เงาตามตัวจากอนาคต

"ความน่าจะเป็นที่โลหะผสมไทเทเนียม-คาร์ไบด์ชุดนี้จะทนทานต่อแรงกระแทกจากคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าในระดับสามจุดสี่กิกะเฮิรตซ์... มีค่าไม่ถึงยี่สิบเปอร์เซ็นต์ด้วยซ้ำครับ ดร.อลิซ" น้ำเสียงของคณินราบเรียบ ทว่าสั่นเครือเล็กน้อยขณะที่นิ้วเรียวยาวใต้ถุงมือกันความร้อนกำลังรัวแป้นพิมพ์โฮโลแกรมสีฟ้าครามอย่างบ้าคลั่ง แสงสะท้อนจากหน้าจอทอดผ่านกรอบแว่นหนาเตอะของเขา เผยให้เห็นเม็ดเหงื่อที่ผุดพรายขึ้นตามไรผม ท่ามกลางความมืดมิดของห้องใต้ดินนิรภัยที่เต็มไปด้วยเศษซากอุปกรณ์ควอนตัม เสียงโลหะบดขยี้กันดังสนั่นหวั่นไหวมาจากเบื้องบน กำแพงคอนกรีตเสริมเหล็กหนาหนึ่งเมตรเริ่มปริร้าวเป็นทางยาวราวกับใยแมงมุม ฝุ่นผงปูนซีเมนต์ร่วงกราวลงมาคล้ายหิมะสีเทา ดร.อลิซในชุดเสื้อกาวน์สีขาวที่บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเขม่าควันยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าเธอ ดวงตาคู่คมกริบไร้ความหวาดกลัว มีเพียงประกายความเย็นเยียบของนักวิทยาศาสตร์ผู้ผ่านการตายและฟื้นคืนชีพในลูปเวลามานับครั้งไม่ถ้วน "ถ้าระบบคำนวณของเธอแม่นยำจริง คณิน... ตอนนี้เราควรจะวิ่งหนี ไม่ใช่มายืนถกเถียงเรื่องค่าความน่าจะเป็น" เธอกล่าวเสียงเรียบ แต่แฝงความเด็ดเดี่ยวไว้ในทุกพยางค์ มือเรียวตบลงบนบ่าของชายหนุ่มเบาๆ เป็นเชิงเรียกสติ "เจ้าสิ่งนั้นไม่ใช่หุ่นยนต์รบจากยุคสมัยของเรา มันถูกตั้งโปรแกรมมาเพื่อลบตัวตนของฉัน... และทุกสิ่งที่คุณกำลังพยายามปกป้อง" ตู้ม! ประตูนิรภัยน้ำหนักสามตันระเบิดออกเป็นจุล แรงดันอากาศมหาศาลซัดเอาเศษซากเหล็กและฝุ่นควันพวยพุ่งเข้ามาในห้อง ร่างสีเงินยวงสะท้อนแสงไฟฉุกเฉินสีแดงวาบวับก้าวเข้ามาอย่างช้าๆ มันไร้ซึ่งเสียงลมหายใจ ไร้ซึ่งความลังเล มีเพียงดวงตาสีแดงฉานที่กวาดมองหาเป้าหมาย หุ่นยนต์ลาดตระเวนรุ่น 'โครนอส-เอ็กซ์' (Chronos-X) จากอนาคตปี ค.ศ. 2189 คณินขยับแว่นตาด้วยมือซ้ายที่สั่นเทา ขณะที่มือขวากำปืนยิงคลื่นอนุภาคควอนตัมแน่น แม้ในยามวิกฤตเช่นนี้ สมองส่วนตรรกะของนักศึกษาฟิสิกส์ทฤษฎีอย่างเขากลับทำงานด้วยความเร็วสูงยิ่งกว่าเดิม เขาจำแนกโครงสร้างทางกายภาพของมันผ่านแว่นตากรองแสงพิเศษ โครงสร้างนาโนคาร์บอนที่ปรับเปลี่ยนรูปร่างได้ตามสภาพแวดล้อม และเตาปฏิกรณ์ฟิวชันขนาดจิ๋วที่อกซ้าย นั่นคือจุดอ่อน จุดเดียวที่จะหยุดมันได้ "ดร.อลิซครับ... หมอบลง!" คณินไม่รอช้า เขาพุ่งตัวเข้าใส่ผู้เป็นอาจารย์พร้อมกับเหนี่ยวไกปืนในมือสุดแรง เกิดเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว ลำแสงสีฟ้าเข้มพุ่งแหวกอากาศเข้าปะทะเข้ากับเกราะพลังงานของโครนอส-เอ็กซ์อย่างจัง แรงปะทะทำให้หุ่นยนต์จากอนาคตชะงักไปชั่วขณะ ทว่ามันก็เพียงพอที่จะซื้อเวลาให้ทั้งคู่กลิ้งหลบไปหลบอยู่หลังแท่นคอนกรีตหนา "คุณคิดว่าอาวุธระดับสามัญจะเจาะเกราะโมเลกุลของมันเข้าหรือไง?" อลิซกระซิบลอดไรฟัน ขณะที่ดึงเครื่องมือชิ้นเล็กคล้ายรีโมทคอนโทรลออกจากกระเป๋าเสื้อกาวน์ "เราต้องใช้สนามแม่เหล็กขั้วตรงข้ามเพื่อรบกวนระบบนำทางของมัน... คณิน ส่งตัวแปลงความถี่มาให้ฉันเร็วเข้า!" "ไม่ได้ครับ!" คณินปฏิเสธทันควัน ดวงตาภายใต้กรอบแว่นฉายแววเด็ดเดี่ยวไม่แพ้กัน "ถ้าคุณใช้ตัวแปลงความถี่นั้นในระยะประชิด คลื่นแม่เหล็กจะย้อนกลับมาทำลายซินแนปส์ในสมองของคุณเอง! ลูปเวลาครั้งนี้... ผมจะเป็นคนจัดการมันเอง" ก่อนที่อลิซจะทันได้ทักท้วง คณินก็ดีดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาไม่ได้เล็งปืนไปที่ตัวหุ่นยนต์ แต่กลับยิงลำแสงควอนตัมพุ่งตรงไปยังท่อส่งความเย็นไนโตรเจนเหลวที่ติดอยู่เหนือเพดานห้อง ซ่าาาาา! หมอกควันสีขาวจัดพวยพุ่งทะลักออกมาปกคลุมพื้นที่โดยรอบ อุณหภูมิภายในห้องดิ่งลงติดลบอย่างฉับพลัน ความเย็นจัดระดับไครออจิกนี้ส่งผลโดยตรงต่อระบบหล่อลื่นของโครนอส-เอ็กซ์ ข้อต่อโลหะของมันเริ่มมีเกล็ดน้ำแข็งเกาะกุม ส่งผลให้การเคลื่อนไหวที่เคยรวดเร็วดั่งภูตผีกลับเชื่องช้าลงราวกับหุ่นกระบอกขึ้นสนิม "ฉลาดนี่... เด็กเนิร์ด" อลิซมุมปากยิ้มขึ้นเล็กน้อย แม้สถานการณ์จะคับขันเพียงใดก็ตาม "ฟิสิกส์พื้นฐานครับอาจารย์... อุณหภูมิที่ลดต่ำลงส่งผลต่อการนำไฟฟ้าของโลหะผสม" คณินพูดพลางหอบหายใจถี่กระชั้น ร่างกายของเขารู้สึกชาดิกจากความหนาวเหน็บ แต่สายตายังคงจดจ้องไปที่เป้าหมาย "ตอนนี้แหละครับ ยิงเตาปฏิกรณ์ของมันพร้อมกัน!" สิ้นเสียงคำสั่งของคณิน ทั้งสองเหนี่ยวไกพร้อมกัน ลำแสงพลังงานคู่ประสานเข้าหากันกลางอากาศ พุ่งทะลวงผ่านเกราะน้ำแข็งและเจาะลึกเข้าไปยังแกนกลางของโครนอส-เอ็กซ์ เสียงกรีดร้องของระบบAIที่กำลังแหลกสลายดังหวีดหวิวบาดแก้วหู ก่อนที่ร่างสีเงินยวงจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เปลวไฟสีส้มสว่างวาบสะท้อนในแว่นตาของชายหนุ่ม ความเงียบงันกลับมาปกคลุมห้องใต้ดินอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจของคนทั้งสองและเสียงหยดน้ำที่ไหลรินจากท่อประปาที่เสียหาย คณินทรุดตัวลงพิงกำแพงคอนกรีตอย่างหมดแรง แว่นตาของเขาหลุดร่วงลงมาค้างอยู่บนสันจมูก เขายกมือขึ้นเช็ดเหงื่อและเขม่าควันบนใบหน้า พลางถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก อย่างน้อยที่สุด... พวกเขา0ก็รอดพ้นจากเงาตามตัวในลูปนี้ไปได้ "เราทำได้แล้วครับ ดร.อลิซ... เราเปลี่ยนอนาคตได้" คณินหันไปส่งยิ้มบางๆ ให้กับคู่หู ทว่า รอยยิ้มนั้นกลับค้างเติ่งอยู่บนใบหน้า เมื่อเขาเห็นสีหน้าของอลิซที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง สีหน้าของเธอซีดเผือด ดวงตาสั่นระริกราวกับมองเห็นสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าความตาย "คณิน..." เสียงของอลิซสั่นพร่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอมือสั่นชี้ไปยังหน้าจอโฮโลแกรมหลักของห้องที่ระบบเพิ่งรีบูตกลับมาทำงานอีกครั้ง "ดูค่าพลังงาน... และรหัสประจำตัวของหุ่นยนต์ตัวนั้นให้ดี" คณินขมวดคิ้วแน่น เขาหยิบแว่นขึ้นมาสวมแล้วกวาดสายตาไปยังบรรทัดโค้ดสีเขียวที่กำลังรันบนหน้าจอ ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นหลังเลนส์หนา บรรทัดโค้ดนั้นไม่ได้มาจากอนาคตปี 2189... แต่มันถูกเข้ารหัสด้วยลายเซ็นดิจิทัลส่วนตัวของเขาเอง แถมยังถูกตั้งเวลาให้ส่งมอบคำสั่งฆ่าล้างบางนี้... ในอีกสิบนาทีข้างหน้าจากช่วงเวลาปัจจุบัน และในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าอันคุ้นเคยและเสียงเคาะกระจกเบาๆ ก็ดังขึ้นจากด้านหลังประตูห้องนิรภัยที่พังทลาย --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาและร่วมลุ้นระทึกไปกับตัวละครทุกท่านด้วยกันเสมอนะครับ - ควอนตัมคอร์