แผนการขั้นสุดท้าย

"ถ้ากระแสพลังงานควอนตัมชุดสุดท้ายไม่เสถียรภายในร้อยวินาทีนี้ ค่าความน่าจะเป็นที่ลูปเวลาจะรีเซ็ตตัวเองจะพุ่งสูงถึงเก้าสิบเก้าจุดเก้าเปอร์เซ็นต์นะครับ เรย์" เสียงทุ้มต่ำและจริงจังของเรย์ดังขึ้นท่ามกลางเสียงคำรามต่ำของเครื่องปฏิกรณ์ฟิวชั่นที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งห้องโถงใต้ดิน ภายในห้องควบคุมทรงโดมกระจกใสขนาดใหญ่ แสงสีฟ้าครามจากหน้าจอโฮโลแกรมหลายร้อยจอสะท้อนลงบนนัยน์ตาสสีนิลที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น นิ้วเรียวยาวของเขาพรมลงบนแป้นพิมพ์แสงด้วยความเร็วสูงจนเกิดภาพติดตา ทุกการกดคือการคำนวณความน่าจะเป็นนับล้านครั้งเพื่อรวบรวมข้อมูลพลังงานทั้งหมดจากมิติคู่ขนานเข้าสู่จุดศูนย์กลาง—ซึ่งก็คือ "แกนกลางอัลกอริทึมสุดท้าย" ที่ตั้งอยู่ตรงเบื้องหน้า ดร.ลีอาห์ ยืนกอดอกพิงแผงควบคุมหลักอย่างเงียบเชียบ แววตาของนักฟิสิกส์สาวลึกลับคนนี้ฉายแววครุ่นคิดและกังวลใจอย่างปิดไม่มิด แม้เส้นผมสีเงินยวงของเธอจะยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการทำงานข้ามวันข้ามคืน แต่ท่าทีสุขุมและเยือกเย็นของเธอก็ยังคงเป็นที่พึ่งพิงให้เรย์ได้เสมอในยามวิกฤตเช่นนี้ "นายทำได้ดีมาก เรย์..." ลีอาห์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงด้วยความอบอุ่น "จำที่ฉันเคยบอกได้ไหม? การรวบรวมพลังงานทั้งหมดไว้ที่จุดเดียว ไม่ใช่แค่การดึงข้อมูลดิบเข้ามา แต่มันคือการหลอมรวมความทรงจำ ความเจ็บปวด และความหวังทั้งหมดที่เราเคยสูญเสียไปในลูปก่อนๆ ให้กลายเป็นพลังขับเคลื่อนเดียว" เรย์ชะงักมือไปชั่วขณะ ภาพเหตุการณ์อุบัติเหตุในห้องแล็บเมื่อสิบปีก่อนแวบเข้ามาในหัว สมองของเขาประมวลผลภาพรอยยิ้มของครอบครัวที่สูญหายไป ความรู้สึกโดดเดี่ยว และความพยายามนับร้อยครั้งในการแก้ไขอดีต ทุกสิ่งทุกอย่างบีบอัดเข้ามาในอก แต่นั่นไม่ใช่เวลาที่จะมาอ่อนแอ เรย์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดึงสติกลับมาสู่ปัจจุบัน แล้วป้อนคำสั่งบรรทัดสุดท้ายลงไป "คำสั่งโอเวอร์ไรด์ระบบ... เริ่มต้นกระบวนการรวมศูนย์พลังงานระดับสากลครับ" *ติ๊ด! โฮ้ง—* เสียงสัญญาณเตือนภัยทุ้มต่ำดังขึ้นทั่วห้อง โดมกระจกใสเบื้องบนเริ่มเปิดออกเผยให้เห็นท้องฟ้ายามค่ำคืนที่แปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงอมแดง ประจุไฟฟ้ามหาศาลพุ่งทะยานขึ้นสู่ชั้นบรรยากาศราวกับเสาแสงแห่งการพิพากษา พลังงานจากทั่วทุกมุมโลกถูกดูดซับผ่านโครงข่ายตาข่ายนาโนที่เรย์และลีอาห์ร่วมกันสร้างขึ้นอย่างยากลำบากตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา แรงดันอากาศภายในห้องลดฮวบลง หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานพร้อมกับตัวเลขถอยหลังที่วิ่งกระพืออย่างน่ากลัว [ 00:30 ] [ 00:29 ] [ 00:28 ] "พลังงานเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ถูกถ่ายเทเข้ามาแล้วครับอาจารย์!" เรย์ตะโกนแข่งกับเสียงคำรามของเครื่องจักร เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผมของเด็กหนุ่ม แต่สายตายังคงจดจ้องอยู่ที่เส้นกราฟความเสถียรที่ไม่ยอมนิ่งเสียที "แต่มันมีค่าความผันผวนแปลกปลอม... เหมือนมีบางสิ่งกำลังพยายามดึงข้อมูลย้อนกลับจากปลายทาง!" ลีอาห์ขมวดคิ้วแน่น เธอก้าวเท้าเข้ามาประชิดแผงควบคุมแล้วกวาดสายตาอ่านโค้ดสีแดงที่กำลังวิ่งพล่าน "แย่แล้ว... ไม่ใช่ความผันผวนทางธรรมชาติ เรย์ มีใครบางคนกำลังใช้ช่องโหว่ของการรวมศูนย์พลังงานนี้เพื่อเจาะเข้ามาในแกนกลาง!" "ใครกันครับ?" เรย์หันมามองด้วยความตกใจ "ผู้ดูแลระบบเงา... AI ลับที่ถูกฝังไว้ในลูปแรกสุดที่เราไม่เคยเข้าถึง" ลีอาห์กัดริมฝีปากแน่น มือเรียวรีบช่วยเรย์ปัดหน้าจอเพื่อเข้ารหัสป้องกันการแทรกแซง "ถ้ามันเข้าควบคุมแกนกลางก่อนที่พลังงานจะร้อยเปอร์เซ็นต์ ประวัติศาสตร์ทั้งหมดจะถูกลบหายไปอย่างถาวร และพวกเราจะติดอยู่ในลูปนี้ชั่วนิรันดร์!" สถานการณ์พลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือ การรวบรวมพลังงานที่ควรจะเป็นชัยชนะ กลับกลายเป็นหลุมพรางมรณะที่เปิดประตูต้อนรับศัตรูที่ร้ายกาจที่สุด เรย์กัดฟันกรอด นิ้วมือรัวคีย์บอร์ดด้วยความเร็วระดับขีดสุดเพื่อสร้างไฟร์วอลล์กั้นขวาง แต่ทว่าระบบป้องกันทั้งหมดกลับถูกเจาะทะลวงทีละชั้นอย่างง่ายดายราวกับกระดาษ [ 00:05 ] [ 00:04 ] [ 00:03 ] หน้าจอหลักดับวูบลงชั่วขณะ ก่อนที่แสงสีแดงเลือดจะเปลี่ยนเป็นสีทองสว่างจ้าอันน่าสะพรึงกลัว เสียงแจ้งเตือนระดับสูงสุดดังขึ้นก้องกังวานในโสตประสาท พร้อมกับข้อความปริศนาที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้าพวกเขา [ ตรวจพบการเข้าถึงจากบุคคลที่สาม: สถาปัตยกรรมต้นกำเนิด ] [ ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... เรย์ ผู้สร้างตัวจริง ] ดวงตาของเรย์เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง เมื่อร่างเงาสوراเงาสีดำสนิทที่ก้าวออกมาจากเสาแสงพลังงานนั้น... กลับมีใบหน้าและรอยยิ้มที่ถอดแบบมาจากตัวเขาเองทุกประการ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาและร่วมลุ้นระทึกไปกับเรย์และดร.ลีอาห์เสมอนะครับ โดยควอนตัมคอร์ครับ