ความล้มเหลวในวินาทีที่ 0

หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอมเขียวสั่นไหวเล็กน้อย สะท้อนภาพรอยร้าวเป็นเส้นใยแมงมุมบนกระจกนิรภัย "ระบบความปลอดภัยขั้นที่เจ็ดกำลังล่มสลาย อัตราการสูญเสียข้อมูลแตะระดับร้อยละเก้าสิบเก้าจุดเก้าเก้า... เรย์ ถอยออกมาเดี๋ยวนี้!" เสียงของดร. ลีอาห์หวีดแหลมผ่านคลื่นวิทยุสื่อสารที่เต็มไปด้วยสัญญาณรบกวน บรรยากาศภายในห้องปฏิบัติการใต้ดินของสถาบันวิจัยนิวโทร-โครเมียมอบอวลไปด้วยกลิ่นฉุนของโอโซนและควันสีเทาที่พวยพุ่งออกมาจากเครื่องเร่งอนุภาคควอนตัม เรย์ไม่ยอมขยับเขยื้อน ปลายนิ้วเรียวยาวของเขายังคงรัวลงบนแป้นพิมพ์แสงโฮโลแกรมด้วยความเร็วดุจพายุ การคำนวณความน่าจะเป็นนับล้านบรรทัดไหลผ่านเรตินาตาของเขาอย่างบ้าคลั่ง ตัวเลขสีแดงฉานกะพริบเตือนสติว่าเวลาของโลกใบนี้เหลือไม่ถึงสิบวินาทีแล้ว ดวงตาสีดำสนิทของเรย์ฉายแววเยือกเย็นและเด็ดเดี่ยว เขารู้ดีว่าหากปล่อยให้โค้ดชุดสุดท้ายล้มเหลว การระเบิดของสนามพลังงานควอนตัมจะลบหายทั้งเมืองนี้ไปจากแผนที่โลก รวมถึงความทรงจำทั้งหมดเกี่ยวกับครอบครัวที่เขาเพิ่งสูญเสียไปจากอุบัติเหตุเมื่อสามปีก่อนด้วย *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... ตูม!* ความมืดมิดกลืนกินทุกสิ่ง แรงกระแทกมหาศาลฉีกกระชากสติสัมปชัญญะของเรย์ให้แตกเป็นเสี่ยงๆ ความเจ็บปวดจากการถูกฉีกทึ้งระดับโมเลกุลแล่นพล่านไปทั่วทุกเส้นประสาท ก่อนที่ทุกอย่างจะดิ่งวูบลงสู่ห้วงเหวลึกไร้ก้นบึ้ง... *** *เฮือก!* เรย์สะดุ้งสุดตัว ร่างกายดีดผลุนขึ้นมาจากเก้าอี้ทำงานหนังเทียมสีดำสนิท ลมหายใจหอบถี่กระชั้นชิดจนหน้าอกกระเพื่อมไหว เม็ดเหงื่อเย็นเฉียบผุดพรายเต็มกรอบหน้าและแผ่นหลัง นิ้วมือทั้งสองข้างยังคงเกร็งค้างอยู่ในท่าพิมพ์แป้นพิมพ์ เขากวาดสายตามองไปรอบตัวด้วยความตื่นตระหนก แสงไฟนีออนสีขาวนวลส่องสว่างทั่วห้องปฏิบัติการ เอกสารงานวิจัยกองโตบนโต๊ะทำงาน และหน้าจอโฮโลแกรมที่แสดงกราฟฟิกสถานะเครื่องเร่งอนุภาคกำลังหมุนวนด้วยค่าเริ่มต้น... ค่าเดียวกับเมื่อสามนาทีที่แล้ว ก่อนที่ทุกอย่างจะพินาศย่อยับ "นี่มัน... อะไรกัน?" เรย์พึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อย สายตาคมกริบกวาดมองนาฬิกาดิจิทัลบนผนังห้อง ตัวเลขสีแดงระบุเวลา 08:00 นาฬิกา ตรงเป๊ะ ไม่มีผิดเพี้ยนแม้แต่วินาทีเดียว ความเงียบงันภายในห้องช่างน่าอึดอัด ราวกับเหตุการณ์ระเบิดล้างโลกเมื่อครู่เป็นเพียงภาพหลอนในฝันร้าย แต่ความเจ็บปวดจากการถูกฉีกกระชากที่ยังหลงเหลืออยู่ในความรู้สึกนั้นชัดเจนเกินกว่าจะเป็นแค่ความฝัน *แกร็ก...* เสียงเปิดประตูกระจกเลื่อนดังขึ้นเบาๆ ดร. ลีอาห์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีสุขุมเรียบร้อยดังเช่นเคย เสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตาตัดกับเรือนผมสีเงินยวงที่รวบเก็บไว้อย่างเป็นระเบียบ ทว่าแววตาหลังกรอบแว่นทรง The Great Gatsby กลับไม่ได้มีความแปลกใจเลยแม้แต่น้อย "เธอตายมาแล้วสามรอบในเวลาห้าสัปดาห์ เรย์" ดร. ลีอาห์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เย็นชา และเต็มไปด้วยความลับที่ยากจะคาดเดา เธอวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะเสียงดังทึบ ก่อนจะหันมาสบตาตรงๆ กับเขา เรย์ชะงักกึก หัวใจเต้นรัวกระหน่ำ "อาจารย์... หมายความว่ายังไงครับ?" "หมายความตามที่พูดนั่นแหละ" ลีอาห์ถอนหายใจยาว ดึงเก้าอี้อีกตัวมานั่งลงฝั่งตรงข้าม เธอหยิบอุปกรณ์ชิ้นเล็กคล้ายแฟลชไดร์ฟสีดำสนิทออกมาวางไว้บนโต๊ะ "อัลกอริทึมที่เธอพยายามแก้ไขเมื่อครู่ ไม่ใช่แค่เครื่องมือควบคุมพลังงาน แต่มันคือประตูที่เปิดช่องว่างของกาลเวลา และไม่ว่าเธอจะคำนวณแม่นยำแค่ไหน ผลลัพธ์สุดท้ายก็จบลงด้วยความตายเสมอ" เรย์ขมวดคิ้วแน่น สมองอันชาญฉลาดและรวดเร็วเริ่มประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่เพิ่งได้รับ "ถ้าอาจารย์รู้... ทำไมเราถึงยังติดอยู่ในลูปเวลานี้? มีตัวแปรอะไรที่เรามองข้ามไปอย่างนั้นหรือครับ?" "ตัวแปรไม่ใช่สูตรคณิตศาสตร์ เรย์" ลีอาห์หรี่ตามองเขาอย่างมีความหมาย รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างลึกลับ "แต่เป็น 'ผู้สังเกตการณ์' ที่จงใจแทรกแซงการทดลองนี้ตั้งแต่แรกต่างหาก และตอนนี้... เขาก đang เฝ้ามองเราอยู่" ทันทีที่สิ้นคำพูดของดร. ลีอาห์ ระบบไฟนีออนทั่วทั้งห้องปฏิบัติการก็กะพริบติดๆ ดับๆ กลายเป็นสีแดงฉาน บรรยากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลดฮวบจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดดับวูบลง ก่อนจะปรากฏข้อความแปลกประหลาดที่เรย์ไม่เคยเห็นมาก่อนในโค้ดระบบ **[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการเข้าถึงจากเครือข่ายภายนอก]** **[ระดับภัยคุกคาม: SSS]** **[ยินดีต้อนรับสู่ลูปที่ 4, สถาปนิก... คุณเหลือเวลาอีก 300 วินาที ก่อนที่ผู้ทำลายล้างจะมาถึง]** เสียงฝีเท้าหนักหน่วงดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินมืดมิดเบื้องนอก... มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์อย่างแน่นอน ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องไปในห้วงมิติเวลาและกาลอันไร้ขอบเขตกับผมในตอนแรกนี้นะครับ