ศพที่ไม่มีรอยแผล

"รวินท์ วางมีดผ่าตัดลงเดี๋ยวนี้... นายกำลังจะทำอะไร!" เสียงตวาดของสารวัตรอลิสาดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องดับจิตที่เงียบสงัด กลิ่นฟอร์มาลีนเข้มข้นจนแสบจมูกไม่ได้ทำให้มือของชายหนุ่มสั่นไหวแม้แต่น้อย รวินท์ในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตาที่เปื้อนคราบเลือดจางๆ เพียงจุดเดียวตรงปลายนิ้วชี้ เขากำลังจ้องมองร่างไร้วิญญาณบนเตียงเหล็กด้วยสายตาว่างเปล่า—ว่างเปล่าจนดูเหมือนไร้ชีวิตเสียยิ่งกว่าศพตรงหน้า "สารวัตรครับ" รวินท์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังอธิบายสมการคณิตศาสตร์ที่ซับซ้อนในห้องเรียน "ความตายไม่ใช่จุดจบของตรรกะ แต่มันคือบั๊กที่ทำงานผิดพลาดของระบบ... และดูเหมือนร่างนี้ จะเป็นบั๊กที่ร้ายแรงที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมา" บนเตียงนั้นคือร่างของชายวัยกลางคน สภาพภายนอกสมบูรณ์ไร้ที่ติ ไม่มีรอยฟกช้ำ ไม่มีรอยกระสุน ไม่มีบาดแผลจากการถูกทำร้าย ไม่มีการฉีกขาดของผิวหนังแม้แต่จุดเดียว ทว่าในสายตาของรวินท์ ทุกอย่างไม่ได้ดู ‘สมบูรณ์’ อย่างที่สายตาคนทั่วไปมองเห็น เหนือร่างศพนั้น สำหรับคนอื่นคือความว่างเปล่า แต่สำหรับรวินท์... เขาเห็นเส้นสายของรหัสสีแดงฉานที่บิดเบี้ยวราวกับสายเคเบิลที่ถูกตัดขาด มันสั่นไหวถี่ๆ พร่าเลือนเหมือนสัญญาณโทรทัศน์ที่กำลังจะดับลง *Error: [Object_Integrity_Status: NULL]* *Warning: [Reality_Consistency_Check: FAILED]* "ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังนายพล่ามเรื่องปรัชญาความตาย" อลิสาเดินเข้ามาก้าวหนึ่ง มือขวาของเธอวางอยู่บนซองปืนที่สะโพกอย่างระแวดระวัง ดวงตาคมกริบของเธอจ้องเขม็งไปที่รวินท์ "เรามีผู้เสียชีวิตปริศนาสิบสี่รายในรอบเดือนนี้ ทุกคนมีสภาพแบบเดียวกันเป๊ะ คือตายโดยไม่ทราบสาเหตุ นายบอกว่านายเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านนิติเวชที่เก่งที่สุดที่สำนักงานตำรวจจ้างมา แต่ที่ฉันเห็น... นายแค่นั่งจ้องศพมาสามชั่วโมงเต็มๆ" รวินท์เลิกคิ้วเล็กน้อย เขาไม่ได้หันไปมองอลิสา แต่สายตายังคงจับจ้องที่ ‘รอยแยก’ ในความจริงที่ลอยอยู่เหนือหน้าอกของศพ "สารวัตรครับ ถ้าผมบอกว่าคนพวกนี้ไม่ได้ตาย แต่กำลังถูก 'ลบ' ออกจากอัลกอริทึมของโลกนี้ล่ะครับ?" รวินท์ค่อยๆ ใช้นิ้วชี้แตะลงไปในอากาศว่างเปล่าเหนือหน้าอกศพ ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส อากาศรอบๆ ก็เกิดแรงสั่นสะเทือนเบาๆ เหมือนน้ำที่ถูกหยดลงด้วยหิน "นายเสียสติไปแล้ว" อลิสาสวนกลับทันควัน แม้ในใจจะเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง บรรยากาศรอบตัวเริ่มเย็นเยียบลงอย่างไม่น่าเชื่อ อุณหภูมิในห้องลดต่ำจนลมหายใจของเธอเริ่มเป็นไอสีขาว "ดูนี่นะครับ" รวินท์ขยับนิ้วเป็นจังหวะเหมือนกำลังพิมพ์บางอย่างลงบนคีย์บอร์ดที่มองไม่เห็น เส้นสายสีแดงที่บิดเบี้ยวเริ่มตอบสนอง มันขดตัวเข้าหากันแล้วแยกออก เผยให้เห็นภาพหลอนที่ฉายชัดขึ้นมาในอากาศ... เป็นภาพของเหยื่อรายนี้ที่กำลังยืนคุยกับ 'ใครบางคน' ในตรอกมืด ก่อนที่ร่างกายของเขาจะกลายเป็นพิกเซลและสลายหายไปในอากาศอย่างไร้ร่องรอย อลิสาชะงัก เธอเบิกตากว้าง มือที่กุมปืนอยู่คลายออกโดยไม่รู้ตัว "นั่น... นั่นมันอะไรกัน? วิดีโอโฮโลแกรมงั้นเหรอ? นายไปติดตั้งอุปกรณ์พวกนี้ไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่!" "ไม่มีอุปกรณ์ใดๆ ทั้งนั้นครับสารวัตร" รวินท์หันมามองเธอเป็นครั้งแรก ดวงตาของเขาดูเหนื่อยล้าแต่แฝงไปด้วยความมุ่งมั่นที่น่ากลัว "นี่คือสิ่งที่ผมเห็นมาตลอดชีวิต สิ่งที่คนอื่นเรียกว่าพรสวรรค์ แต่ผมเรียกว่า 'คำสาป' ของคนเห็นบั๊กของโลก" ขณะที่อลิสากำลังจะก้าวเข้ามาเพื่อตรวจสอบความจริงด้วยมือของเธอเอง จู่ๆ เสียงแจ้งเตือนที่แหลมสูงและเย็นเยียบก็ดังก้องขึ้นในโสตประสาทของรวินท์ ไม่ใช่เสียงจากภายนอก แต่เป็นเสียงที่ดังมาจาก 'ระบบ' ที่ไม่มีใครได้ยินนอกจากเขา *System Notification: [Critical Error Detected]* *Warning: [Unauthorized Access to System Kernel]* *Priority Level: SSS* *Objective: Identify the "Programmer" within 60 minutes, or the current instance (Earth) will undergo a complete Factory Reset.* ร่างกายของรวินท์ชาวาบ หน้าจอสีดำมืดสนิทปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาเพียงคนเดียว มันไม่ได้แสดงภารกิจธรรมดา แต่มันคือประกาศิตแห่งความล่มสลาย อลิสามองเห็นรวินท์ที่นิ่งค้างไป เธอขมวดคิ้ว "รวินท์? เกิดอะไรขึ้น?" รวินท์เงยหน้าขึ้น สายตาของเขาเปลี่ยนไปจากความเย็นชา กลายเป็นความตื่นตระหนกที่ผ่านการควบคุม เขาหันไปคว้าข้อมืออลิสาแน่น "สารวัตร ฟังผมนะ... ลืมเรื่องคดีฆาตกรรมไปซะ ตอนนี้เรากำลังเผชิญหน้ากับบางสิ่งที่ใหญ่กว่านั้นมาก" เขายังพูดไม่ทันจบ เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเป็นจังหวะเกินกว่าจะเป็นมนุษย์ก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้องดับจิต ประตูเหล็กบานหนาค่อยๆ บิดเบี้ยวราวกับถูกความร้อนมหาศาลหลอมละลาย เสียงโลหะกรีดร้องบาดหูขณะที่บานประตูค่อยๆ ถูกดันเปิดออกโดยใครบางคนที่อยู่ 'นอก' ขอบเขตของความเป็นจริง รวินท์มองเห็นสิ่งที่อยู่หลังประตูนั้น... ไม่ใช่คน ไม่ใช่ปีศาจ แต่มันคือกลุ่มก้อนของรหัสที่สมบูรณ์แบบจนน่าสยดสยอง "มันมาเร็วกว่าที่ผมคำนวณไว้" รวินท์กระซิบพลางชักมีดผ่าตัดออกจากถาดเหล็ก "สารวัตร... ถ้าคุณอยากรอดไปจากห้องนี้พร้อมกับความจริง คุณต้องเชื่อผมทุกอย่าง" คนแปลกหน้าในชุดสูทสีดำสนิทที่ดูไร้ตัวตนก้าวพ้นประตูเข้ามา แสงไฟในห้องดับจิตกะพริบถี่ๆ ก่อนจะดับวูบลง เหลือเพียงแสงสีฟ้าจากรหัสบั๊กที่ลอยอยู่รอบตัวรวินท์เท่านั้นที่ส่องสว่างท่ามกลางความมืดมิด ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในแฟ้มคดีแรกนี้ครับ แฟ้มคดีลับ007