รหัสที่หายไป

แสงสีฟ้าจากหน้าจอมอนิเตอร์หกจอสะท้อนลงบนนัยน์ตาคู่คมของธันวา มันเป็นสีเดียวกับความเย็นชาที่เขาสวมทับไว้เป็นเกราะกำบัง กราฟข้อมูลกระแสเงินสดที่ดูเหมือนปกติกำลังถูกเขารื้อถอนออกมาทีละชั้น ราวกับกำลังลอกคราบงูพิษที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ความหรูหราของตึกระฟ้าใจกลางกรุงเทพฯ ‘บิงโก’ ธันวาพึมพำกับตัวเอง เสียงคีย์บอร์ดกลไกที่เขารัวนิ้วลงไปนั้นไม่ได้มีจังหวะสม่ำเสมอ แต่มันคือจังหวะของนักล่าที่กำลังบีบให้เหยื่อจนมุม แถบสถานะการเข้าถึงฐานข้อมูลระดับสูงสุดของบริษัท ‘เอเธอร์ พร็อพเพอร์ตี้’ กำลังเปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีเขียว ในโลกของเขา ไม่มีอะไรที่แก้ไขไม่ได้หากหา ‘รหัส’ นั้นเจอ แต่ทว่า ในจังหวะที่เขากำลังจะฝังโค้ดดีบั๊กตัวสุดท้ายเพื่อเปิดโปงเส้นทางการเงินสีเทา กลิ่นน้ำหอมกลิ่นมะลิอ่อนๆ ที่ให้ความรู้สึกเยือกเย็นราวกับน้ำแข็งที่กำลังละลาย ก็โชยมาแตะจมูกพร้อมกับแรงกดเบาๆ ที่พนักพิงเก้าอี้ทำงานของเขา “ถ้าคุณกด Enter นั่น คุณอาจจะเปลี่ยนสถานะจากแฮกเกอร์ที่น่าสนใจ ให้กลายเป็นนักโทษที่น่าสมเพชได้ภายในสามวินาทีนะคะ” เสียงเรียบราบ ทรงพลัง และเปี่ยมไปด้วยอำนาจสั่งการดังขึ้นจากด้านหลัง ธันวาชะงักนิ้วที่ค้างอยู่เหนือปุ่ม Enter เพียงเสี้ยววินาที แต่ความนิ่งสงบในแววตาสะท้อนภาพของหญิงสาวในกระจกเงาด้านข้างได้ชัดเจน รินรดา ทนายความสาวเจ้าของฉายา ‘เพชฌฆาตในสูทผ้าไหม’ ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น เส้นผมรวบตึงเผยให้เห็นลำคอระหงและใบหน้าที่ดูเย่อหยิ่งทว่าน่าหลงใหล เธอไม่ได้ถือปืน แต่มือที่ถือซองเอกสารสีน้ำตาลนั้นกดลงมาหนักหน่วงพอที่จะข่มขวัญคนที่ทำเรื่องผิดกฎหมายได้ไม่ยาก ธันวาหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับเธออย่างเชื่องช้า เขายิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา “คุณรินรดา... ผมไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าคุณเลย คุณฝึกเดินบนเมฆหรือฝึกเดินบนกองศพกันแน่ครับ?” “ฉันฝึกเดินบนความจริงค่ะ ธันวา” เธอวางเอกสารปึกนั้นลงบนโต๊ะ เสียงกระดาษกระทบโต๊ะดัง ‘ปึก’ ฟังดูหนักแน่นเหมือนการเคาะโลง “และสิ่งที่อยู่บนหน้าจอของคุณตอนนี้ คือความจริงที่ยังไม่สมบูรณ์ หากคุณดึงดันจะแฉมันด้วยวิธีสกปรก คุณก็จะถูกกลืนกินโดยอำนาจที่อยู่เบื้องหลังข้อมูลเหล่านี้ทันที” “อำนาจ? หรือผลประโยชน์ส่วนตัวของคุณกันแน่ที่กลัวจะถูกกระทบ?” ธันวาขยับตัวเข้าหาเธอ กลิ่นอายความอันตรายพุ่งสูงขึ้นในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ นี้ “ผมดีบั๊กมันมาสามเดือน ข้อมูลนี้จะทำให้คนตาสว่าง แต่คุณกลับเดินเข้ามาเพื่อปิดตาพวกเขา... การเป็นทนายความให้คนชั่ว มันทำให้สติปัญญาคุณถดถอยลงหรือเปล่า?” รินรดาแค่นหัวเราะ เธอโน้มตัวลงมาจนใบหน้าห่างจากเขาเพียงไม่กี่เซนติเมตร ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในจิตวิญญาณที่บิดเบี้ยวของเขา “คุณมันก็แค่เด็กน้อยที่หลงทางในโลกดิจิทัล คุณมองเห็นแค่ตัวเลข แต่คุณไม่เคยเห็นว่าหลังตัวเลขเหล่านั้น มีชีวิตกี่ชีวิตที่ต้องพังทลายถ้าข้อมูลนี้หลุดออกไปโดยไม่มีกลยุทธ์รองรับ” “ชีวิตของคนรวยที่คอร์รัปชันน่ะเหรอครับ?” ธันวาย้อนถาม “ชีวิตของคนธรรมดาที่เป็นหลักประกันของความพินาศครั้งนี้ต่างหาก” เธอประสานมือเข้าด้วยกัน “ฟังนะคะ ธันวา ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อปกป้องใคร แต่มาเพื่อ ‘จัดระเบียบ’ ความโกลาหลที่คุณกำลังจะก่อ หากคุณหยุดมือตอนนี้ เราอาจจะคุยกันเรื่องการขุดรากถอนโคนต้นตอจริงๆ โดยที่คุณไม่ต้องคุกขังตัวเองในห้องแคบๆ นี้ไปตลอดชีวิต” ธันวามองลึกเข้าไปในดวงตาของรินรดา เขาพยายามค้นหา ‘รหัส’ ในใจของเธอ แต่สิ่งที่เขาสัมผัสได้กลับมีเพียงความเย็นเยียบที่แฝงไว้ด้วยความนัยบางอย่างที่มากกว่าแค่คำว่าหน้าที่ เธอไม่ได้มาเพื่อจับเขา... เธอมาเพื่อ ‘ร่วมมือ’ ในจังหวะนั้นเอง หน้าจอหลักของธันวาก็เกิดการกระพริบถี่ๆ ข้อมูลชุดหนึ่งที่เขาเคยคิดว่าสมบูรณ์แบบ กลับแสดงค่า Error สีแดงฉานขึ้นมาซ้อนทับโค้ดที่เขากำลังเขียน มันไม่ใช่การป้องกันจากบริษัทเอเธอร์ แต่มันคือ ‘รหัสที่หายไป’ ที่เขามองหามาตลอด และตอนนี้ มันถูกฝังอยู่ในไฟล์ข้อมูลที่รินรดาวางทิ้งไว้บนโต๊ะ เขามองรินรดาอย่างตื่นตะลึง เธอรู้ว่าเขาจะแฮกได้ และเธอตั้งใจจะใช้เขาเป็นเครื่องมือ “คุณต้องการอะไรกันแน่?” ธันวาถาม น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือด้วยความตื่นเต้นที่ปะทะกับความหวาดระแวง รินรดาหยิบปากกาสไตลัสของเขาขึ้นมาหมุนเล่นเบาๆ ก่อนจะเดินไปที่ประตู เธอหยุดฝีเท้าแล้วหันกลับมาส่งยิ้มที่ดูน่าขนลุกที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา “ฉันต้องการคนที่กล้าพอจะทำลายระบบจากข้างใน... และคุณก็คือคนคนนั้น” เธอก้าวออกไปจากห้อง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัด ธันวารีบคว้าเอกสารสีน้ำตาลนั้นขึ้นมาเปิดดู ลมหายใจของเขาแทบหยุดนิ่ง เมื่อพบว่าในหน้าสุดท้ายของเอกสาร มีรูปถ่ายของเขาในวัยเด็กที่ยืนอยู่เคียงข้างบุคคลที่ไม่ควรจะมีตัวตนอยู่ในสมการนี้อีกต่อไป... บิดาผู้ล่วงลับที่เคยถูกตราหน้าว่าเป็นอาชญากรไซเบอร์ที่ตายไปเมื่อสิบปีก่อน และบนหลังรูปภาพนั้น มีข้อความลายมือเขียนด้วยหมึกสีแดงสดเพียงประโยคเดียวว่า... *‘ดีบั๊กความทรงจำของคุณให้ดี เพราะพ่อของคุณ... ยังไม่ตาย’* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางสู่ห้วงลึกของสมการที่ซับซ้อนนี้ไปพร้อมกับแสงดาวพร่างพราวคนนี้นะคะ