ความจริงหลังม่านหมอก

เสียงโลหะสะท้อนก้องกังวานในโถงใต้ดินชั้นที่เจ็ดของศูนย์วิจัยเนบิวลา เสียงนั้นไม่ได้เกิดจากการกระทบกันอย่างไร้ความหมาย แต่เป็นจังหวะของรหัสฐานสองที่ถูกแปลเปลี่ยนเป็นแรงสั่นสะเทือนผ่านพื้นผิวคอนกรีตเสริมเหล็ก เรย์ยืนนิ่งอยู่หน้าแผงควบคุมหลัก นิ้วเรียวยาวของเขากำลังโลดแล่นบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรมสีฟ้าคราม ข้อมูลความน่าจะเป็นระดับเก้าสิบเก้าจุดเก้าเก้าเปอร์เซ็นต์ไหลผ่านเรตินาของเขาอย่างรวดเร็วราวกับสายน้ำหลาก ทว่า หัวใจของนักคำนวณหนุ่มกลับเต้นระรัวด้วยความตึงเครียดที่ไม่อาจซ่อนเร้น "นายกำลังคำนวณตัวเลขที่ไม่มีทางเป็นจริง เรย์" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของดร.ลีอาห์ดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง เธอสวมเสื้อกาวน์สีขาวที่ปลายชายผ้าเปรอะเปื้อนคราบเขม่าจากการปะทะกับระบบรักษาความปลอดภัยเมื่อไม่กี่นาตรีก่อน ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นจ้องมองมาที่เขาอย่างลึกซึ้ง แฝงไว้ด้วยความกังวลที่เธอพยายามปกปิดภายใต้ท่าทีสุขุม "มันไม่ใช่ความน่าจะเป็นที่ไม่มีจริงครับ อาจารย์ลีอาห์" เรย์ตอบโดยไม่ละสายตาจากจอภาพ หน้าจอแสดงกราฟฟังก์ชันทางคณิตศาสตร์ที่บิดเบี้ยวเป็นรูปเกลียวแฟรทัล "นี่คือลูปเวลาที่ยี่สิบเจ็ด และเป็นครั้งแรกที่เราเจาะทะลุกำแพงไฟชั้นในของเซิร์ฟเวอร์แม่ได้ลึกขนาดนี้ ข้อมูลที่ซ่อนอยู่หลังม่านหมอกนี้... มันคือตัวตนที่แท้จริงขององค์กร 'ดิ ออริจิน' ที่พวกเราตามหา" ดร.ลีอาห์ก้าวเข้ามาใกล้ แสงสีฟ้าจากโฮโลแกรมสะท้อนบนกรอบแว่นสายตาของเธอ "บางครั้ง... การรู้ความจริงทั้งหมด อาจไม่ใช่หนทางในการกู้อนาคต เรย์ นายก็รู้ว่าระบบนี้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อควบคุมความทรงจำของมนุษยชาติ หากเราเปิดโปงโครงสร้างหลักของมัน โลกทั้งใบอาจจะต้องรีเซ็ตตัวเองใหม่อีกครั้ง และในลูปนั้น... เราอาจจะไม่หลงเหลือความทรงจำใดๆ เกี่ยวกันอีกเลย" คำพูดของอาจารย์สาวทำให้ปลายนิ้วของเรย์ชะงักไปชั่วขณะ ภาพเหตุการณ์ในอดีต—วันที่ห้องแล็บระเบิดและพรากครอบครัวของเขาไป—แวบเข้ามาในหัว ความทรงจำเหล่านั้นคือแรงผลักดันเดียวที่ทำให้เขายอมติดอยู่ในวังวนแห่งกาลเวลานับครั้งไม่ถัด หากความทรงจำนี้ถูกลบเลือนไป เขาก็จะไม่ต่างอะไรจากเฟืองตัวหนึ่งในอัลกอริทึมที่ไร้ซึ่งจิตวิญญาณ "ถ้าเราไม่ทำตอนนี้ โอกาสที่เหลือศูนย์จุดศูนย์หนึ่งเปอร์เซ็นต์นี้ก็จะหาย aไปตลอดกาลครับ" เรย์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ สัมผัสได้ถึงไอความเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่กระทบผิวแก้วของเซิร์ฟเวอร์ "ผมยอมแลกทุกอย่าง แม้กระทั่งความทรงจำ เพื่อให้โลกนี้เดินหน้าต่อไปโดยไม่มีลูปเวลาบ้าๆ นี่อีก" เรย์กดปุ่มยืนยันคำสั่งขั้นสุดท้าย ทันใดนั้น หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดก็เปลี่ยนจากสีฟ้าครามเป็นสีแดงฉาน เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตดัง "ติ๊ด-ติ๊ด-ติ๊ด" ถี่กระชั้นชิ้น บรรยากาศภายในห้องมืดลงทันทีราวกับระบบไฟฟ้าหลักถูกตัดขาดจากภายนอก พื้นห้องสั่นสะเทือนเบาๆ ก่อนที่ผนังด้านหลังแผงควบคุมจะค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นห้องกระจกนิรภัยขนาดใหญ่ที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง ร่างของชายวัยกลางคนคนหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้โลหะใจกลางห้องกระจก สายระโยงระยางนับร้อยเส้นเชื่อมต่อจากร่างของเขาเข้ากับแกนประมวลผลควอนตัมขนาดยักษ์ ดวงตาของชายคนนั้นปิดสนิท ทว่าลมหายใจยังคงเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ ดร.ลีอาห์เบิกตากว้างเล็กน้อย สีหน้าของเธอบ่งบอกถึงความตกตะลึงอย่างถึงที่สุด ซึ่งเป็นภาพที่หาได้ยากยิ่งจากนักฟิสิกส์สาวผู้เยือกเย็นคนนี้ "นั่น... เป็นไปไม่ได้..." เธอพึมพำออกมาเบาๆ "อาจารย์รู้จักเขาหรือครับ?" เรย์หันไปถามด้วยความสงสัย น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง "เขาไม่ใช่ใครอื่น... แต่คือ 'ศาสตราจารย์เซบาสเตียน' ผู้ก่อตั้งโครงการอัลกอริทึมสุดท้าย และเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาคนแรกของฉันเอง" ลีอาห์ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "พวกเราเข้าใจมาตลอดว่าเขาเสียชีวิตไปตั้งแต่ก่อนเกิดอุบัติเหตุครั้งใหญ่เมื่อสิบปีก่อน แต่ความจริงแล้ว... เขาคือคนที่ยอมอัปโหลดจิตสำนึกของตัวเองเข้าไปเป็นแกนกลางของระบบ เพื่อควบคุมสมดุลของเวลาทั้งหมดไว้" ก่อนที่เรย์จะได้ซักถามอะไรเพิ่มเติม เสียงสังเคราะห์จากระบบ AI ของศูนย์วิจัยก็ดังขึ้นก้องห้อง ควบคุมด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยไร้ชีวิตชีวา [ตรวจพบการเข้าถึงรหัสผ่านระดับสูงสุดโดยบุคคลภายนอก] [กำลังเริ่มกระบวนการปลุกการทำงานของหน่วยความจำสำรอง: โครงการซีโร่] [คำเตือน: ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมในระบบ... องค์กรที่ท่านกำลังเชื่อมต่อ ไม่ใช่ 'ดิ ออริจิน' ตามที่ท่านเข้าใจ แต่เป็นระบบปัญญาประดิษฐ์รุ่นแรกที่ถูกพัฒนาขึ้นเพื่อ... *เสียงสัญญาณขาดหาย*] หน้าจอกลางห้องกระจกดับวูบลง ก่อนจะติดขึ้นใหม่อย่างกะทันหัน พร้อมกับตัวอักษรสีเขียวเข้มที่ปรากฏทีละบรรทัดอย่างช้าๆ "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... เรย์ ลูกชายของฉัน" ร่างที่นั่งอยู่หลังกระจกนิรภัยค่อยๆ ลืมตาขึ้น เผยให้เห็นนัยน์ตาคู่ที่สะท้อนแสงสีแดงของระบบควอนตัม และรอยยิ้มที่เรย์จำได้แม่นยำจากภาพถ่ายเก่าๆ ในห้องนอนที่ถูกทำลายไปในวันนั้น ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาและร่วมลุ้นระทึกไปกับเรย์และดร.ลีอาห์เสมอนะครับ