ฟื้นคืนจากเถ้าถ่าน

กลิ่นอายของกำยานจันทน์หอมที่ลอยอวลอยู่ปลายจมูก ช่างไร้ซึ่งความรื่นรมย์ราวกับกลิ่นอายของความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามาเคาะประตูห้อง หลี่มู่เหยาไม่ยอมกะพริบตา แม้ว่าม่านตาของนางจะสะท้อนภาพลวดลายปักนกยูงดิ้นทองบนมุ้งผ้าไหมแพรต่วนสีชาดที่คุ้นตาจนน่าสะอิดสะเอียน ความเจ็บแปลบที่บริเวณลำคอและรสชาติคาวสนิมเหล็กของเลือดที่ติดอยู่ปลายลิ้น ยังคงสดใหม่ราวกับว่าความตายอันน่าอนาถในตำหนักเย็นเมื่อชาติภพก่อนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อลมหายใจที่แล้ว มือเรียวบางภายتใต้แขนเสื้อกว้างสั่นเทาเล็กน้อย หาใช่ด้วยความหวาดกลัวไม่ หากแต่เป็นเพราะความตื่นเต้นเร้าใจของสัญชาตญาณนักล่าที่ฟื้นคืนชีพ *พวกมันคิดว่าข้าคือหมากตัวเก่าที่ยอมให้สละทิ้งเพื่ออนาคตอันรุ่งโรจน์ของสกุลหลี่สินะคะ...* "คุณหนูรองเจ้าคะ ฮูหยินส่งสาวใช้มาเร่งรัดแล้วเจ้าค่ะ บอกว่าหากท่านยังแต่งองค์ทรงเครื่องไม่เสร็จ เกรงว่าจะไปร่วมพิธีเลี้ยงน้ำชาที่จวนตระกูลสวีไม่ทันกาล เพลงพิณและการร่ายรำที่ท่านเตรียมไว้ หากผิดพลาดแม้แต่กระบวนท่าเดียว ชื่อเสียงของจวนเสนาบดีคงต้องป่นปี้!" เสียงเคาะประตูกระชั้นชิดพร้อมน้ำเสียงร้อนรนของ ‘ชุนเซียง’ สาวใช้คนสนิทดังลอดเข้ามา ทำลายความเงียบงันภายในห้องนอนอันวิจิตร มู่เหยากระตุกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยียบเย็น รอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นใดๆ ดุจเดียวกับน้ำค้างแข็งบนยอดเขาไท่ซาน จวนตระกูลสวี... งานเลี้ยงน้ำชา... และพี่สาวผู้แสนดีของนาง ‘หลี่มู่ว่าน’ ที่อ้างว่าป่วยกระทันหันจนไม่สามารถเดินทางไปร่วมงานถวายตัวเป็นพระชายารองขององค์ชายสามได้ ทุกอย่างซ้อนทับกันอย่างแม่นยำราวนัดหมาย นี่คือ ‘วันหายนะ’ วันที่นางถูกหลอกลวงให้สวมชุดเจ้าสาวสีชาด เดินขึ้นเกี้ยวแปดคนหามไปรับความอับอายและถูกตราหน้าว่าเป็นหญิงไร้ยางอายที่แย่งชิงสามีของพี่สาว ก่อนจะถูกส่งตัวไปเป็นเครื่องสังเวยในแผนการลอบปลิดชีพท่านอ๋องผู้เยือกเย็นแห่งแดนเหนือ ‘จ้าวเฟยหลง’ ในเวลาต่อมา ชาติภพก่อนนางโง่เขลา ไร้เดียงสา และโหยหาความรักจากครอบครัวจนยอมกลายเป็นสะพานให้พวกมันเหยียบย่ำ แต่ในชาตินี้... บัญชีแค้นทุกบท ทุกหยดน้ำตา และความเจ็บปวดนับพันชั่ง นางจะทวงคืนมันทีละส่วนอย่างสาสม! "เข้ามาสิคะ ชุนเซียง" มู่เหยาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของนางราบเรียบทว่าทรงพลังจนสาวใช้ด้านนอกชะงักกึก ประตูไม้แกะสลักถูกผลักให้เปิดออก ชุนเซียงก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ทว่าเมื่อนางเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้เป็นนาย ก็พลันรู้สึกราวกับถูกตรึงอยู่กับที่ ดวงตาคู่คมกริบของมู่เหยาในยามนี้ลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทรที่ซ่อนคลื่นใต้น้ำอันบ้าคลั่ง ไร้ซึ่งแววตาอ่อนแอเช่นเคย "คุณหนู... เหตุใดจึงยังไม่สวมอาภรณ์พิธีการเล่าเจ้าคะ ชุดผ้าไหมปักลายจันทร์กระจ่างฟ้าที่ฮูหยินสั่งตัดเป็นพิเศษเพื่อท่านโดยเฉพาะวางอยู่ตรงนั้นแล้วนะเจ้าคะ" ชุนเซียงก้มศีรษะลงต่ำโดยไม่รู้ตัว ความกดดันประหลาดแผ่ซ่านออกมาจากร่างบอบบางนั้น มู่เหยาปรายตามองชุดผ้าไหมปักดิ้นเงินดิ้นทองงดงามวิจิตรตระการตาบนโต๊ะเครื่องแป้ง อาภรณ์ที่ภายนอกดูเลอค่าราวนางพญา ทว่าซ่อนกลิ่นอายของความอัปยศอดสูไว้ทุกอณูผ้า แต่นางหาได้สนใจมันไม่ "ชุดนั้นหรือคะ..." มู่เหยาก้าวลงจากเตียงช้าๆ ฝ่าเท้าเปลือยเปล่าสัมผัสกับพื้นพรมปักลายเมฆหมอกอย่างมั่นคง นางหยิบปิ่นปักผมหยกขาวลายดอกเหมยขึ้นมาพิจารณา ปิ่นชิ้นนี้ท่านแม่ผู้ล่วงลับทิ้งไว้ให้ก่อนสิ้นใจ เป็นสิ่งเดียวในจวนนี้ที่มีค่าพอจะเดิมพัน "สีชาดและสีทองอร่ามเช่นนั้น ไม่เหมาะกับงานมงคลที่กำลังจะมาถึงหรอกค่ะ ชุนเซียง" "เอ๊ะ? แต่ว่าฮูหยินกำชับนักหนาว่า..." "มารดาเลี้ยงของข้าช่างมีเมตตาเสียจริงนะคะ" มู่เหยาหัวسเราะในลำคอ เสียงหัวسเราะที่ทำให้ชุนเซียงรู้สึกหนสันหลังวาบ "จัดเตรียมชุดไว้ทุกข์สีขาวขลิบเงินตัวนั้นให้ข้าค่ะ" "วะ...ว่ากระไรนะเจ้าคะ ชุดไว้ทุกข์! วันนี้เป็นวันมงคลหมั้นหมายของคุณหนูนะเจ้าคะ จะสวมชุดไว้ทุกข์ไปได้อย่างไร เกิดฮูหยินกับคุณหนูใหญ่ทราบเรื่อง..." "ให้พวกนางรู้สิคะดี!" มู่เหยาหันขวับมามองสาวใช้ แววตาดุดันทรงอำนาจจนชุนเซียงผถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยสัญชาตญาณ "ข้าไม่ได้ไปร่วมงานเลี้ยงเพื่อไปเป็นตัวตายตัวแทนของใคร แต่ข้าจะไปเพื่อประกาศศักดาว่า ‘หนี้เลือด’ ที่สกุลหลี่ติดค้างไว้ เริ่มต้นทวงถาม ณ วันนี้เป็นต้นไป!" บรรยากาศภายในห้องนอนพลันอึมครึมลงถนัดตา มู่เหยายืนตรงหน้ากระจกสำริด อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ถูกสวมทับเรือนร่างระหง แม้จะไร้ซึ่งเครื่องประดับสีสันฉูดฉาด ทว่าท่าทีสง่างาม เยือกเย็น และเด็ดเดี่ยว กลับทำให้สตรีตรงหน้าดูงดงามราวกับเทพเซียนผู้ลงมาพิพากษาโลกีย์วิสัย นางหยิบชาดสีแดงสดขึ้นมาแต้มริมฝีปากเพียงเล็กน้อย ตัดกับผิวขาวราวกระเบื้องเคลือบและชุดสีขาวราวหิมะ ดุจดอกเหมยกลางเหมันตฤดูที่เบ่งบานท่ามกลางความหนาวเหน็บ ทรงพลังและอันตรายถึงชีวิต เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงโวยวายดังมาจากนอกเรือนพัก สาวใช้และบ่าวรับใช้หลายคนกำลังเดินตรงมาด้วยความเร่งร้อน "หลี่มู่เหยา! เจ้ายังไม่เสร็จอีกหรือ ไฉนจึงชักช้าเช่นนี้ ปล่อยให้ท่านแม่ต้องรอจนแขกเหรื่อเริ่มซุบซิบนินทากันทั้งจวนแล้ว!" เสียงแหลมสูงของหลี่มู่ว่าน พี่สาวต่างมารดาผู้เพียบพร้อมและงดงามดั่งบุปผาแรกแย้ม ดังแทรกเข้ามาถึงหน้าประตูพร้อมกับผลักประตูเปิดผางเข้ามาด้วยความหงุดหงิด ทว่า หลี่มู่ว่านต้องชะงักกึก คำพูดต่อว่าที่เตรียมมากลืนหายไปในลำคอ เมื่อภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ามิใช่หญิงสาวขี้ขลาดตาขาวที่นางเคยบงการได้ตามใจชอบ มู่เหยานั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้จันทน์อย่างสง่างาม สายตาคมกริบราวกับใบมีดกวาดมองพี่สาวหัวจรดเท้าด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน ท่วงท่าและรัศมีที่แผ่ออกมาจากตัวของหลี่มู่เหยาในยามนี้ กดดันจนหลี่มู่ว่านรู้สึกหายใจไม่ออก ราวกับตนเป็นเพียงมดปลวกตัวจิ๋วที่ยืนอยู่เบื้องหน้าพญาอินทรี "พี่ใหญ่..." มู่เหยาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าเยือกเย็นเสียจนคนฟังขนลุกซู่ "ท่านรีบร้อนมาเพียงนี้ เกรงกลัวว่าเกี้ยวแปดคนหามขององค์ชายสามจะรอไม่ไหว หรือเกรงกลัวว่า... แผนการที่ท่านกับมารดาขุดหลุมพรางไว้ให้ข้า จะไม่มีคนลงไปนอนแทนท่านกันแน่คะ?" หลี่มู่ว่านหน้าถอดสี หัวใจกระตุกวูบอย่างไม่ทราบสาเหตุ นางอ้าปากค้างแต่มิอาจเปล่งเสียงใดออกมาได้ ท่ามกลางความตึงเครียดที่พุ่งสูงจนถึงขีดสุด เสียงกงจักรแห่งโชคชะตาเริ่มหมุนวนอย่างรวดเร็ว *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* เสียงเคาะประตูสามครั้งดังขึ้นจากด้านนอกอย่างเป็นจังหวะ ตามด้วยเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของขันทีหลวงผู้ถือราชโองการ ที่ก้าวเข้ามากลางจวนเสนาบดีโดยไม่มีผู้ใดกล้าขัดขวาง "ราชโองการด่วนจากสำนักพระราชวัง! มีพระบัญชาให้คุณหนูรองแห่งจวนเสนาบดี ‘หลี่มู่เหยา’ เข้าเฝ้าเป็นการเร่งด่วน ณ ตำหนักอ๋องบูรพา... เพื่อรับพระราชทานสมรสพระราชทานจาก ‘ท่านอ๋องจ้าวเฟยหลง’!" สิ้นเสียงประกาศนั้น ทุกสรรพสิ่งภายในเรือนตกอยู่ในความเงียบงัน หลี่มู่ว่านเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบสิ้นสติ ส่วนมู่เหยากลับหลุบตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มลึกลับปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างพึงพอใจ *ในที่สุด... ปีศาจเลือดเย็นผู้นั้น ก็ส่งเทียบเชิญมาถึงมือข้าแล้วสินะคะ* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลาและล้างแค้นไปด้วยกันนะคะ - เงียบแต่ฟาดเรียบ