ใบหย่าที่ไร้คำอธิบาย

กระดาษแผ่นบางสีขาวบริสุทธิ์ทิ้งตัวลงกระทบพื้นผิวกระจกโต๊ะทำงานหรูหรา ราคาแพงระยับส่งเสียงทุ้มต่ำแต่น่าบาดล้ำลึก มันไม่ใช่จดหมายรัก ไม่ใช่ข้อเสนอทางธุรกิจที่อคินคุ้นชินในฐานะประธานหนุ่มแห่งอาณาจักรธุรกิจหมื่นล้าน หากแต่เป็นพันธะสัญญาแห่งการหลุดพ้น... ใบหย่าที่ไร้ซึ่งคำอธิบายใดๆ นอกเหนือจากลายเซ็นตวัดเฉียบคมของกวินตรา กลิ่นอายความเย็นยะเยือกของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานเพนต์เฮาส์ส่วนตัว ดูจะกลายเป็นอุณหภูมิติดลบไปถนัดใจ เมื่ออคินปรายตามองเอกสารแผ่นนั้นด้วยหางตา ความเย่อหยิ่งและมานะถือดีที่หล่อหลอมตัวตนเขามาตลอดชีวิตกำลังถูกท้าทายด้วยความเงียบงันอันน่ารังเกียจจากอดีตภรรยา "คุณแน่ใจแล้วหรือ กวินตรา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟัน ประโยคสั้นๆ ที่เต็มไปด้วยแรงกดดันและคราบความเย้ยหยันในที เขายังคงนั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ท่าทีสุขุมเยือกเย็นรากับรูปปั้นหินสลัก ทว่าสันกรามที่ขบเข้าหากันจนนูนเด่นกลับทรยศความนิ่งงันภายใน กวินตราในยามนี้ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่เคยนั่งร้องไห้ฟูมฟายบนเตียงนอนกว้างอย่างไร้ค่าเมื่อสองปีก่อน ความอ่อนแอถูกแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งแกร่งดุจเพชรเม็ดงามที่ผ่านการเจียระไนด้วยไฟแห่งความเจ็บปวด ดวงตากลมโตคู่สวยไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวเหมือนวันวาน มีเพียงความว่างเปล่าและเด็ดเดี่ยวที่สะท้อนภาพอคินให้กลายเป็นเพียงคนแปลกหน้า "กระดาษแผ่นนั้น น่าจะอธิบายทุกอย่างชัดเจนพอแล้วนะคะ คุณอคิน" น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล ทว่าราบเรียบราวกระแสธารไร้ระลอกคลื่น "เราเสียเวลาชีวิตร่วมกันมามากพอแล้ว และดิฉันคิดว่า... การปลดปล่อยกันและกันให้เป็นอิสระ คือทางออกที่ดีที่สุดสำหรับเราสองคน" อคินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มีเพียงความเหยียดหยหยันที่พ่นออกมาพร้อมลมหายใจ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทตัดเย็บเนียบกริบก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน ชายหนุ่มโน้มตัวลงเล็กน้อย กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับความดุดันตามธรรมชาติแผ่ซ่านจนบรรยากาศรอบตัวตึงเครียด "อิสระอย่างนั้นหรือ?" อคินทวนคำ น้ำเสียงเยียบเย็นราวกับน้ำแข็งขั้วโลก "คุณคิดว่าการเดินออกจากชีวิตผม มันง่ายขนาดนั้นเลยหรือ กวินตรา? คุณคิดจะมาก็มา จะไปก็ไป โดยไม่เห็นหัวกฎเกณฑ์ของตระกูลเราเลยอย่างนั้นสินะ" "กฎเกณฑ์ที่มีแต่ความว่างเปล่าและเศษเสี้ยวความเมตตาจอมปลอม ดิฉันไม่เคยต้องการตั้งแต่แรกอยู่แล้วค่ะ" กวินตราเชิดหน้าขึ้นสู้สายตากล้าแกร่ง ไม่ยอมถอยให้แม้แต่ก้าวเดียว หัวใจที่เคยแตกสลายดวงนั้นถูกซ่อมแซมจนแข็งแกร่งด้วยพลังบางอย่างที่ยิ่งใหญ่กว่าความรักจอมปลอมของเขา... สิ่งนั้นคือสายใยเลือดเนื้อเชื้อไขที่เธอต้องปกป้องด้วยชีวิต "พูดจาอวดดีขึ้นนี่..." อคินหรี่ตามองเธออย่างพิจารณา ประกายความกรุ่นโกรธวับวามอยู่ในดวงตาสีเข้มคมกริบ เขาไม่ชอบความรู้สึกที่กำลังสูญเสียการควบคุม ยิ่งเห็นแววตาที่ไร้เยื่อใยจากอดีตภรรยา หัวใจส่วนลึกที่ถูกแช่แข็งไว้กลับปวดแปลบขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ แต่มันถูกกลบฝังด้วยทิฐิอันสูงส่ง "ถ้าอยากหย่านัก ทำไมล่ะ? หรือว่าไปเจอใครใหม่มา ถึงกล้าเอาเอกสารนี่มาตบหน้าผมถึงที่นี่" กวินตราเม้มริมฝีปากแน่น เธอยอมรับว่าคำพูดดูถูกของเขาเกือบจะทำให้มือเรียวสั่นเทา แต่เธอก็เลือกที่จะกลืนความเจ็บปวดนั้นลงคอ ความลับเรื่องลูกชายวัยสองขวบที่หน้าตาถอดแบบพิมพ์เดียวกับเขาเป๊ะ กำลังถูกเก็บซ่อนไว้ภายใต้ร่มผ้าแห่งความระมัดระวัง เธอจะไม่ยอมให้อคินใช้สายเลือดของเธอมาเป็นเครื่องมือต่อรองในเกมอำนาจของเขาเด็ดขาด "ดิฉันจะไปไหน หรือจะเริ่มต้นชีวิตใหม่กับใคร มันก็ไม่ใช่กงการอะไรของคุณอีกแล้วค่ะ" เธอกล่าวเสียงเรียบ หยิบกระเป๋าถือหนังแท้ขึ้นมาคล้องแขน "เซ็นชื่อลงในใบหย่าซะ แล้วเราต่างคนต่างไปเถอะค่ะ ถือว่าทำบุญร่วมชาติกันมาเป็นครั้งสุดท้าย" อคินมองใบหย่าบนโต๊ะสลับกับใบหน้าเรียบเฉยของหญิงสาว มือหนายื่นออกไปหมายจะหยิบปากกา แต่จังหวะนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียดเสียก่อน "ท่านประธานครับ..." เลขานุการหนุ่มเปิดประตูเข้ามาด้วยท่าทีรีบร้อน สีหน้าเต็มไปด้วยความอึดอัดใจ "ขอประทานโทษด้วยครับ พอดีคุณผู้หญิงท่าน... เอ่อ มีแขกสำคัญมารอพบที่ห้องรับแขกชั้นล่างครับ แจ้งว่าเป็นเรื่องด่วนเกี่ยวกับครอบครัว และ..." "ฉันบอกแล้วว่าตอนนี้ไม่ว่าง ใครหน้าไหนก็รอไปก่อน!" อคินตวาดลั่นด้วยความหงุดหงิด ดวงตายังไม่ละไปจากกวินตรา "แต่เด็กคนนี้... เอえ เด็กผู้ชายตัวเล็กๆ ที่มาด้วยกัน เขาบอกว่า... เขาตามหา 'คุณพ่อ' ครับ" สิ้นคำพูดของเลขาฯ กวินตราที่กำลังจะก้าวเดินหันหลัง ชะתากึกทันที หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบด้วยความตื่นตระหนก ในขณะที่อคินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนที่ประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกกว้างโดยฝีมือของใครบางคน... ร่างเล็กจิ๋วในชุดเอี๊ยมยีนส์ขาสั้นและรองเท้าผ้าใบปุกปุย วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาในห้องทำงานหรูหราอย่างไม่เกรงกลัวใคร ดวงตากลมโตใสแป๋วและแพขนตายาวงอนเงย ช่างละม้ายคล้ายคลึงกับอคินในวัยเด็กราวนำพิมพ์เดียวกันมาสลัก เด็กชายวัยสองขวบหยุดยืนแปะอยู่กลางห้อง กวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะเอียงคอมองหน้าอคินนิ่ง แล้วส่งเสียงใสแจ๋วทำลายความเงียบงันทั้งหมดลงในพริบตา "หม่าม้าฮะ... คนนี้ใช่คุณพ่อใจร้าย ที่หม่าม้าชอบเล่าให้ฟังตอนนอนหรือเปล่าฮะ?" เข็มฉายานิศขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ห้วงอารมณ์อันลุ่มลึกนี้ด้วยกันนะคะ