วิกฤตความเชื่อมั่น

"ถ้าผู้นำกองทัพยังต้องมานั่งฟังคำสั่งจากเด็กต่างถิ่นที่แม้แต่กลิ่นอายเวทมนตร์ยังเจือจาง... พวกเราคงไม่ได้ตายเพราะเงื้อมมือของกองทัพอสูร แต่คงตายเพราะความโง่เขลาของพวกเราเอง" เสียงทุบโต๊ะหนักหน่วงดังสนั่นห้องประชุมยุทธการ กลิ่นอายความอึดอัดลอยอบอวลปะปนไปกับคราบเขม่าดินปืนและกลิ่นอายอับชื้นของค่ายทหารใต้ดิน ณ ป้อมปราการชายแดนทิศประจิม นายกอง "เบอร์นาร์ด" ชายร่างกำยำผู้ผ่านศึกมาโชกโชนจนมีแผลเป็นลากยาวจากโหนกแก้มถึงลำคอ ยืนค้ำโต๊ะแผนที่ไม้โอ๊ก สายตาดุดันจ้องเขม็งตรงมาที่เรย์อย่างไม่คิดปิดบังความเกลียดชัง บรรยากาศรอบโต๊ะประชุมที่เคยเคร่งเครียดอยู่แล้ว กลับยิ่งเย็นเยียบลงไปอีกเมื่อนายทหารระดับสูงอีกหลายนายพากันพยักหน้าเห็นด้วยอย่างเงียบๆ เรย์ (อริยะ) ยังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้พนักพิงสูงอย่างใจเย็น มือเรียวยาวข้างหนึ่งหมุนแหวนเงินโบราณบนนิ้วเล่นช้าๆ สายตาคมกริบกวาดมองสีหน้าของทุกคนในห้องทีละคน เขาสัมผัสได้ถึงแรงกระเพื่อมระลอกใหญ่ ความเชื่อมั่นที่เอลาร่าเคยสร้างไว้ในหมู่ทหารกำลังสั่นคลอนอย่างรุนแรง และเป้าหมายของเบอร์นาร์ดในตอนนี้ไม่ใช่แค่การท้าทายเขา แต่มันคือการทดสอบอำนาจของเอลาร่าทางอ้อมด้วย "แล้วท่านเบอร์นาร์ดคิดว่าอย่างไรล่ะครับ?" เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งร่องรอยความโกรธเคือง "ในเมื่อกลยุทธ์สามขั้นที่ผมวางไว้เพื่อลดอัตราการสูญเสียกำลังพลลงครึ่งหนึ่ง มันขัดหูขัดตาพวกท่านนัก หรือพวกท่านอยากจะออกไปวิ่งเข้าใส่แนวหน้าของพวกมันเหมือนปีก่อน จนต้องสูญเสียทหารไปกว่าสามร้อยนายในเวลาไม่ถึงชั่วโมงดี?" "นั่นมันแผนการของกองทัพหลวง! พวกเราสู้ตามศักดิ์ศรี!" เบอร์นาร์ดคำรามต่ำในลำคอ ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ "แต่เจ้า... เจ้าเด็กเหลือขอที่โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ กลับสั่งให้พวกเราถอยร่น ยอมเสียพื้นที่ยุทธศาสตร์โดยไม่สู้รบ มันหยามเกียรติพวกเรา! ข้าถามหน่อยเถอะ ท่านแม่ทัพ..." เบอร์นาร์ดหันไปมองเอลาร่าที่ยืนนิ่งสงบอยู่ข้างเรย์ "ท่านจะยอมให้คนนอกคนนี้มาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของทหารหน่วยพยัคฆ์เหล็กเช่นพวกเราหรือครับ?" เอลาร่าสูดหายใจเข้าลึกๆ ดวงตาสีฟ้าครามของแม่ทัพหญิงไหววูบเล็กน้อย ความทรงจำอันเจ็บปวดจากการพ่ายแพ้ในศึกที่ผ่านมาผุดขึ้นมาในหัว ซ้ำเติมความรู้สึกไร้ความสามารถที่เธอพยายามขุดรากถอนโคนมันทิ้งมาตลอดหลายวัน เธอกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ นี่คือวิกฤตที่เธอคาดการณ์ไว้แล้ว เรย์เคยเตือนเธอว่า "ความศรัทธาที่สูญเสียไป ไม่สามารถกอบกู้คืนมาได้ด้วยชัยชนะเพียงครั้งเดียว แต่มันต้องแลกมาด้วยความจริงใจและความเด็ดขาด" เอลาร่าก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างเพรียวในชุดเกราะหนังสีดำสนิทแผ่รังสีความกดดันระดับแม่ทัพออกมาจนเบอร์นาร์ดต้องชะงักไปชั่วขณะ "เบอร์นาร์ด" เสียงของเอลาร่าทุบทำลายความเงียบเฉียบขาดและทรงพลัง "ท่านกำลังตั้งคำถามถึงคำสั่งของข้า หรือกำลังท้าทายอำนาจของสภาสงครามกันแน่?" "ข้าไม่ได้ท้าทายท่านครับท่านแม่ทัพ แต่ข้าแค่วอนขอความยุติธรรมให้ลูกน้องของข้า!" เบอร์นาร์ดกัดฟันกรอด แม้จะเกรงกลัวบารมีของเอลาร่า แต่ความกดดันจากเหล่าทหารเบื้องหลังทำให้เขาถอยไม่ได้ "พวกเรายอมรับความพ่ายแพ้ และพวกเราก็พร้อมตายในหน้าที่ แต่ไม่ใช่ตายตามแผนการที่ประหลาดและขี้ขลาดแบบนี้!" คำว่า 'ขี้ขลาด' ทำให้ห้องประชุมเงียบกริบลงในทันที เรย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากอย่างน่าขัน เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้รูปร่างจะดูโปร่งบางกว่านายกองร่างยักษ์ผู้นี้ ทว่าออร่าความเยือกเย็นและคำนวณทุกอย่างไว้ล่วงหน้ากลับทำให้เบอร์นาร์ดเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "คำว่าขี้ขลาด... ในพจนานุกรมของผม มันหมายถึงการส่งทหารกล้าไปตายในจุดที่คำนวณแล้วว่าไม่มีทางชนะต่างหากครับ" เรย์ก้าวเข้าไปใกล้เบอร์นาร์ดทีละก้าว สายตาคู่นั้นดุจดั่งเหยี่ยวที่กำลังมองเหยื่อ "ท่านคิดว่าการถือโล่พุ่งเข้าใส่กองทัพอสูรเงาโลหิตคือความกล้าหาญสินะครับ? งั้นผมขอถามคำถามเดียว... ท่านรู้ไหมว่าจุดอ่อนที่แท้จริงของเวทมนตร์อสูรระดับสี่ที่พวกมันใช้คุ้ม กันค่ายกลอยู่ตรงไหน?" เบอร์นาร์ดอ้าปากค้าง สมองตื้อตันไปชั่วขณะ เขาเป็นนักรบแนวหน้าผู้ใช้กำลัง ไม่ใช่นักวิเคราะห์เวทมนตร์หรือผู้เชี่ยวชาญด้านกลยุทธ์ เขารู้เพียงแค่ว่าต้องฟันและแทงจนกว่าอีกฝ่ายจะล้มลง "เงียบไปล่ะครับ?" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงกระดูก "เพราะท่านไม่รู้ไงล่ะครับ ท่านรู้แค่ว่าจะฆ่ายังไง แต่ไม่รู้ว่าทำไมมันถึงฆ่าไม่ได้ นั่นต่างหากคือความแตกต่างระหว่าง 'ทหารรับจ้างที่ใช้กำลัง' กับ 'แม่ทัพที่ใช้สมอง'" "เจ้าเด็กเวรนี่!" เบอร์นาร์ดบันดาลโทสะจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ มือหนาเอื้อมไปกระชากด้ามดาบข้างเอว เสียงเหล็กกระทบฝักดังลั่น พร้อมจะชักออกมาสั่งสอนเจ้าเด็กปากกล้าตรงหน้าให้หลาบจำ ทว่า... ก่อนที่คมดาบจะพ้นฝัก ร่างของเรย์ก็หายวับไปจากสายตา *ปัง!* เสียงคลื่นกระแทกอากาศเบาๆ ดังขึ้นที่ข้างหู เบอร์นาร์ดรู้สึกถึงความเย็นเฉียบของโลหะที่จ่ออยู่ตรงจุดชีพจรที่ลำคออย่างแม่นยำ เมื่อเขากวาดสายตามองด้วยความตกใจ ก็พบว่าเรย์มาประชิดตัวเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ปลายมีดสั้นเวทมนตร์ที่เรย์มักพกไว้ซ่อนในแขนเสื้อ ได้ถูกชักออกมาและจ่อรอไว้แล้ว โดยที่ไม่มีใครในห้องนี้มองทันแม้แต่เงา ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องประชุมอีกครั้ง บรรดานายทหารระดับสูงต่างพากันหน้าซีดเผือด พวกเขาตระหนักได้ในเสี้ยววินาทีนั้นเองว่า ต่อให้เรย์ไม่มีพลังเวทมนตร์รุนแรง แต่ความเร็ว ไหวพริบ และสัญชาตญาณนักฆ่าของคนผู้นี้ น่ากลัวกว่ากองอสูรหน้าค่ายเสียอีก "ถ้าผมเป็นศัตรู... ตอนนี้หัวของท่านคงหลุดจากบ่าไปแล้วครับ ท่านเบอร์นาร์ด" เรย์กระซิบเบาๆ ข้างหูของนายกองร่างยักษ์ น้ำเสียงเรียบเฉยไร้ความโกรธเกรี้ยว แต่มันกลับน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเสียงคำรามใดๆ เรย์เก็บมีดสั้นกลับเข้าที่อย่างนุ่มนวล ก่อนจะถอยหลังกลับมายืนเคียงข้างเอลาร่าตามเดิม เขากวาดสายตามองทุกคนในห้องอีกครั้งด้วยรอยยิ้มสุภาพเช่นเดิม "ผมเข้าใจความรู้สึกของพวกท่านนะครับ ความกลัว ความไม่ไว้วางใจ และความอึดอัดที่ต้องทำตามคำสั่งของคนนอก แต่มันไม่ใช่เวลามาแบ่งพรรคแบ่งพวกเพื่อพิสูจน์ศักดิ์ศรีจอมปลอม เพราะอีกไม่ถึงสิบสองชั่วโมงข้างหน้า..." เรย์หันไปมองหน้าต่างบานแคบที่มองเห็นท้องฟ้าสีเทาทะมึนภายนอกค่ายทหาร "...กองทัพอสูรระลอกใหญ่ที่สุดในรอบสามปีจะบุกถล่มแนวป้องกันนี้จนราบคาบ และถ้าพวกท่านยังมัวแต่สงสัยในตัวผม แทนที่จะเตรียมรับมือตามแผน..." เรย์หยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย ให้ความจริงอันโหดร้ายซึมซับเข้าสู่จิตใจของทุกคน เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนาน忽然ดังขึ้นในโสตประสาทของเรย์อย่างกะทันหัน พร้อมกับหน้าต่างสถานะโปร่งแสงสีแดงฉานที่เด้งขึ้นมาตรงหน้า [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบความแปรปรวนของพลังงานมิติระดับ SSS นอกแนวเขตป้อมปราการ] [เงื่อนไขภารกิจพิเศษถูกกระตุ้น: "การทดสอบจากเงามืด" - บอสลับแห่งหุบเขาหมอกทมิฬได้ลืมตาตื่นขึ้นก่อนกำหนด 36 ชั่วโมง] เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าหายวับไป แทนที่ด้วยแววตาเคร่งเครียดจริงจังเป็นครั้งแรกตั้งแต่เริ่มต้นภารกิจนี้ "ดูเหมือนว่า... พวกมันจะไม่รอให้เราทะเลาะกันให้เสร็จแล้วล่ะครับ" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครอย่างเหนียวแน่นนะครับ ลอร์ดออฟดาร์กเนส