คำมั่นสัญญาของชายสายเปย์

"ถ้าพวกคุณยังกล้าก้าวขาเข้ามาเหยียบหน้าร้านรถเข็นของรินอีกแค่ก้าวเดียว ผมจะให้ทนายความส่วนตัวส่งหมายศาลข้อหาหมิ่นประมาทและการกรรโชกทรัพย์ไปที่บ้านโดยไม่ต้องรอให้ถึงวันจันทร์" น้ำเสียงของศิลาราบเรียบ เย็นเยียบ และทรงพลังราวกับคมมีดที่กรีดลงบนกระดาษไข ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมพื้นที่หน้าตรอกเล็กๆ ทันที ป้าสำเนียงและลุงประเสริฐ ญาติจอมหิวเงินที่เคยมาโวยวายทวงส่วนแบ่งที่ดินราคาแพงลิบลิ่วถึงที่ ถึงกับหน้าซีดเผือด ถอยกรูดจนเกือบสะดุดขาตัวเอง ลุงประเสริฐอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ ทำท่าจะเถียงแต่พอสบเข้ากับดวงตาคมกริบไร้แววปรานีของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบ ก็กลืนน้ำลายลงคอแล้วลากภรรยาหนีหายลับไปในความมืดของซอยอย่างรวดเร็ว รินรดายืนมองแผ่นหลังของญาติผู้สร้างความปวดหัวเหล่านั้นหายลับไป เธอผ่อนลมหายใจยาวเหยียด ไหล่ที่เคยเกร็งเครียดมาตลอดหลายสัปดาห์ค่อยๆ ผ่อนคลายลง กลิ่นหอมกรุ่นของน้ำซุปกระดูกหมูเคี่ยวไฟอ่อนๆ ที่ผสมผสานกับกลิ่นเครื่องเทศจีนโบราณลอยอวลตัดกับบรรยากาศตึงเครียดรอบตัว "คุณเล่นไม้แข็งขนาดนี้ เดี๋ยวพวกเขาก็เอาไปนินทาว่าร้ายลับหลังอีกหรอกครับ" รินรดาเอ่ยขึ้นเบาๆ พร้อมกับตักเส้นบะหมี่ลวกสุกกำลังดีลงในชามเคลือบสังกะสีเก่าๆ ศิลาหันกลับมามองเจ้าของร้านสาว รอยยืดหยุ่นที่มุมปากปรากฏขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาคมคายคู่นั้นฉายแววอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อมองมาที่เธอ เขาสกปรกกับฝุ่นควันในครัวรถเข็นนี้เสียเมื่อไหร่ แต่กลับยืนหยัดอยู่เคียงข้างเธอในทุกสมรภูมิชีวิตอย่างไม่นึกรังเกียจ "ปล่อยให้พวกเขานินทาไปเถอะครับ รินมีหน้าที่ทำบะหมี่อร่อยๆ ให้ลูกค้า ส่วนหน้าที่ปกป้องรinและร้านนี้... ให้เป็นของผมเถอะครับ" คำพูดนั้นเรียบง่าย ทว่าหนักแน่นดั่งขุนเขา รินรดาชะงักมือที่กำลังตักกระเทียมเจียว ทอดสายตามองชายหนุ่มที่ยอมสลัดภาพนักธุรกิจพันล้านมานั่งยองๆ ช่วยเธอล้างผักคะน้าและจัดโต๊ะพับริมทางเดินทุกค่ำคืน เคมีระหว่างคนทั้งสองอบอุ่นเสียจนความเหนื่อยล้าจากการยืนหน้าเตาร้อนๆ นานกว่าส ชั่วโมงพลลายหายไปในพริบตา "คุณนี่นะ... ทำตัวเหมือนเจ้าหนี้รุกฆาตมากกว่าผู้ช่วยร้านบะหมี่เสียอีก" รินรดาอดค้อนไม่ได้ แต่ใบหน้ากลับขึ้นสีเรื่อด้วยความเขินอายที่ซ่อนไว้ไม่มิดใต้แสงไฟนีออนสีส้ม ศิลาเดินเข้าไปใกล้ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นอายสะอาดๆ เฉพาะตัวของเขาโชยแตะจมูก ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดจนรินรดาต้องถอยหลังไปพิงกับโต๊ะเตรียมอาหาร มือหนายื่นออกไปปัดปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มเนียนของเธอออกอย่างเบามือ สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่ทำเอาหัวใจของเชฟสาวเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ "ผมไม่ได้เป็นแค่ผู้ช่วยครับริน... และผมก็ไม่ได้อยากเป็นแค่นายทุนด้วย" ศิลาโน้มใบหน้าลงมา กระซิบด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มชวนใจสั่น "ผมประกาศตรงนี้เลยก็ได้ ว่านับจากวันนี้เป็นต้นไป ทั้งร้านรถเข็นนี้ วัตถุดิบทุกชิ้น และตัวของเชฟคนเก่ง... ผมขอเหมาซื้อไว้ดูแลตลอดไป ไม่มีวันหมดอายุครับ" รินรดานิ่งค้างไปกับคำพูดที่หวานล้ำจนเกินคาดคิด เธอยังไม่ทันได้เอ่ยปากท้วงติงใดๆ เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงตะโกนเอะอะก็ดังแว่วมาจากปากตรอกซอยเสียก่อน "เฮ้ย! ร้านบะหมี่เจ๊รินยังเปิดอยู่หรือเปล่าวะ? ได้ข่าวว่ามีคนสั่งบะหมี่แห้งพิเศษหมูย่างเกรดพรีเมียมห่อใหญ่สิบกล่องรวด!" ร่างของชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบพนักงานส่งของวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา พร้อมกับโทรศัพท์มือถือที่หน้าจอกะพริบสว่างวาบ แสดงผลออร์เดอร์ออนไลน์ที่ทะลักเข้ามาหลักร้อยรายการในเวลาไม่ถึงหนาที ศิลาขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อแผนการสวีทถูกขัดจังหวะ แต่รินรดากลับยิ้มกว้างออกมาด้วยแววตาสزากใสและเปี่ยมด้วยความหวัง เธอหันไปหยิบตะกร้าแป้งสาลีเตรียมจะนวดเส้นรอบใหม่ทันที แต่ศิลากลับคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ เสียก่อน "เดี๋ยวก่อนครับริน..." ศิลาเอ่ยเสียงพร่า ขณะที่สายตาคมกริบเหลือบไปเห็นเงาดำปริศนาที่กำลังก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหัวมุมแสงไฟสลัวของท้ายซอย ร่างนั้นสวมหมวกแก๊ปปีกกางบังใบหน้ามิดชิด แต่ในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาลหนาเตอะที่จ่าหน้าซองด้วยลายมือคุ้นตาอย่างประหลาด รินรดาหันขวับไปมองตามสายตาของชายหนุ่ม ลมหายใจของเธอสะดุดกึกทันทีเมื่อเห็นว่าบุคคลปริศนาคนนั้นคือใคร... ทนายความเฒ่าผู้กุมความลับพินัยกรรมฉบับจริงของตระกูลที่หายสาบสูญไปนานนับปี! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง สั่งสมรสชาติความสุข และลิ้มลองความสะใจไปด้วยกันนะครับ – กาแฟโบราณแก้วโต