ฟื้นคืนในเรือนร้าง

กลิ่นกำยานหอมกรุ่นที่อบอวลอยู่ในห้องหอ กลับให้ความรู้สึกฉุนกึกจนน่าสะอิดสะเอียนในความรู้สึกของข้า เสียงดนตรีบรรเลงแว่วหวานจากภายนอกเรือนร้างแห่งนี้ดูห่างไกลและไม่สอดคล้องกับความเงียบงันที่บีบคั้นประสาทสัมผัสภายในห้อง ข้าลืมตาขึ้นช้าๆ สิ่งแรกที่สัมผัสได้คือความเย็นเฉียบของอาภรณ์สีชาดปักลวดลายหงส์ที่ดูหรูหราเกินฐานะบุตรีอนุภรรยาที่ถูกทอดทิ้งเช่นข้า มือที่สั่นเทาเล็กน้อยจากการฝืนตื่นยันกายขึ้น ความทรงจำของร่างเดิมพรั่งพรูเข้ามาดุจคลื่นกระทบฝั่ง ความตายที่คืบคลานเข้ามาพร้อมกับตำแหน่ง ‘พระชายาปลอม’ ที่ถูกส่งมาเพื่อเป็นแพะรับบาปในหมากกระดานนี้ “ท่านอ๋องทรงรีบร้อนไปเถิดเพคะ หม่อมฉัน… หม่อมฉันรับใช้ท่านได้ไม่ดีนัก” น้ำเสียงแผ่วเบาที่เอ่ยออกมาไม่ใช่เสียงของข้า แต่มันคือเสียงของสตรีที่กำลังหวาดกลัว ข้าหันไปมองร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่บนเตียงไม้แกะสลักลวดลายมังกรพ่นไฟ เฟยหรงอ๋อง—บุรุษผู้ได้ฉายาว่าปีศาจแห่งกองทัพทมิฬ ดวงตาคู่นั้นเย็นชาและลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทรที่ไร้ก้นบึ้ง เขากำลังถือถ้วยสุรามงคลด้วยท่วงท่าสงบนิ่ง ทว่าไอสังหารที่แผ่ออกมาจากตัวเขานั้นรุนแรงจนทำให้อากาศรอบกายดูจะแข็งตัว “เจ้าดูตื่นเต้นเกินไปนะ อวี้เหยา” เขากล่าว น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำเอาข้าต้องตั้งสติ “หรือว่าในสุราถ้วยนี้ มีสิ่งใดที่ทำให้เจ้าไม่กล้าแม้แต่จะสัมผัส?” ข้าปัดความคิดฟุ้งซ่านออกไป ในฐานะศัลยแพทย์จากยุคที่การรักษาคือลมหายใจ ข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นจางๆ ของ ‘ดอกหงส์ขาว’ ที่ละลายอยู่ในสุรา กลิ่นของมันหอมหวานจนน่าหลงใหล แต่ในขณะเดียวกัน หากใครได้ดื่มเข้าไปเพียงหนึ่งจอก ชีพจรจะหยุดเต้นภายในชั่วเวลาที่ธูปเพียงครึ่งดอกมอดไหม้ พวกเขาไม่ได้ต้องการแค่กำจัดข้า แต่ต้องการให้ข้าตายในคืนอภิเษกเพื่อตบหน้าเฟยหรงอ๋องให้ถึงที่สุด ข้าเงยหน้าขึ้น สบตากับบุรุษตรงหน้าอย่างไม่หวั่นเกรง ดวงตาของเขาฉายแววแปลกใจเล็กน้อยเมื่อพบว่าแววตาที่เคยหวาดกลัวกลับกลายเป็นความสงบเย็นดุจน้ำค้างยามเช้า ข้าคลี่ยิ้มบางๆ เป็นยิ้มที่ทำให้ผู้ชายตรงหน้าชะงักไปครู่หนึ่ง “ท่านอ๋องทรงกล่าวเกินไปเพคะ” ข้าขยับกายเข้าไปใกล้เขา กลิ่นหอมจากตัวข้าไม่ได้มาจากน้ำอบ หากแต่เป็นกลิ่นสะอาดของสมุนไพรที่ติดตัวมาตั้งแต่ภพก่อน “หากท่านปรารถนาจะให้หม่อมฉันดื่มสุราถ้วยนี้เพื่อเป็นพยานแห่งความจงรักภักดี หม่อมฉันย่อมไม่ปฏิเสธ... เพียงแต่ก่อนจะดื่ม หม่อมฉันขอถามท่านสักคำ” เฟยหรงอ๋องหรี่ตาลง วางถ้วยสุราลงบนโต๊ะด้วยเสียงที่หนักแน่นดั่งประกาศิต “เจ้ามีสิทธิ์พูดแค่คำเดียว ก่อนที่เจ้าจะต้องเป็นเจ้าสาวที่ล่วงลับไปในคืนนี้” ข้าโน้มตัวเข้าใกล้ใบหน้าหล่อเหลาที่เย็นชาดุจน้ำแข็งนั่น จนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากลมหายใจของเขา ก่อนจะกระซิบคำถามที่ทำให้ดวงตาของแม่ทัพผู้เกรียงไกรวูบไหวเพียงชั่วพริบตา “หากหม่อมฉันดื่มสุราที่มีพิษดอกหงส์ขาวถ้วยนี้ลงไป ผู้ที่จะตายไม่ใช่หม่อมฉัน... แต่เป็นหมากตัวสำคัญที่ท่านกำลังพยายามปกป้องอยู่ต่างหาก ท่านแม่ทัพ... ท่านคิดว่าการสูญเสีย 'คนสำคัญ' ของท่านในคืนนี้ คือผลลัพธ์ที่ท่านต้องการจริงๆ หรือเพคะ?” ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วทั้งห้องหอโดยฉับพลัน เฟยหรงอ๋องชะงักค้าง มือหนาที่วางอยู่บนโต๊ะกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขามองข้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ไม่ใช่สายตามองเหยื่อผู้โชคร้าย แต่เป็นการมอง 'คู่ปรับ' ที่อ่านหมากของเขาออกอย่างทะลุปรุโปร่ง ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นหน้าเรือนร้าง เสียงขัดดาบดังกรีดกรายมาตามลม อวี้เหยาที่กำลังจะได้จิบสุราพิษต้องหยุดชะงักเมื่อประตูห้องหอถูกถีบออกด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับเสียงของขันทีหลวงที่ตะโกนก้องผ่านความมืดมิด “รับพระราชโองการ! พระพันปีหลวงมีรับสั่งให้ประหารพระชายาอวี้เหยาในข้อหาลอบวางยาพิษอ๋องเฟยหรง! ทหาร... ล้อมเรือนไว้ อย่าให้ใครเล็ดลอดออกไปได้แม้แต่คนเดียว!” เฟยหรงอ๋องลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือข้างหนึ่งชักกระบี่ประจำกายออกมา ส่วนอีกข้างคว้าข้อมือของข้าไว้แน่น แรงบีบนั้นเตือนให้ข้ารู้ว่านี่ไม่ใช่เวลาที่จะมานั่งวิเคราะห์แผนการ แต่เป็นเวลาที่ต้องตัดสินใจในเสี้ยววินาทีว่าจะยอมตาย หรือจะร่วมมือกับปีศาจตรงหน้าเพื่อทวงคืนชีวิต ข้าสบตาเขาอีกครั้ง แววตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความดุดันที่ยากจะหยั่งถึง เขาโน้มตัวลงมาใกล้หูข้าจนสัมผัสได้ถึงความเย็นของปลายกระบี่ที่พาดผ่านไหล่ไป “หากเจ้าคิดว่าเจ้าแน่พอที่จะแก้หมากกระดานนี้... ก็จงพิสูจน์ให้ข้าเห็น ว่าเจ้ามีค่าพอที่จะรอดชีวิตในคืนนี้หรือไม่” เขาไม่ได้ส่งสุราให้ข้าดื่ม แต่เขากลับยกมันขึ้นจิบเสียเองต่อหน้าต่อตาข้า ก่อนจะตวัดปลายกระบี่ฟันเทียนมงคลจนดับพรึบลงทั้งห้อง! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในหน้าแรกของหมากกระดานนี้ หวังว่าจะถูกใจและตื่นเต้นไปกับอวี้เหยานะครับ สายลมแผ่วเบา