สะใภ้ที่ไม่เหมือนเดิม

"ถ้าแกยังกล้ากินข้าวต้มก้นหม้อชามนี้อีกคำเดียว ฉันจะเอาไม้กวาดฟาดหลังแกให้หักคากองขี้เถ้า, ยัยสะใภ้ตัวกินเปลือง!" เสียงแหลมสูงบาดแก้วหูของแม่สามีสกุลกู้ดังแผดขึ้น พร้อมกับเสียงกระแทกชามกระเบื้องเคลือบแตกบิ่นลงบนโต๊ะไม้ไผ่เก่าๆ จนน้ำข้าวต้มใสแจ๋ว กระเซ็นโดนปลายเท้าของหลินฟางเซียนที่เพิ่งได้สติคืนมา ความเจ็บแปลบที่ท้ายทอยยังคงแล่นริ้วราวกับมีใครเอาค้อนมาทุบซ้ำๆ กลิ่นอับชื้นของดินโคลนและกลิ่นควันไฟจากเตาฟืนผสมปนเปกันจนชวนคลื่นไส้ ฟางเซียนกะพริบตาถี่ๆ เพื่อขับไล่ความมืดมัวเบื้องหน้า สมองที่เคยสับสนอลหม่านจากเหตุการณ์ระเบิดในห้องครัวทดลองอาหารระดับมิชลินสตาร์เมื่อชาติก่อน บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความทรงจำอันดิบเถื่อนและรันทดของ "หลินฟางเซียน" แห่งยุค 70 อย่างสมบูรณ์แบบ ร่างเดิมถูกใช้งานจนร่างกายซูบผอมราวกับผีดิบ ทุกวันต้องตื่นตั้งแต่ตีสี่ ซักผ้า ล้างจาน หาฟืน และทำงานในไร่นาจนมือแตกเป็นแผลเหวอะหวะ แต่สิ่งที่ได้รับกลับไม่ใช่คำขอบคุณ หากแต่เป็นเศษข้าวต้มก้นหม้อที่แทบมองไม่เห็นเม็ดข้าว และวาจาถากถางราวกับเธอไม่ใช่คน "มองหน้าฉันทำไม? นึกว่าตัวเองเป็นคุณนายทหารหรือไง ถึงได้กล้าทำสายตาอวดดีแบบนั้นใส่ฉัน!" แม่สามีจอมเค็มเดินเข้ามาใกล้ ใช้ปลายนิ้วเหี่ยวย่นจิ้มเข้าที่หัวไหล่ผอมบางของฟางเซียนซ้ำๆ "สามีแกส่งเงินเดือนมาให้ที่บ้านสามร้อยหยวนเมื่อเดือนก่อน แกแอบเอาไปซ่อนไว้ที่ไหน คายออกมาเดี๋ยวนี้! อย่าคิดนะว่าฉันไม่รู้ว่านังตัวดีอย่างแกแอบเก็บเงินไว้กินคนเดียวตอนลับหลังฉัน!" ฟางเซียนไม่ได้หลบเลี่ยง ปลายนิ้วเรียวยาวที่เคยจับมีดแกะสลักอย่างประณีต ค่อยๆ กำเข้าหากันแน่นจนข้อต่องอขาวซีด เธอเงยหน้าขึ้นช้าๆ นัยน์ตาคู่คมกริบที่เคยหม่นหมองและหวาดกลัว บัดนี้กลับเปล่งประกายเยือกเย็นราวกับคมมีดที่เพิ่งลับจนคมกริบ บรรยากาศรอบตัวของหญิงสาวเปลี่ยนไปจนแม่สามีชะงักฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว "เงินสามร้อยหยวนของกู้เฉิน..." ฟางเซียนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบ ทว่าดังก้องกังวานบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ฉันไม่ได้เก็บไว้กินคนเดียวหรอกค่ะคุณแม่... แต่ถูกพวกท่านรีดไถเอาไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้ลูกสาวคนโปรด กับซื้อเหล้าขาวให้พี่ใหญ่ดื่มจนหมดเกลี้ยงตั้งแต่สัปดาห์แรกแล้วต่างหาก" "นัง... นังเด็กปากดี! แกกล้าดียังไงมากล่าวหาครอบครัวฉัน!" แม่สามีหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธจัด เงื้อมือขึ้นหมายจะตบหน้าสะใภ้สักฉาดใหญ่ให้หายแค้น ทว่า... มือที่เหี่ยวย่นนั้นกลับถูกคว้าไว้ได้อย่างแม่นยำกลางอากาศ! ฟางเซียนปัดมือคู่นั้นออกอย่างไร้เยื่อใย แรงสะบัดทำเอาแม่สามีเซถอยหลังไปหลายก้าวด้วยความตกตะลึง นางอ้าปากค้าง ชี้หน้าสะใภ้ด้วยความเหลือเชื่อ "แก... แกกล้าสู้มือฉันเรอะ!" "ฉันไม่ใช่กระสอบทรายให้ใครมาทุบตีระบายอารมณ์อีกต่อไปแล้วค่ะ" ฟางเซียนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ร่างกายจะผอมโซ แต่แววตากลับทรงพลังกดดันจนแม่สามีกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "จำใส่สมองเอาไว้ให้ดีนะคะ นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ข้าวสักเมล็ด น้ำสักหยดในบ้านหลังนี้ ถ้าฉันไม่อนุญาต... ใครก็ไม่มีสิทธิ์แตะ!" พูดจบ ฟางเซียนก็หมุนตัวเดินกลับเข้าไปในห้องนอนคับแคบและทรุดโทรม ปิดประตูกระแทกใส่หน้าแม่สามีที่ยืนอ้าปากพะงาบๆ ส่งเสียงด่าทอโวยวายลั่นบ้านด้วยความเกรี้ยวกราด ปัง! ทันทีที่แผ่นไม้เก่าๆ ปิดกั้นโลกภายนอก ฟางเซียนก็ทรุดตัวลงพิงกับบานประตู ลลมหายใจเข้าออกลึกยาวเพื่อควบคุมความตื่นตระหนกของร่างเนื้อ แต่วินาทีต่อมา มุมปากอิ่มของเธอกลับยกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ เพราะในห้วงความคิดของเธอเวลานี้ ไม่ได้มีแค่ความทรงจำอันขมขื่นของร่างเดิม แต่มันยังมี "เสียงเตือน" บางอย่างที่คุ้นเคยดังขึ้นในหัว *[ ติ๊ง! ระบบมิติห้างสรรพสินค้าซูเปอร์สโตร์ ระดับ 1 ทำการเชื่อมต่อสำเร็จ ]* ภาพสามมิติของห้างสรรพสินค้าปลอดเชื้อขนาดมหึมา ปรากฏขึ้นในห้วงนึกคิดราวกับปาฏิหาริย์ ชั้นวางสินค้าเรียงรายด้วยวัตถุดิบชั้นเลิศ เครื่องปรุงรสโบราณและร่วมสมัย เนื้อสัตว์คุณภาพพรีเมียม และอุปกรณ์เครื่องครัวครบครันละลานตา ที่สำคัญ... มันคือห้างที่ระบบสต็อกสินค้าจะถูกเติมเต็มใหม่อัตโนมัติทุกๆ เที่ยงคืน! "หึ... ยุค 70 ที่ผู้คนอดอยากปากแห้ง ข้าวสารสักถังยังหายาก งั้นหรือคะ?" ฟางเซียนแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาเป็นประกายวาววับด้วยสัญชาตญาณของเชฟมือฉมังและนักธุรกิจสาว "ในเมื่อพวกมันอยากสูบเลือดสูบเนื้อฉันนัก ฉันนี่แหละจะใช้มิตินี้ ฟาดพวกมันให้จมดินทีละคนจนกระอักเลือดเลยคอยดู!" เธอสفضเอื้อมมือไปคว้าขวด "น้ำมันพริกเสฉวนสูตรลับ" และ "เครื่องเทศพะโล้โบราณ" ที่ลอยเด่นอยู่ในหน้าจอระบบมิติออกมาถือไว้ในมือ กลิ่นหอมฉุนเย้ายวนของพริกคั่วและเครื่องเทศนานาชนิดโชยเตะจมูกทันที ท่ามกลางกลิ่นอับของบ้านไม้เก่าๆ ฟางเซียนจัดการจุดเตาถ่านขนาดเล็กหลังห้องแอบซุง เตรียมปรุงอาหารมื้อแรกเพื่อฟื้นฟูร่างกายที่ย่ำแย่ และในขณะที่กลิ่นหอมหวนอันรุนแรงและซับซ้อนของเนื้อตุ๋นเครื่องเทศเริ่มฟุ้งกระจาย ลอยลอดช่องหน้าต่างออกไปอบอวลทั่วทั้งหมู่บ้านสกุลกู้ จนชาวบ้านต่างพากันสูดปากมองหาต้นตอด้วยความหิวโหย... ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นและคุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หน้าประตูกรั้วบ้าน พร้อมกับเสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหว "ฟางเซียน! เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้!" เสียงตะคอกที่เต็มไปด้วยความร้อนรนและอำนาจดิบเถื่อนของ "พันจ่ากู้เฉิน" สามีผู้ขึ้นชื่อเรื่องความดุดันและไร้ความปรานีดังขึ้น แต่วินาทีที่ประตูไม้ถูกกระชากเปิดออกโดยฝีมือของนายทหารหนุ่มร่างสูงใหญ่ ใบหน้าคมเข้มที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นและความเคร่งเครียดกลับต้องชะงักกึก กู้เฉินเบิกตากว้างมองภรรยาที่เขานึกว่าเป็นลมล้มตายไปแล้ว ยืนถือทัพพีตักอาหารด้วยรอยยิ้มเย้ายวนใจ ท่ามกลางกลิ่นหอมของอาหารที่ทรงพลังที่สุดเท่าที่เขาเคยได้กลิ่นมาในชีวิต! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "ครัวคุณยาย" นะคะ