เคล็ดวิชากระบี่ไร้ลักษณ์

"เจ้าคิดว่ากลิ่นเหมันต์ที่ข้าพกติดตัวมานี้... เป็นสิ่งที่คนธรรมดาจะคุ้นเคยได้งั้นหรือ?" เสียงของหลิงเซียนเอ๋อร์ราบเรียบราวกับผิวน้ำในฤดูหนาว แต่นัยน์ตาคู่คมกริบของนางกลับจับจ้องไปยังแผ่นหลังของเย่เฉินที่ยืนนิ่งสงบอยู่ริมขอบเหวไร้ก้นบึ้ง กลิ่นอายสังหารจางๆ แผ่ออกมาจากร่างบอบบางของนาง กดทับอากาศรอบข้างจนกลายเป็นผลึกน้ำแข็งขนาดจิ๋วที่ค่อยๆ ร่วงหล่นสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง เย่เฉินไม่หันกลับไป เขาเพียงแค่นขำในลำคอ เสียงหัวเราะดุดันราวกับพยัคฆ์คำรามในถ้ำลึก เขาประสานมือไว้เบื้องหลัง ท่วงท่าองอาจดุจขุนเขาที่ไร้การสั่นคลอน "ในยุทธภพนี้มีเรื่องประหลาดมากมาย ท่านหญิงหลิง... แต่การที่เจ้าหวนคืนมาในร่างเดิมเมื่อร้อยปีก่อน โดยที่จดจำเรื่องราวในอดีตได้เพียงเศษเสี้ยวเช่นนี้ มันน่าขบขันกว่ากลิ่นดอกเหมันต์ของเจ้าเสียอีก" หลิงเซียนเอ๋อร์ชะงัก รัศมีกดดันรอบตัวนางแตกซ่านในฉับพลัน นางเป็นถึงธิดาแห่งสำนักเมฆาคล้อย ผู้ถูกขนานนามว่า 'เซียนน้ำแข็งไร้ใจ' ทว่าในยามนี้ มือที่กุมกระบี่หยกของนางกลับสั่นสะท้านเพียงเล็กน้อย "เจ้าเป็นใครกันแน่..." เย่เฉินไม่ตอบคำถามนั้น เขาอาศัยจังหวะที่นางกำลังตกตะลึง ทิ้งตัวดิ่งลงสู่หุบเหวเบื้องล่างทันที! "เย่เฉิน!" เสียงอุทานของนางดังไล่หลังมา แต่มันถูกกลืนหายไปกับความเวิ้งว้างมืดมิด เย่เฉินกระชากปราณในร่างที่อ่อนแอจนเกือบขาดใจให้ไหลเวียนอย่างบ้าคลั่ง เลือดในกายเขาร้อนผ่าวราวกับลาวาที่ถูกปลุกเร้า เขาไม่ได้ร่วงหล่นลงไปตาย แต่เขากำลัง 'ตามหา' บางอย่าง... สิ่งที่เคยถูกฝังไว้เมื่อร้อยปีก่อน ณ จุดบรรจบของกระแสลมปราณใต้เหวแห่งนี้ *ฟุ่บ!* ร่างของเขาตกกระทบลงบนแท่นหินสีดำสนิทที่ซ่อนตัวอยู่กลางหุบเหว เบื้องหน้าคือผนังหินที่สลักลวดลายอักขระโบราณที่สั่นไหวราวกับมีชีวิต เย่เฉินไม่รอช้า เขาใช้นิ้วมือที่ชุ่มไปด้วยเลือดจากการกระแทก กรีดลงบนอักขระเหล่านั้นเป็นจังหวะตามวิถีแห่งดวงดาว 'วิถีกระบี่ไร้ลักษณ์... ผู้ไร้ลักษณ์ย่อมไร้พ่าย ผู้ไร้ใจย่อมถึงจุดสูงสุด' คำจารึกปรากฏขึ้นในความทรงจำที่ลึกที่สุดของเขา ในเสี้ยววินาทีที่กระแสปราณดั้งเดิมไหลทะลักเข้าสู่ร่าง ร่างกายที่เคยเป็นศิษย์สวะกลับถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิงแห่งการเกิดใหม่ กล้ามเนื้อ เส้นเอ็น และกระดูกของเขาแตกสลายและก่อตัวขึ้นใหม่ภายใต้พลังที่รุนแรงจนแทบจะฉีกร่างออกเป็นเสี่ยงๆ ความเจ็บปวดเสียดแทงราวกับมีเข็มหมื่นเล่มทิ่มแทง แต่เย่เฉินกลับขบกรามแน่น ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ไร้ซึ่งแววตาของมนุษย์ทั่วไป เหลือเพียงความทะนงอันเย็นเยือกของเซียนบรรพกาล "กระบี่แรก... คือการตัดขาดจากลิขิตฟ้า!" เขารวบรวมลมปราณที่ควบแน่นเป็นคมกระบี่อากาศ พุ่งทะยานเข้าใส่แท่นหินเบื้องหน้า เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วก้นเหว แท่นหินแยกออก เผยให้เห็นหีบเหล็กนิลที่เก็บงำ 'บันทึกกระบี่ไร้ลักษณ์' ซึ่งสาบสูญไปนานนับร้อยปี ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสปกหีบ พลังปราณมหาศาลก็ไหลทะลักเข้าสู่ร่างของเขาเหมือนเขื่อนแตก เย่เฉินยืนขึ้นอย่างช้าๆ บรรยากาศรอบกายเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ปราณสังหารที่เคยเข้มข้นถูกกลืนกินด้วยความว่างเปล่า เขาหลับตาลงสัมผัสถึงคมกระบี่ที่อยู่ในมโนภาพ... บัดนี้ ในร่างของศิษย์สวะผู้นี้ ได้เกิดจอมยุทธ์ที่พร้อมจะพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินขึ้นมาอีกครั้ง ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะก้าวออกจากความมืด เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นที่ปากเหวเบื้องบน แสงจันทร์สาดส่องลงมาเผยให้เห็นใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงด้วยความโศกเศร้าของหลิงเซียนเอ๋อร์ นางไม่ได้มาคนเดียว รอบกายของนางมีศิษย์จากสำนักเมฆาคล้อยอีกกว่าสิบคน พร้อมอาวุธครบมือ "เย่เฉิน... เจ้าขโมยวิชาต้องห้ามของสำนักไป ข้าในฐานะศิษย์เอกแห่งสำนักเมฆาคล้อย ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องสังหารเจ้า ณ ที่แห่งนี้" นางกล่าวพลางชักกระบี่หยกออกจากฝัก เสียงคมกระบี่ที่สั่นไหวบ่งบอกถึงความลังเลในใจ เย่เฉินเงยหน้าขึ้น สบตากับนางด้วยรอยยิ้มที่ทำให้หลิงเซียนเอ๋อร์ต้องใจสั่น เขาไม่ได้ถอยหนี แต่กลับขยับกายเข้าหานางอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่ใครจะทันมอง "อยากจะสังหารข้า หรืออยากจะรู้ความจริงกันแน่... ท่านหญิงหลิง" ทันใดนั้น กระบี่ของเขาก็ถูกชักออกมาจากความว่างเปล่า เป็นประกายแสงที่เจิดจ้าเสียจนศิษย์ทุกคนต้องหลับตาลง แต่สิ่งที่ทำให้หลิงเซียนเอ๋อร์ตกตะลึงยิ่งกว่า คือสัมผัสที่ปลายกระบี่ของเย่เฉินที่จ่ออยู่เหนือหัวใจนางพอดี พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคยที่สุดในชีวิตของนาง "เจ้ายังจำ 'กระบวนท่าร่ายรำเหมันต์' ที่ข้าเคยสอนเจ้าได้หรือไม่?" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในเส้นทางสายกระบี่นี้ หวังว่าท่านจะยังคงติดตามการเดินทางของเย่เฉินต่อไปนะครับ! ลั่วอสูรหมื่นภูผา