เงากระบี่ใต้แสงจันทร์

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งหนาแน่นจนแทบจะเคี้ยวได้ท่ามกลางสายฝนที่สาดซัดลงมาดั่งห่าธนู ณ เบื้องหน้าซากปรักหักพังของอารามร้างตระกูลมู่หรง เปลวเพลิงสีชาดที่ยังคงหลงเหลือจากการเผาทำลายสะท้อนกับหยาดน้ำฝนจนกลายเป็นสีแดงฉานดั่งโลหิต หยาดน้ำค้างแข็งเกาะพราวอยู่บนคมกระบี่เยือกน้ำแข็งในมือเรียวบาง ปราณเย็นยะเยือกแผ่ขยายออกไปรัศมีสาม丈จนพื้นดินรอบกายกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีขาวโพลนในชั่วพริบตา มู่หรงเสวี่ยยืนหยัดอยู่ท่ามกลางซากศพของเหล่าศิษย์ร่วมสำนัก อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์บัดนี้ชุ่มโชกไปด้วยเลือดและหยาดน้ำฝน เส้นผมสีดำสนิทลู่แนบไปกับกรอบพักตร์งดงามที่ไร้ซึ่งความรู้สึก ดวงตาคู่คมดั่งหงส์ทอดมองร่างไร้ลมหายใจของผู้อำนวยการสำนัก—บิดาบังเกิดเกล้าที่นอนจมกองเลือดอยู่เบื้องหลัง ร่างกายของนางสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความหนาวเหน็บของเคล็ดวิชา แต่เป็นเพราะไฟแค้นที่สุมอกจนแทบจะแผดเผาร่างให้มอดไหม้ "ช่างเป็นภาพที่น่าเวทนายิ่งนัก... คุณหนูมู่หรง" เสียงทุ้มนุ่มรื่นหูดังแว่วมาท่ามกลางเสียงคำรามของสายฟ้า เสียงนั้นเต็มไปด้วยความสำราญราวกับกำลังชมการแสดงงิ้วชุดโปรด มากกว่าจะอยู่ท่ามกลางสุสานของคนนับร้อย มู่หรงเสวี่ยไม่แม้แต่จะหันไปมอง นางตวัดคมกระบี่ในมือไปด้านหลังอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้าแลบ! *ฉึบ!* อากาศเบื้องหลังบิดเบี้ยว ไอน้ำแข็งกลายเป็นคมดาบโปร่งแสงพุ่งทะยานแหวกสายฝนออกไปหมายปลิดชีพผู้มาเยือน ทว่าสิ่งที่คมกระบี่สัมผัสได้กลับไม่ใช่เนื้อหนัง หากแต่เป็นความว่างเปล่า เงาร่างหนึ่งพลิ้วกายหลบหลีกราวกับพฤกษาลู่ลม ไป๋อวิ๋นเทียนปรากฏตัวขึ้นบนยอดเสาหักพังเบื้องบน เขายืนไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ มือข้างหนึ่งถือพัดจันทราสีขาวนวลสะบัดขึ้นลงเบาๆ เพื่อไล่หยาดฝน รอยยิ้มประดับอยู่บนมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทั้งงดงาม เย้ายวน และเย็นชาจนน่าขนพองสเก๊าล "ใจร้อนเสียจริง... สมกับที่เป็นผู้สืบทอดวิชากระบี่เยือกน้ำแข็งแห่งสำนักมู่หรง" ไป๋อวิ๋นเทียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ นัยน์ตาหงส์พินิจพิจารณาร่างของสตรีเบื้องล่างด้วยความสนใจระคนทึ่ง "น่าเสียดาย... ดอกเหมยงามที่เพิ่งเบ่งบาน กลับต้องร่วงหล่นลงสู่โคลนตมเสียแล้ว" "เจ้าคือคนของสำนักเพลิงทมิฬ" มู่หรงเสวี่ยเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของนางราบเรียบ เย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำแข็งพันปี แต่แฝงไว้ด้วยจิตสังหารที่รุนแรงจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว "สุนัขรับใช้ของมัน... สมควรตาย" "สุนัข?" ไป๋อวิ๋นเทียนเลิกคิ้วเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้ามิได้ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย "คำนี้ฟังดูใจร้ายไปหน่อยกระมัง แม่นางมู่หรง ข้าเพียงแค่ผ่านมา... และบังเอิญสนใจลมหายใจเฮือกสุดท้ายของเจ้าก็เท่านั้น" สิ้นคำพูด ร่างของชายหนุ่มก็หายวับไปจากยอดเสาหิน มู่หรงเสวี่ยสัญชาตญาณเตือนภัยขั้นวิกฤต นางก้าวเท้าพลิ้วกายถอยหลังสามก้าวพร้อมกับตวัดกระบี่สร้างม่านน้ำแข็งหนาทึบขึ้นปกป้องแผ่นหลัง *เคร้ง!* ประกายไฟสีทองสว่างวาบขึ้นเมื่อพัดจันทราในมือของไป๋อวิ๋นเทียนปะทะเข้ากับคมกระบี่เยือกน้ำแข็ง แรงปะทะอันมหาศาลทำให้พื้นดินรอบกายยุบลงไปเป็นหลุมลึกหลายชุ่ย หยาดฝนที่กระเด็นกระทบกับรัศมีปราณของทั้งสองระเหยกลายเป็นไอหมอกสีขาวโพลนพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ดวงตาของทั้งคู่ประสานกันในระยะประชิด ใกล้จนนางสามารถมองเห็นเงาของตนเองสะท้อนอยู่ในดวงตาสีดำสนิทคู่นั้น ไป๋อวิ๋นเทียนโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้กระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่อบอุ่นและอันตรายในคราเดียวกัน "หากเจ้าอยากแก้แค้นให้สำนัก... การมีชีวิตอยู่ต่อด้วยความเคียดแค้น ย่อมมีประโยชน์กว่าการมาตายศพไม่สวยที่นี่นะแม่นาง" มู่หรงเสวี่ยแค่นหัวเราะอย่างเย้ยหยัน นางรวบรวมลมปราณทั้งหมดไว้ที่ฝ่ามือแล้วผลักออกไปเต็มแรง "เรื่องของข้า... ไม่ต้องให้มารมารับใช้เช่นเจ้ามาสั่งสอน!" *ตูม!* แรงระเบิดจากลมปราณน้ำแข็งและอัคคีทมิฬซัดทั้งสองร่างกระเด็นแยกออกจากกัน มู่หรงเสวี่ยถอยหลังไปหลายก้าว รสชาติคาวเลือดเอ่อล้นขึ้นมาที่ริมฝีปากแต่นางยังคงกัดฟันยืนหยัดอย่างทรนง ดวงตาจ้องมองไปยังบุรุษชุดฟ้าที่ยืนยิ้มรับแรงกระแทกได้อย่างหน้าตาเฉย ไป๋อวิ๋นเทียนปัดละอองน้ำบนอาภรณ์อย่างไม่ยี่หระ ทว่าก่อนที่เขาจะเอ่ยสิ่งใดต่อ สายตาก็ต้องเหลือบไปเห็นเงาร่างนับสิบที่กำลังพุ่งทะยานเข้ามาจากความมืดมิดเบื้องนอก พร้อมกับกลิ่นอายปราณอันชั่วร้ายที่กดดันจนหายใจไม่ออก หัวหน้ามือสังหารแห่งสำนักเพลิงทมิฬมาถึงแล้ว... และเป้าหมายของพวกมันคือการกวาดล้างให้สิ้นซาก ไป๋อวิ๋นเทียนหุบพัดในมือรอยยิ้มระรื่นเมื่อครู่เลือนหายไปชั่วพริบตา แทนที่ด้วยแววตาคมกริบที่ยากจะคาดเดา เขาก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวมู่หรงเสวี่ยอย่างรวดเร็วก่อนที่นางจะทันได้ตวัดกระบี่ป้องกัน มือเรียวยาวคว้าเข้าที่เอวบางของนางไว้แน่น กระซิบด้วยน้ำเสียงจริงจังเป็นครั้งแรก "หากยังไม่อยากตายอย่างไร้ค่า... จงตามข้ามา" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในยุทธภพอันหนาวเหน็บนี้ด้วยกันนะคะ