักกันในนาม 'คุณชายปาล์ม สายรีวิว' เจ้าของเพจ 'บ้านนี้ผีไม่หลอก... แต่เจ้าของบ้านหล่อมาก' กำลังถือแก้วกาแฟเย็นดูดเสียงดังจ๊วบใหญ่ พร้อมกับส่งรอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่น่าหมั่นไส้ที่สุดในสามโลกมาให้ "นี่คุณปราชญ์..." กันตภณกดเสียงต่ำ รักษามารยาทความเป็นมืออาชีพไว้อย่างสุดความสามารถ "นี่คือไซต์งานก่อสร้าง ไม่ใช่สตูดิโอถ่าย TikTok รบกวนช่วยใส่หมวกนิรภัยแล้วก็รองเท้าเซฟตี้ตามระเบียบความปลอดภัยด้วยครับ ถ้าเกิดเศษปูนร่วงใส่หัวคุณสมองกลวงๆ นี่ขึ้นมา โปรเจกต์นี้คงต้องเปลี่ยนชื่อเป็น 'บ้านผีสิง' ของจริงเพราะวิญญาณคุณจะสิงอยู่แถวคานนี่แหละครับ" ปราชญ์ทำตาโต ทำท่าตกอกตกใจจนมือไม้ปัดป่ายไปมา แต่แววตากลับพราวระยับด้วยความสนุกสนาน "อุ๊ย! เป็นห่วงผมเหรอครับคุณสถาปนิกมาดนิ่ง หน้าตาคุณตอนดุผมนี่เหมือนพระเอกซีรีส์เกาหลีเวอร์ชันผู้กำกับโหดเลยนะเนี่ย ใจเต้นตึ้กตั้กเลยเห็นไหม... เนี่ย ฟังเสียงดูสิ" เจ้าตัวพูดพล้าวกระเถิบเข้ามาประชิดตัว ชand คว้ามือหนาของกันตภณไปแตะที่หน้าอกข้างซ้ายของตัวเองหน้าตาเฉย กันตภณสะดุ้งราวกับโดนไฟช็อต รีบชักมือกลับอย่างรวดเร็ว ใบหน้าคมคายขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความตกใจปนโกรธ ไม่ใช่เพราะเขิน แต่เพราะไอ้เด็กนี่มันล파มล้ำเส้นความเป็นส่วนตัวเกินไปแล้ว! "คุณปราชญ์! ถอยไปห่างๆ เลยนะครับ! เรากำลังคุยกันเรื่องโครงสร้างฐานราก ไม่ใช่พื้นที่สาธารณะที่จะมาเล่นขายของ ถ้าคุณยังไม่เลิกเล่นผมจะยกเลิกสัญญาว่าจ้างแล้วนะ" กันตภณขู่เสียงเข้ม นิ้วเรียวชี้หน้าอีกฝ่ายอย่างคาดโทษ ปราชญ์ยักไหล่เบาๆ เดินถอยหลังไปสองก้าวด้วยท่าทางกวนโอ๊ยแบบไม่มียอมแพ้ แถมยังทำปากยื่นปากยาว "โหย ใจร้ายจังเลยครับคุณกันต์ เรียกชื่อผมห้วนๆ แบบนี้แสดงว่าเริ่มสนิทกันแล้วใช่ไหมล่ะ บอกแล้วว่าผมหน่ะเลี้ยงง่าย ไม่ดื้อ ไม่ซน (มาก)... อ๊ะๆ อย่าเพิ่งมองผมด้วยสายตาพิฆาตแบบนั้นสิครับ ผมแค่อยากจะบอกว่า กำแพงตรงที่คุณยืนอยู่น่ะ... เมื่อกี้ช่างบอกว่ามันมีปลวกกินโครงสร้างข้างในจนกลวงเป็นรังนกกระจาบไปเรียบร้อยแล้วล่ะครับ" กันตภณชะงักกึก หันขวับกลับไปมองผนังเบื้องหลังทันที สมองคำนวณตัวเลขและงบประมาณตีกันวุ่นวายในหัว "คุณว่าอะไรนะ? ปลวกกิน? แล้วทำไมคุณเพิ่งมาบอกตอนนี้!" "ก็คุณไม่ยอมเปิดโอกาสให้ผมพูดนี่นา มัวแต่ดุผมอยู่ได้ หน้าแก่ก่อนวัยอันควรไม่รู้ด้วยนะ" ปราชญ์หัวคิกคัก ชอบใจที่ได้เห็นสถาปนิกหนุ่มผู้แสนจะเพอร์เฟกต์กำลังหัวเสียจนหัวฟู "เอาล่ะๆ เลิกทำหน้าเครียดเป็นหมาหงอยได้แล้วครับ ไหนๆ ก็มาดูไซต์งานวันแรกแล้ว ไป! ผมเลี้ยงชาบูร้านโปรดหลังซอยเป็นการไถ่โทษที่ทำให้คุณสถาปนิกสุดหล่อต้องปวดตับดีกว่า" "ผมไม่ว่าง และผมไม่กินของไร้สาระแบบนั้น..." กันตภณปฏิเสธเสียงแข็ง เตรียมจะสะพายเป้เดินหนีออกไปจากบ้านหลังนี้ให้พ้นๆ แต่ทว่า... "ถ้าคุณไม่ไป... ผมจะลงคลิปแฉในเพจว่า 'สถาปนิกหนุ่มชื่อดัง แอบร้องไห้ขี้มูกโป่งกลางไซต์งานเพราะคำนวณงบพลาด' ดีไหมครับ? รับรองว่ายอดวิวทะลุหลักล้านภายในสิบนาทีแน่ๆ" ปราชญ์เอ่ยเสียงใส พร้อมกับชูสมาร์ทโฟนขึ้นมาทำท่ากดๆ หน้าจอ กันตภณเบิกตากว้าง สตั๊นไปสามวินาที ความโกรธพุ่งทะยานจนเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ ไอ้เด็กนี่มัน... ร้ายกาจเป็นบ้า! ในจังหวะที่กันตภณกำลังจะก้าวเข้าไปกระชากมือถือเจ้าปัญหาออกจากมือของอินฟลูเอนเซอร์จอมกวน เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกั๊กของเขาก็แผดเสียงดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน สถาปนิกหนุ่มจำใจต้องควักมันขึ้นมาดูหน้าจอ ปรากฏชื่อของ 'คุณหญิงแม่' โชว์หร่าพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนไลน์กลุ่มตระกูลที่เด้งรัวไม่หยุด กันตภณกดรับสายด้วยความจำยอม ใบหน้าถอนหายใจเฮือกใหญ่ "ครับแม่... ผมกำลังดูไซต์งานให้อยู่ครับ... อะไรนะครับ? ใครจะมานะ?" น้ำเสียงปลายสายตอบกลับมาด้วยความตื่นเต้นระคนดีใจ จนกันตภณที่ยืนฟังอยู่ถึงกับหน้าถอดสี ขาสองข้างแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้นปูนซีเมนต์ตรงนั้น *"ก็ตาปาล์ม ปราชญ์ ลูกชายเพื่อนสนิทแม่ไงลูก! พอดีแม่เพิ่งรู้ว่าหนูรับรีโนเวตบ้านให้ตาปาล์มพอดี โลกกลมจริงๆ เลยนะ! แม่จัดการนัดหมายให้หนูสองคนไปดินเนอร์ทำความรู้จักกันเป็นการส่วนตัวเย็นนี้เรียบร้อยแล้ว ห้ามปฏิเสธเด็ดขาดนะลูก ไม่งั้นแม่ตัดออกจากกองมรดก!"* กันตภณอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทัน ภาพรอยยิ้มกวนประสาทของปราชญ์เมื่อครู่ซ้อนทับขึ้นมาในหัวราวกับภาพหลอน สถาปนิกหนุ่มค่อยๆ หันขวับกลับไปช้าๆ มองหน้าเจ้าของบ้านสุดกวนที่ตอนนี้กำลังยืนกอดอกอมยิ้มกรุ้มกริ่ม ส่งสายตาแพรวพราวราวกับรู้อนาคตอยู่ก่อนแล้ว ปราชญ์ขยับริมฝีปากพูดไร้เสียงใส่เขาว่า... *"ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการนะครับ... ว่าที่คู่หมั้นของผม"* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโบ๊ะบ๊ะกับความกวนของนายปาล์มและตาพี่กันต์ในตอนแรกนี้นะครับ!