ต้นฉบับต้องห้าม

“ผมไม่สนว่าคุณจะใช้เกณฑ์มาตรฐานห่วยแตกอะไรมาตัดสิน แต่งานชิ้นนี้... คือสิ่งที่โลกเน่าเฟะใบนี้ต้องอ่าน” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังก้องขึ้นในห้องทำงานที่เงียบสงัด รินรดาสะดุ้งสุดตัว เธอเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารตรงหน้าเพื่อเผชิญหน้ากับชายหนุ่มผู้มาเยือนโดยไม่ได้รับเชิญ คิรากรยืนตระหง่านอยู่หลังโต๊ะทำงานของเธอ แผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำสนิทดูเคร่งขรึมและกดดัน บรรยากาศรอบตัวเขามีกลิ่นอายของบุหรี่ราคาแพงผสมกับความดิบเถื่อนที่ไม่อาจปิดบังได้มิด รินรดาขยับแว่นสายตาให้เข้าที่ พยายามควบคุมลมหายใจไม่ให้สั่นไหว “คุณคิรากรคะ—เอ่อ ขอโทษครับ คุณคิรากร ผมแจ้งคุณไปแล้วว่าสำนักพิมพ์ของเราไม่ได้ตีพิมพ์งานแนวปลุกระดมหรือเนื้อหาที่หมิ่นเหม่ต่อศีลธรรมแบบนี้” ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนคมมีดบาดลึกเข้าที่ความรู้สึก เขาโน้มตัวลงมาบนโต๊ะทำงานของเธอ จนใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจางๆ บริเวณคิ้วขวาอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่นิ้ว “ศีลธรรมงั้นเหรอ? คุณกำลังพูดถึงสิ่งที่คนกลุ่มหนึ่งใช้กดหัวคนอีกกลุ่มให้จมดิน หรือสิ่งที่พวกคุณใช้เป็นข้ออ้างในการเซ็นเซอร์ความจริงกันแน่” รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอกำปากกาในมือจนข้อนิ้วขาวซีด ความสุขุมที่สั่งสมมานานหลายปีเริ่มสั่นคลอน “เรามีจรรยาบรรณครับ เราไม่ใช่เครื่องมือของใคร และแน่นอนว่าเราไม่ทำหน้าที่ฟอกขาวให้ความแค้นส่วนตัวของใครด้วย” คิรากรไม่ตอบ แต่เขากลับเลื่อนซองเอกสารสีน้ำตาลเข้มมาตรงหน้าเธอ ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอราวกับจะกระชากความลับที่เธอพยายามซ่อนไว้เบื้องหลังท่าทางนิ่งเฉยนั้นออกมา “เปิดอ่านดูสิ... แล้วคุณจะเข้าใจว่าทำไมผมถึงเลือกคุณ และทำไม ‘ต้นฉบับ’ นี้ถึงเป็นสิ่งเดียวที่อาจจะช่วยไถ่บาปให้ครอบครัวของคุณได้” คำว่า ‘ครอบครัว’ ทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ภาพของมารดาผู้เป็นที่รักในบ้านหลังเก่าที่ทรุดโทรมผุดขึ้นมาในห้วงคำนึง ความอ่อนโยนเพียงหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่บนโลกใบนี้ของเธอคือสายใยที่เธอยอมแลกทุกอย่างเพื่อปกป้องไว้... รินรดากลั้นใจเปิดซองเอกสารนั้น กระดาษปึกหนาที่ถูกพิมพ์ด้วยตัวอักษรสีเข้มจัดปรากฏแก่สายตา เพียงแค่ย่อหน้าแรกที่ได้อ่าน รินรดาก็รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง มันไม่ใช่แค่นิยายดาร์กโรมานซ์ธรรมดา แต่มันคือนิยายที่แฉเบื้องลึกเบื้องหลังของเหตุการณ์ฉาวโฉ่ในอดีต เหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับผู้มีอิทธิพลที่ทำลายชีวิตพ่อของเธอไปเมื่อหลายปีก่อน “คุณได้มันมาได้ยังไง...” เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน “สิ่งที่คนอื่นมองว่าร้ายกาจ ผมมองว่ามันคือดาบที่ใช้ตัดวงจรความเน่าเฟะ” คิรากรขยับตัวเข้ามาใกล้กว่าเดิม จนรินรดาได้กลิ่นกายหอมจางๆ ของโคโลญจน์กลิ่นไม้ที่ให้ความรู้สึกอันตราย “เลือกเอา รินรดา... จะยอมเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราวที่โลกต้องจดจำ หรือจะเป็นแค่บรรณาธิการขี้ขลาดที่ฝังความจริงไว้ใต้พรมจนวันตาย” ความกดดันมหาศาลถาโถมเข้ามา รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตากับชายหนุ่ม แววตาของเขาไม่ได้มีเพียงความแค้น แต่มันมีความโหยหาบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความดิบเถื่อนนั้น มันเป็นความรู้สึกที่เธอบรรยายไม่ถูก แต่รู้ดีว่าหากเธอตกลงรับงานชิ้นนี้ ชีวิตที่สงบสุขของเธอจะสิ้นสุดลงทันที ทว่า... เมื่อนึกถึงสายตาทุกข์ระทมของแม่ในยามค่ำคืน ความรักและความผูกพันที่หล่อเลี้ยงหัวใจเธอมาโดยตลอดมันก็กลายเป็นแรงผลักดันที่รุนแรง เธอไม่อาจเมินเฉยต่อความจริงที่อยู่ตรงหน้าได้อีกต่อไป รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก “ผมจะรับงานนี้... แต่มีข้อแม้ ผมจะตรวจแก้ทุกตัวอักษรเอง และคุณห้ามแทรกแซงการตัดสินใจของผมเด็ดขาด” คิรากรยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้รินรดารู้สึกเหมือนเพิ่งก้าวขาลงไปในหลุมพรางที่เขาขุดไว้อย่างจงใจ มือหนาของเขาเอื้อมมาเชยคางเธอขึ้นเบาๆ สัมผัสที่ปลายนิ้วหยาบกร้านนั่นทำให้รินรดาสะท้านไปถึงสันหลัง “ดี... เตรียมตัวให้พร้อม เพราะงานชิ้นนี้มันไม่ได้จบแค่บนกระดาษหรอกนะ” เขาโน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหูของเธอ เสียงทุ้มแหบพร่าสั่นประสาททำเอาขนอ่อนลุกชัน “ความลับที่พวกคุณพยายามปกปิดน่ะ... คืนนี้มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น” ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของรินรดาก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ เธอเหลือบมองหน้าจอแล้วหัวใจก็แทบหยุดเต้น ชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอคือชื่อของชายที่เธอคิดว่าตายไปแล้ว... ชื่อเดียวกับตัวร้ายในต้นฉบับที่เธอเพิ่งอ่านไปเมื่อครู่ คิรากรสังเกตเห็นอาการผิดปกติของเธอ เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะคว้าโทรศัพท์ไปกดรับแทนโดยไม่รอให้เธออนุญาต แล้วเขาก็ส่งเสียงหัวเราะเย็นเยียบออกมาผ่านลำคอ “ดูเหมือนว่า ‘เนื้อเรื่อง’ ของเราจะสนุกเร็วกว่าที่คิดนะ รินรดา... เพราะดูท่าว่าเจ้าของเรื่องตัวจริงเขาจะไม่อยากให้เราจบตอนแรกกันง่ายๆ เสียแล้วล่ะ” ภาคินทร์เที่ยงคืนขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางสู่ดาร์กโรมานซ์สุดเร่าร้อนครั้งนี้ไปด้วยกันนะครับ