ลูกค้าขาประจำหน้าเข้ม

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของนางสายпид และเสียงแหลมปรี๊ดของนารี อดีตแม่สามีและน้องสาวสามีตัวแสบ ยังไม่ทันได้สร้างรอยด่างพร้อยให้ร้านข้าวแกงเปิดใหม่ของรินรดา ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิร์ตพับแขนจนเห็นกล้ามเนื้อแน่นขนัดของใครบางคน ก็ก้าวอาดๆ เข้ามาแทาưกลางวงความขัดแย้งราวกับภูเขาผาที่ขวางกั้นพายุ "ถ้าแม่กับน้องจะมาสั่งข้าวทาน เชิญด้านในค่ะ แต่ถ้าจะมาหาเรื่องรบกวนเวลาทำมาหากินของชาวบ้าน... เกรงว่าแถวนี้จะไม่ต้อนรับนะคะ" รินรดายืนไขว่ห้างเอามือประสานกันที่หน้าท้อง ใบหน้างามเชิดขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววเยື้องกันและเด็ดเดี่ยว ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวอดีตแม่สามีที่เคยโขกสับเธอสมัยตกแต่งเข้าตระกูลเลยสักนิด เธอกลับพลิกสถานการณ์ด้วยการตอกกลับอย่างนิ่มนวลแต่เจ็บแสบ จนชาวบ้านที่มุงดูส่งเสียงฮือฮาชอบใจ นางสายพิณหน้าดำคร่ำเครียด ริมฝีปากสั่นระริกด้วยความโกรธ "นังริน! แกกล้าดียังไงมาพูดจากับผู้ใหญ่แบบนี้! หย่ากับลูกชายฉันไปจนกลายเป็นแม่หม้ายไร้ค่า แล้วยังมีหน้ามาเปิดร้านขายข้าวรึ แกเอาเงินที่ไหนมาลงทุน หะ หรือว่าไปทำตัวสำส่อนที่ไหนมา!" "ปากดีนักนะป้า" เสียงทุ้มต่ำกังวานดั่งระฆังทองดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของจ่าหนุ่มข้างบ้านที่ก้าวเข้ามาประชิด เขายกตะกร้าพืชผักสวนครัวสีเขียวสดในมือลงวางบนโต๊ะไม้หน้าร้าน เสียงกระแทกเบาๆ แต่เต็มไปด้วยพลังกดดันทำให้นารีที่ทำท่าจะอ้าปากหาเรื่องถึงกับหุบฉับ ถอยหลังกรูดไปหลบหลังมารดา จ่ากวิน ปลดหมวกแก๊ปออกจากศีรษะ เผยให้เห็นใบหน้าคมเข้ม ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีที่มองกราดผ่านอดีตคนตระกูลเก่าของรินรดาด้วยแววตานิ่งสนิทแต่น่าเกรงขาม "ผักสดๆ จากไร่หลังบ้านผมเองครับ ปลอดสารพิษ กรอบหวาน เหมาะจะเอามาทำเครื่องเคียงแกงเผ็ดของน้องรินเขา... ส่วนใครที่มาเห่าหอนแถวนี้ ถ้าไม่อยากให้ผมแจ้งข้อหาบุกรุกและก่อความวุ่นวาย เชิญไสหัวไปให้พ้นทางทำมาหากินของคนอื่นซะ" คำพูดขวานผ่าซากแต่น้ำเสียงสุภาพเรียบร้อยของนายทหารหนุ่ม ทำให้ชาวบ้านปรบมือชอบใจกันยกใหญ่ นางสายพิณหน้าเสีย ปัดไม้ปัดมือด้วยความแค้นเคือง "เออ! ฝากไว้ก่อนเถอะนังตัวกาลกิณี แกกับไอ้ทหารบ้านี่จะเปิดร้านได้สักกี่น้ำ!" ว่าแล้วก็จูงมือนารีเดินหนีขึ้นรถกระบะคันเก่าออกไปท่ามกลางเสียงหัวเราะไล่หลังของชาวบ้าน รินรดาผ่อนลมหายใจยาวออกมาเบาๆ หันไปสบตากับชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนนิ่งอยู่ข้างกาย ความรู้สึกอุ่นวาบแล่นริ้วขึ้นมาในอกอย่างประหลาด นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่เขาเข้ามาปกป้องเธอในยามวิกฤต "ขอบคุณนะคะจ่ากวิน" เธอเอ่ยเสียงนุ่ม พร้อมส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มที่ทำเอาทหารหนุ่มผู้ผ่านศึกมาโชกโชนถึงกับนิ่งงัน หัวใจเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง "มะ...ไม่เป็นไรครับ ผมแค่วานผ่านมา" จ่ากวินกระแอมแก้เขิน มือหนายกขึ้นเกบท้ายทอยแก้เก้อ ก่อนที่สายตาคมจะกวาดไปมองหม้อแกงพะแนงหมูที่ตั้งอยู่บนเตาถ่าน กลิ่นหอมฟุ้งของพริกแกงคั่วกับหัวกะทิเคี่ยวจนแตกมัน ลอยเตะจมูกจนชายหนุ่มต้องกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ "เอ่อ... กลิ่นหอมจังครับ วันนี้มีเมนูอะไรพิเศษหรือเปล่า พอดีผมยังไม่ได้ทานข้าวเช้าเลย..." รินรดายิ้มพราย ดวงตาคู่สวยระยิบระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์นิดๆ "อยากชิมฝีมือฉันเหรอคะ? ได้สิคะ แต่ต้องแลกกับการช่วยฉันหั่นใบมะกรูดซอยและเด็ดโหระพาก่อนนะ" "ยินดีครับ! เรื่องแค่นี้สบายมาก" จ่ากวินตอบรับทันทีอย่างไร้เงื่อนไข รอยยิ้มกว้างเผยให้เห็นไรฟันขาวตัดกับผิวสีแทนแดดจัด ยิ่งขับเน้นเสน่ห์ของชายหนุ่มวัยฉกรรจ์ให้โดดเด่นจนหญิงสาวเจ้าของร้านต้องเบือนหน้าหนีแก้เขิน บรรยากาศในร้านกลับมาครึกครื้นและอบอวลไปด้วยความสุขอีกครั้ง รินรดาเริ่มลงมือปรุงอาหารจานเด็ดตามสัญญา เธอตักพะแนงหมูเนื้อนุ่มสีส้มทองที่เคี่ยวจนเครื่องแกงซึมเข้าเนื้อ ราดลงบนข้าวสวยร้อนๆ เม็ดเรียงสวยที่หุงด้วยเตาถ่านกลิ่นหอมกรุ่น ตามด้วยการตกแต่งหน้าด้วยใบมะกรูดซอยละเอียดและพริกชี้ฟ้าแดงตัดสีอย่างประณีต จ่ากวินนั่งรอด้วยความใจจดใจจ่อ เมื่อชามกระเบื้องเคลือบถูกวางลงตรงหน้า กลิ่นหอมเย้ายวนของพริกแกงไทยแท้ผสมผสานกับความหวานมันของกะทิสดและใบโหระพาเตะเข้าที่จมูกเต็มๆ ชายหนุ่มตักหมูชิ้นโตเข้าปาก เคี้ยวช้าๆ เพื่อซึมซับรสชาติ ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง รสชาติกลมกล่อม เผ็ดร้อนกำลังดี เนื้อหมูนุ่มละมุนลิ้นแทบละลายในปาก มันคือรสชาติที่เหนือกว่าร้านอาหารภัตตาคารหรูเสียอีก "อร่อย... อร่อยมากครับริน" จ่ากวินเอ่ยชมด้วยความจริงใจจากก้นบึ้งของหัวใจ รินรดายิ้มรับอย่างภูมิใจ เธอเตรียมจะเอ่ยปากแซวชายหนุ่มต่อ ทว่าทันใดนั้นเอง... เงาร่างของชายแปลกหน้าคนหนึ่งในชุดสูทสากลราคาแพง ใบหน้าเคร่งเครียดและมีรอยแผลเป็นจางๆ ที่หางตา ก็ก้าวเข้ามาหยุดยืนที่หน้าร้าน ดวงตาคมปลาบกวาดมองไปรอบร้านก่อนจะมาหยุดอยู่ที่รินรดา พร้อมกับยื่นนามบัตรสีทองแวววาวให้เธอด้วยมือสั่นเทาเล็กน้อย "คุณรินรดาใช่ไหมครับ... ผมได้รับคำสั่งจาก 'นายท่าน' ให้มารับตัวคุณกลับไปรับตำแหน่งเชฟใหญ่ที่โรงแรมปาริชาติทันที ค่าจ้างไม่อั้น ขอแค่คุณยอมไปกับผมตอนนี้!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ "ครัวคุณยาย" เสมอมานะคะ