โรงเตี๊ยมท่ามกลางพายุ

“หากเจ้ายังก้าวเท้าเข้ามาอีกเพียงครึ่งชốn หัวบนบ่าของเจ้าคงต้องแยกทางกับลำตัวแล้วกระมัง” เสียงทุ้มต่ำราวกับก้อนหินบดอัดกันดังขึ้น ท่ามกลางเสียงคำรามกึกก้องของพายุทรายที่โหมกระหน่ำด้านนอก โรงเตี๊ยมร้างกลางทะเลทรายมรณะแห่งนี้ เดิมทีควรเป็นเพียงสุสานของผู้ไร้ชื่อ แต่ในยามวิกาลที่ฟ้าดินวิปริตเช่นนี้ มันกลับกลายเป็นจุดตัดชะตากรรมของสองเส้นทางยุทธภพที่ไม่อาจบรรจบ หลี่มู่ไป๋นั่งอยู่บนม้าไม้ผุพังเบื้องล่าง แผ่นหลังของเขายังคงเหยียดตรงราวกับกระบี่เหล็กกล้าไร้เทียมทาน ที่ด้านข้างลำตัว กระบี่หนักไร้คมเล่มโตถูกห่อหุ้มไว้ด้วยผ้าดิบเก่าๆ แต่มันกลับแผ่ไอสังหารอันหนักหน่วงจนฝุ่นละอองรอบตัวไม่กล้าแม้แต่จะปลิวเข้าใกล้ ดวงตาคมกริบดั่งพยัคฆ์ซ่อนเล็บกวาดตามองร่างที่โชกเลือดของมือสังหารสำนักมารโลหิต ที่เพิ่งสิ้นลมหายใจคราบแทบเท้าของเขาเมื่อชั่วลมหายใจก่อน การเดินทางหลบหนีการตามล่าจากพรรคอธรรมแปดทิศไม่ใช่เรื่องง่าย รอยแผลเป็นบนหัวไหล่ซ้ายยังคงส่งความเจ็บแปลบทุกครั้งที่ลมปราณโคจรผ่าน แต่นั่นมิอาจสั่นคลอนความทะนงตนในวิถีกระบี่ของเขาได้แม้แต่น้อย ทันใดนั้น ประตูไม้บานเก่าที่ถูกตอกตรึงด้วยสนิมก็ถูกแรงลมกระโชกกระชากจนเปิดผาง เม็ดทรายสีทองคำพรั่งพรูเข้ามาพร้อมกับความเย็นเยือกที่ตัดผ่านความร้อนระอุของทะเลทรายในพริบตา เงาร่างหนึ่งก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา นางสวมชุดยาวสีขาวบริสุทธิ์ราวกับหิมะแรกในยอดเขาเหมันต์ แม้ผ้าคลุมหน้าจะอำพรางใบหน้าส่วนใหญ่ไว้ แต่ดวงตาคู่นั้นกลับเย็นชาดุจน้ำแข็งพันปี เส้นผมดำขลับเปียกชื้นด้วยละอองฝนและเหงื่อจากการเดินทาง กลิ่นอายปราณกระบี่อันบริสุทธิ์และเยือกเย็นแผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิภายในโรงเตี๊ยมลดฮวบลงทันที ไป๋หลิน... ศิษย์เอกแห่งสำนักเหมันต์นิรันดร์ นางกวาดสายตาปราดเดียวก็ประเมินสถานการณ์ทั้งหมดได้ มือเรียวดั่งหยกขาวกุมด้ามกระบี่อ่อนที่เหน็บอยู่ข้างเอวไว้มั่น ปราณเหมันต์ในกายหมุนวนเตรียมพร้อมรับมือทุกสถานการณ์ นางมิได้เอ่ยคำทักทาย มิได้แสดงความหวาดกลัวต่อศพที่นอนเกลื่อนกลาด มีเพียงความระแวดระวังดั่งกวางป่าที่เผชิญหน้ากับพยัคฆ์ร้าย “เจ้าไม่ใช่คนของสำนักมารโลหิต” เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบราวน้ำค้างแข็งเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบระหว่างพายุ หลี่มู่ไป๋แค่นเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ เขายกจอกสุราดินเผาที่ว่างเปล่าขึ้นมาหมุนเล่นช้าๆ สายตายังคงไม่ละไปจากสตรีตรงหน้า “และเจ้าก็ไม่ใช่กวางหลงทาง... แม่นางน้อยจากยอดเขาเหมันต์ เหตุใดจึงต้องแบกรับไอพิษโลหิตมารมาจนถึงดินแดนรกร้างแห่งนี้เล่า หรือว่ากระบี่ในมือของเจ้ากำลังกระหายเลือดของพวกมันเช่นกัน?” ไป๋หลินหรี่ตาลงเล็กน้อย นางสัมผัสได้ถึงพลังลมปราณที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้รูปลักษณ์อันผ่อนคลายของบุรุษผู้นี้ มันไม่ใช่ปราณกระบี่ที่ฉูดฉาด แต่เป็นพลังที่หนักแน่นดั่งขุนเขาและดุดันดั่งพายุหมุน เป็นวิถีหมัดมวยที่ถูกหลอมรวมเข้ากับกระบี่หนัก—เคล็ดวิชาที่สูญหายไปจากยุทธภพมานานนับร้อยปี “เรื่องของข้า หาใช่ธุระกงการอันใดของเจ้าไม่” ไป๋หลินตอบเสียงเรียบ นางก้าวถอยหลังไปพิงเสาไม้ใกล้ทางออก พร้อมกับสอดส่องสายตาไปยังความมืดมิดเบื้องนอก “หากเจ้ายังมีชีวิตรักตัวกลัวตาย จงหลบไปเสีย คืนนี้... คนที่พวกมันต้องการมิใช่ข้าคนเดียว แต่เป็นหัวใจมังกรเพลิงที่อยู่กับเจ้าต่างหาก” สิ้นคำพูดของนาง บรรยากาศภายในโรงเตี๊ยมก็เปลี่ยนเป็นตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบสายดังขึ้นล้อมรอบโรงเตี๊ยมร้างแห่งนี้ แรงกดดันจากลมปราณระดับหลอมรวมวิญญาณแผ่พุ่งทะลุผนังไม้เข้ามาจนคานบ้านสั่นสะเทือน เงาดำทะมึนหลายสิบสายปรากฏขึ้นบนหลังคาและหน้าต่าง ดวงตานับคู่จ้องมองเข้ามาด้วยความกระหายเลือด หลี่มู่ไป๋ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนช้าๆ ความสูงสง่าของเขาบังร่างบอบบางของไป๋หลินไว้ครึ่งหนึ่ง มือหนาเอื้อมไปแตะด้ามกระบี่หนักที่ห่อหุ้มด้วยผ้าดิบ ปราณกระบี่ในกายระเบิดออกอย่างรุนแรงจนเศษฝุ่นรอบตัวลอยคว้างกลางอากาศ เขายิ้มมุมปาก ความทะนงตนฉายชัดในแววตา “หัวใจมังกรเพลิงอยู่ที่นี่จริง... แต่หากพวกมันอยากได้ มันต้องถามกระบี่ในมือข้าเสียก่อนว่ายินยอมหรือไม่!” ไป๋หลินมองแผ่นหลังกว้างที่ยืนหยัดขวางหน้าตนเอง ความเย็นชาในดวงตาคู่สวยไหววูบไปชั่วขณะ นางกระชับกระบี่อ่อนในมือแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ปราณเหมันต์และปราณกระบี่หนักเริ่มประสานสอดรับกันอย่างประหลาดท่ามกลางพายุทรายที่โหมกระหน่ำ ทันใดนั้นเอง ผนังไม้ด้านทิศเหนือก็ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของเงาร่างมหึมาที่แผ่ไอสังหารน่าสะพรึงกลัวที่สุดในค่ำคืนนี้—ประมุขพรรคโลหิตทมิฬก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มอันเหี้ยมเกรียม และเป้าหมายแรกที่มันพุ่งเข้าใส่... คือจุดที่หลี่มู่ไป๋และไป๋หลินยืนอยู่! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับวิถีกระบี่นี้ด้วยกันนะครับ