บรรทัดคำสั่งแห่งความตาย

กลิ่นอายของโอโซนสังเคราะห์และคราบน้ำมันเครื่องจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในห้องใต้ดินคับแคบ แสงสีฟ้าอมเขียวจากหน้าจอโฮโลแกรมสี่จอสะท้อนลงบนแว่นตากรอบบางของเรน ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองแถวโค้ดที่ไหลผ่านรวดเร็วยิ่งกว่าสายน้ำ ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนคีย์บอร์ดเสมือนจริงเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ความเงียบงันรอบตัวถูกทำลายด้วยเสียงพัดลมระบายความร้อนของเซิร์ฟเวอร์เก่าๆ ที่ส่งเสียงครางต่ำราวกับสัตว์บาดเจ็บ สำหรับเรนแล้ว โลกทั้งใบถูกย่อส่วนลงเหลือเพียงตรรกะและเงื่อนไขทางคณิตศาสตร์ สิบสองชั่วโมงเต็มที่เขาจดจ่ออยู่กับการถอดรหัสแพตช์ความปลอดภัยระดับซูเปอร์ดอลลาร์ของบริษัทเมกะคอร์ปแห่งหนึ่ง งานชิ้นนี้มีความเสี่ยงสูงลิ่ว แลกมาด้วยเครดิตจำนวนพอที่จะประทังชีวิตในเขตสลัมชั้นในไปได้อีกหลายเดือน แต่ในขณะที่เคอร์เซอร์กำลังกระพริบรอการยืนยันคำสั่งสุดท้าย บรรทัดคำสั่งแปลกปลอมบรรทัดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาบนหน้าต่างระบบโดยปราศจากการเรียกใช้งาน *01001110 01110101 01101100 01101100* เรนขมวดคิ้วมุ่น นิ้วที่กำลังจะกด Enter ชะงักค้างกลางอากาศ รหัสฐานสองชุดนั้นถูกฝังตัวลึกอยู่ในเคอร์เนลระดับราก ซึ่งเป็นพื้นที่ที่ต่อให้เป็นแอนตี้ไวรัสระดับท็อปก็ไม่มีทางเข้าถึงได้โดยง่าย มันไม่ใช่บั๊กจากโปรแกรมที่เขากำลังเขียน แต่มันคือสิ่งแปลกปลอมที่ถูกฉีดเข้ามาผ่านช่องโหว่ลึกลับ ดวงตาของชายหนุ่มหรี่ลงด้วยความระแวดระวัง อดีตอันขมขื่นจากเหตุการณ์สูญหายของทีมวิจัยควอนตัมเมื่อสามปีก่อนสอนให้เขารู้ซึ้งว่า ความอยากรู้อยากเห็นเพียงน้อยนิดสามารถพรากชีวิตคนได้ในพริบตา เขากำลังจะเลือกตัวเลือก 'ปฏิเสธและลบทิ้ง' ตามสัญชาตญาณความปลอดภัยสูงสุด ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วจะทันได้กดลงไป หน้าต่างระบบทั้งหมดก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน *คำเตือน: ตรวจพบการเข้าถึงโดยไม่ได้รับอนุญาต ระบบความปลอดภัยส่วนกลางกำลังระบุพิกัด...* เสียงสังเคราะห์จาก AI ภาคพื้นดินดังขึ้นก้องห้อง เสียงนั้นแห้งแล้งและเย็นชา ไร้ซึ่งความปรานีใดๆ เรนผุดลุกขึ้นยืนพรวด เก้าอี้เหล็กส่งเสียงครูดไปกับพื้นปูน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่กำลังเร่งรีบอยู่บนเพดานเหนือศีรษะ แรงสั่นสะเทือนเบาๆ ส่งผลให้ฝุ่นละอองร่วงหล่นลงมา โดรนลาดตระเวนรุ่น 'ฮาวด์-วี' ของกองกำลังรักษาความปลอดภัยนครหลวงมาถึงเร็วกว่าที่เขาคำนวณไว้ความน่าจะเป็นถึงสามร้อยเปอร์เซ็นต์! รหัสประหลาดนั้นไม่ใช่บั๊กธรรมดา... แต่มันคือเบ็ดตกปลา และเขากapseติดเบ็ดเข้าเต็มเปาแล้ว "บ้าเอ้ย" เรนสบพำเบาๆ ในลำคอ สมองส่วนหน้าทำงานด้วยความเร็วสูงเพื่อประเมินทางรอด ร่างโปร่งดีดตัวคว้ากระเป๋าเป้ที่บรรจุฮาร์ดไดรฟ์สำรองข้อมูลและชิปประมวลผลฉุกเฉินสะพายพาดบ่าอย่างคล่องแคล่ว มือซ้ายกดปุ่มทำลายตัวเองของเซิร์ฟเวอร์หลัก แสงไฟสีฟ้าดับวูบลงทันที เหลือเพียงความมืดสลัวที่มีเพียงแสงจากควันจางๆ ปัง! ประตูเหล็กกล้าหน้าห้องถูกระเบิดออกด้วยแรงดันกระแสไฟฟ้า เศษโลหะร้อนจัดกระเด็นกระดอนไปทั่วทิศทาง ควันสีขาวพวยพุ่งพร้อมกับการปรากฏร่างของโดรนติดอาวุธสามลำ ลำตัวทรงกลมสีดำสนิทของมันติดตั้งปืนพลาสมาและเลเซอร์นำวิถี แสงสีแดงจากเซ็นเซอร์กวาดหาเป้าหมายอย่างรวดเร็ว เรนไม่รอช้า เขาพุ่งตัวลอดใต้โต๊ะทำงานเก่าๆ อาศัยจังหวะที่โดรนกำลังปรับโฟกัสสาดกระสุนพลังงานเข้าใส่ผนังห้องจนปูนแตกกระจาย เขาสไลด์ตัวออกทางช่องระบายอากาศใต้พื้นดินที่เตรียมไว้เป็นทางหนีทีไล่ เสียงลำแสงความร้อนเฉียดผ่านหัวไหล่ไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร กลิ่นไหม้ของเนื้อผ้าและผิวหนังจางๆ ลอยเข้าจมูก เรนกัดฟันกรอด ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาที่หัวไหล่ขวา แต่ความกลัวถูกแทนที่ด้วยความตื่นตัวอย่างถึงขีดสุด อะดรีนาลีนหลั่งพล่านไปทั่วร่าง เขาคลานสี่ขาฝ่าความมืดของท่อระบายน้ำทิ้งอย่างรวดเร็ว เสียงคำรามต่ำของโดรนที่ตามมาติดๆ สะท้อนก้องไปตามผนังคอนกรีต เรนรู้ดีว่าท่อนี้ไม่ได้มีทางออกที่ปลอดภัย มันมีแต่จะนำไปสู่เขาวงกตใต้ดินของเขตอุตสาหกรรมเก่า ทันใดนั้นเอง หน้าต่างระบบสีฟ้าที่ควรจะปิดตัวลงไปแล้ว กลับเด้งขึ้นมาตรงหน้าอีกครั้งอย่างดื้อด้าน กลางจอไม่ใช่ข้อความเตือนภัย แต่เป็นโค้ดบรรทัดใหม่ที่กำลังรันตัวเองอัตโนมัติด้วยความเร็วสูง พร้อมกับข้อความทักทายที่ทำให้หัวใจของเขาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม *[ยินดีต้อนรับสู่โปรโตคอล ‘โอเมก้า’, ผู้เล่นคนที่ศูนย์]* *[ตรวจพบการเชื่อมต่อจากภายนอก... กำลังซิงค์ข้อมูลกับเป้าหมายไม่ทราบฝ่าย]* เรนเบิกกว้างด้วยความตกใจ ขณะที่เสียงฝีเท้าและเสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นจากเบื้องหน้า ทางออกถูกปิดตายด้วยเงาร่างของใครบางคนยืนดักรออยู่ท่ามกลางความมืดมิด!