พันธมิตรจากต่างมิติ

"คุณประเมินความน่าจะเป็นต่ำเกินไป... ดร.ลีอาห์" น้ำเสียงของเรย์ราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดตัดผ่านความเงียบงันภายในห้องปฏิบัติการใต้ดิน แสงสีฟ้าอมม่วงจากจอโฮโลแกรมสามมิตินับร้อยจอสะท้อนลงบนกรอบแว่นโลหะของเขา นิ้วเรียวยาวกำลังรัวพิมพ์ชุดคำสั่งลงบนแป้นพิมพ์แสงด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงกุกกักประสานกับเสียงฮัมต่ำๆ ของเครื่องเร่งอนุภาคควอนตัมที่ถูกจำกัดพลังงานไว้ไม่ให้ทะลักออกมารบกวนภายนอก เบื้องหน้าของเขาคือรอยแยกแห่งกาลเวลาขนาดเท่าฝ่ามือที่กำลังบิดเบี้ยว มันส่งเสียงกรอบแกรบเหมือนกระดาษถูกเผาไหม้ และทุกๆ สามวินาที รอยแยกนั้นจะรีเซ็ตกลับสู่สภาพเดิม—วงจรอุบาทว์ที่พวกเขาทั้งคู่ติดอยู่ร่วมร้อยครั้งแล้ว ดร.ลีอาห์ยืนกอดอกพิงผนังโลหะผสมคาร์บอน ดวงตาสีนิลคู่สวยภายใต้เงาแสงสลัวไม่ได้บ่งบอกความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เธอกลับยกยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า รอยยิ้มที่เรย์คุ้นเคยดี มันเป็นรอยยิ้มของผู้หญิงที่กุมความลับของจักรวาลไว้ครึ่งหนึ่ง แต่มักจะเลือกบอกในวินาทีที่สายเกินแก้เสมอ "ถ้าฉันประเมินต่ำไป เรย์... เราคงไม่ได้มายืนเถียงกันในลูปที่แปดสิบเจ็ดนี้หรอกจริงไหมครับ?" เธอจงใจล้อเลียนสำนวนการพูดของเขาเล็กน้อย ก่อนจะเดินตรงเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน กลิ่นจางๆ ของโอโซนและสารเคมีบริสุทธิ์ลอยกรุ่นมาแตะจมูก "ความน่าจะเป็นไม่ใช่พระเจ้า และอัลกอริทึมการกู้คืนของคุณก็ไม่ได้ออกแบบมาเพื่อรับมือกับการแทรกแซงจาก 'ตัวแปรภายนอก' ตั้งแต่แรก" เรย์ชะงักมือที่กำลังพิมพ์ เขาดึงสายตากลับมามองหญิงสาวตรงหน้า แววตาของนักคำนวณผู้เยือกเย็นฉายแววครุ่นคิดอย่างหนักหน่วง ตัวแปรภายนอกที่เธอว่าไม่ใช่เรื่องสมมติ ในลูปที่ผ่านมา เขาเคยพยายามคำนวณหาจุดตัดของเวลาทุกรูปแบบ แต่ทุกครั้งที่มีการดึงพลังงานจากแกนกลางระบบ ความทรงจำของเขากับเธอก็มักจะเกิดความคลาดเคลื่อนราวกับสมองถูกลบด้วยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า "คุณกำลังหมายถึงสัญญาณรบกวนจากมิติที่เจ็ด?" เรย์ถามเสียงต่ำ พลางหรี่ตาลงเล็กน้อย "ผมตรวจสอบ บัฟเฟอร์ความทรงจำ (Memory Buffer) ของตัวเองอย่างละเอียดแล้ว มันไม่มีร่องรอยการถูกแทรกแซงระดับนั้น เว้นเสียแต่ว่า..." "เว้นเสียแต่ว่า มีใครบางคนกำลังจงใจส่งข้อความถึงเราผ่านรอยแยกนั้น" ลีอาห์ต่อประโยคให้จนจบ เธอวางปลายนิ้วลงบนขอบโต๊ะโฮโลแกรม แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นในทันทีพร้อมกับข้อมูลชุดใหม่ที่ถูกถอดรหัสออกมาเป็นตัวเลขฐานสิบหกเรียงเป็นพรืด "นี่ไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบเรย์ แต่มันคือ 'การทาบทาม' จากอีกฟากฝั่งหนึ่ง" หน้าจอแสดงผลหลักสั่นกระตุก กราฟแสดงความน่าจะเป็นที่เคยพุ่งดิ่งลงเหว กลับดีดตัวขึ้นสูงจนแตะเส้นสีแดง เส้นกราฟไม่ได้วิ่งเป็นวงกลมปิดตายอีกต่อไป แต่มันกำลังพุ่งทยานเป็นเกลียวสول (Spiral) ซึ่งเป็นหลักทางฟิสิกส์ที่พิสูจน์ได้ว่าพวกเขากำลังหลุดพ้นจากลูปเดิม เรย์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ สมองอันปราดเปรื่องของเขาเริ่มประมวลผลสถานการณ์อย่างเป็นระบบ หากสิ่งที่ลีอาห์พูดเป็นความจริง นั่นหมายความว่าการร่วมมือกันเพียงลำพังสองคนในห้องแล็บแห่งนี้ไม่เพียงพออีกต่อไปแล้ว การจะปิดรอยแยกและแก้ไขความผิดพลาดของประวัติศาสตร์ที่พรากครอบครัวของเขาไป จำเป็นต้องอาศัย "พันธมิตร" จากมิติคู่ขนานที่พวกเขายังไม่เคยรู้จัก "คุณกำลังเสนอให้เราทำข้อตกลงกับสิ่งที่เราไม่รู้แม้แต่เจตนาอย่างนั้นหรือครับ?" เรย์เอ่ยถาม น้ำเสียงเจือความระแวดระวังอย่างเห็นได้ชัด "โลกที่เราจากมามันพังทลายไปแปดสิบกว่ารอบแล้ว เรย์... เรายังมีทางเลือกอื่นที่ดีกว่าการรอให้ระบบรีเซ็ตตัวเองอีกงั้นเหรอ?" ลีอาห์หันมาสบตาเขาตรงๆ แววตาของเธอไม่มีความลังเลหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความมุ่งมั่นอันแรงกล้าที่พร้อมจะเดิมพันทุกสิ่ง เรย์นิ่งเงียบไปชั่วอึดใจ เขาทบทวนสมการความเสี่ยงในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า อัตราความสำเร็จในการเปิดประตูเชื่อมต่อมิติอยู่ที่ 34.2 เปอร์เซ็นต์ ซึ่งถือว่าต่ำมากสำหรับนักคำนวณผู้ยึดมั่นในความสมบูรณ์แบบ แต่ทว่า... อัตราความตายในการติดอยู่ในลูปไปชั่วกัลปวสานนั้นคือ 100 เปอร์เซ็นต์เต็ม มือหนายื่นออกไปกดปุ่มยืนยันการประสานรังสีควอนตัมบนแผงควบคุมหลัก เสียงเตือนทุ้มต่ำดังขึ้นเป็นจังหวะเพื่อยืนยันว่าคำสั่งได้รับการปฏิบัติการแล้ว "ตกลงครับ ดร.ลีอาห์... เราจะทำข้อตกลงนี้" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เด็ดเดี่ยว และเต็มไปด้วยความรับผิดชอบ "ไม่ว่าอีกฟากฝั่งของรอยแยกจะเป็นมิตรมิตรหรือศัตรู เราจะต้องลากพวกเขาเข้ามาสู่สมการนี้ให้ได้" รอยแยกแห่งกาลเวลาเบื้องหน้าขยายตัวออกกว้างขึ้นอย่างฉับพลัน แรงลมมหาศาลพัดกระโชกจนเอกสารกระจัดกระจายไปทั่วห้อง แสงสว่างจ้าสีขาวบริสุทธิ์สาดส่องจนพวกเขาต้องยกแขนขึ้นบังสายตา และในวินาทีที่คลื่นพลังงานสงบลง ร่างเงาสูงโปร่งในชุดเกราะล้ำอนาคตที่สะท้อนแสงประหลาดก็ก้าวทะลุผ่านม่านพลังงานออกมา พร้อมกับกระบอกปืนพลังงานที่เล็งตรงมายังศีรษะของเรย์ทันทีโดยไม่มีการลังเล ทว่า ก่อนที่ลำแสงมรณะจะทันได้ลั่นไก เสียงแจ้งเตือนระดับวิกฤตจากระบบปฏิบัติการหลักของห้องแล็บก็ดังลั่นก้องไปทั่วห้อง พร้อมกับข้อความสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ: **[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสิทธิ์เข้าถึงระดับ SSS จาก "ผู้สังเกตการณ์ภายนอก" — ยืนยันตัวตน: สถาปนิกผู้สูญหาย]** ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางสำรวจความลับอันดำมืดของห้วงเวลานี้ไปพร้อมกับผมนะครับ