ไซต์งานคือสนามรบ

"ถ้าคุณคิดว่าการสวมหมวกเซฟตี้แล้วจะทำให้คุณดูเป็นวิศวกรขึ้นมาได้ ผมว่าคุณควรกลับไปทบทวนตรรกะพื้นฐานใหม่นะครับ คุณรินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งดังขึ้นท่ามกลางเสียงเครื่องจักรหนักและเสียงตะโกนสั่งงานในไซต์ก่อสร้างที่วุ่นวาย รินรดาสะดุ้งเล็กน้อย เธอไม่ได้หันไปมองเจ้าของเสียงในทันที แต่เลือกที่จะจ้องเขม็งไปยังแบบแปลนโครงสร้างเหล็กในมือ ซึ่งดูเหมือนจะมีจุดบกพร่องที่ทำให้เธอขมวดคิ้วจนแทบจะผูกเป็นโบ "ที่นี่ไม่ใช่สตูดิโอออกแบบที่ให้นั่งจิบกาแฟรอไอเดียพุ่งพล่านนะครับ ที่นี่คือความจริง" ธันวาเดินเข้ามาใกล้จนรินรดาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัวเขา ชายหนุ่มขยับแว่นสายตากรอบบางเล็กน้อย ดวงตาคมกริบภายใต้หมวกนิรภัยสีขาวจ้องมองสถาปนิกสาวด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "และในความจริง... คนที่ไม่มีประสบการณ์อย่างคุณ กำลังทำลายตารางงานของผม" รินรดาพับแบบแปลนในมือด้วยความใจเย็น เธอหันกลับไปสบตาเขา สายตาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวและเปี่ยมด้วยความมุ่งมั่น "ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็นภาระให้คุณ หรือมาเล่นขายของอย่างที่คุณปรามาสไว้ในใจหรอกนะคะ คุณธันวา แต่ที่ฉันมา เพราะแบบโครงสร้างที่คุณเซ็นอนุมัติเมื่อวาน มันมีจุดที่อาจจะเกิดปัญหาใหญ่ในอนาคต และฉันไม่ยอมให้ตึกที่ฉันออกแบบต้องพังลงมาเพียงเพราะความถือดีของวิศวกรที่มองข้ามรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ" ธันวาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักได้รูปกระตุกยิ้มที่ดูเหมือนจะหยันมากกว่าชื่นชม เขาก้าวเท้าเข้ามาในระยะประชิดจนรินรดาต้องถอยหลังไปครึ่งก้าว จนแผ่นหลังของเธอชนเข้ากับเสาคอนกรีตที่ยังไม่ฉาบปูน "รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เหรอครับ?" เขาโน้มตัวลงมา ใบหน้าอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่นิ้ว จนรินรดาได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ ของความเป็นชายที่ดูดิบเถื่อนและทรงพลัง "คุณรู้ไหมว่าความมั่นใจแบบที่คุณมีเนี่ย... มันอันตรายแค่ไหนในไซต์งาน? ถ้าโครงสร้างนี้พัง คุณไม่ได้เป็นแค่คนออกแบบที่ชื่อเสียหรอกนะ แต่คุณจะเป็นฆาตกร" รินรดาไม่หลบสายตา แม้หัวใจจะเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แต่ยังคงรักษามาดนิ่งไว้ "ถ้ามันพังเพราะฉันคำนวณผิด ฉันยอมรับผิดค่ะ แต่ถ้ามันพังเพราะคุณดันทุรังทั้งที่เห็นข้อผิดพลาด... ฉันสาบานเลยว่าคนที่จะต้องรับผิดชอบชีวิตคนงานทุกคน คือคุณ" ท่ามกลางเสียงตอกเสาเข็มที่ดังสนั่นหวั่นไหว โลกของคนทั้งสองเหมือนหยุดหมุนลงชั่วขณะ ความเงียบเชียบเข้าปกคลุมบริเวณนั้น แม้รอบข้างจะเต็มไปด้วยความวุ่นวาย สายตาของธันวาที่จับจ้องมานั้นไม่ใช่สายตาที่เย็นชาอีกต่อไป แต่มันเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน—ความโกรธ ความท้าทาย และสิ่งที่รินรดาไม่อยากยอมรับว่ามันคือ 'ความห่วงใย' ที่ซ่อนอยู่ในความปากจัดนั้น เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะคว้าแบบแปลนในมือเธอไปกางดูบนโต๊ะไม้ตัวเก่าใกล้ๆ "ชี้มา... ตรงไหนที่คุณว่ามีปัญหา ถ้าอธิบายไม่ได้ภายในสามประโยค ผมจะส่งคุณกลับออฟฟิศทันที และคุณจะไม่ได้แตะไซต์งานนี้อีกตลอดกาล" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอรู้ว่านี่คือโอกาสสุดท้าย เธอหยิบปากกามาร์กเกอร์สีแดงขึ้นมา แล้วจุดลงไปที่จุดเชื่อมต่อโครงสร้างเหล็กในแบบแปลนอย่างมั่นใจ "หนึ่ง... องศาการรับน้ำหนักตรงนี้ไม่ได้เผื่อค่าความยืดหยุ่นในฤดูฝน สอง... วัสดุที่ใช้อาจจะถูกลดสเปคโดยไม่บอกให้ฉันรู้ และสาม..." เธอยังพูดไม่ทันจบ เสียงโทรศัพท์ของธันวาก็ดังแทรกขึ้นมา เขาหยิบมันขึ้นมาดูเพียงแวบเดียว ใบหน้าที่เคยดุดันกลับเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาหันมามองรินรดาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป "คุณพูดถูกครึ่งหนึ่ง..." เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่งก่อนจะโน้มตัวลงมาใกล้ข้างหูเธอจนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้ม "แต่ตอนนี้เรามีปัญหาใหญ่กว่าโครงสร้างตึกแล้ว... เพราะคนที่อยู่เบื้องหลังการลดสเปควัสดุ เพิ่งจะก้าวเข้ามาในไซต์งานนี้พร้อมกับคณะกรรมการตรวจรับงาน" รินรดานิ่งงัน หัวใจกระตุกวูบเมื่อเห็นชายร่างสูงในชุดสูทเนี้ยบก้าวเข้ามาในไซต์งาน—เขาคนนั้นคืออดีตคู่หมั้นของเธอ คนที่เคยทำให้เธอต้องพบกับฝันร้ายและเป็นเหตุผลที่ทำให้เธอกับธันวาต้องห่างเหินกันไปในตอนที่แล้ว ธันวาคว้าข้อมือรินรดาไว้แน่นก่อนจะกระซิบเสียงเบา "ทำตัวให้เหมือนมืออาชีพ... และถ้าไม่อยากให้ความลับเรื่องคืนนั้นต้องถูกเปิดเผยต่อหน้าทุกคนที่นี่ ก็เงียบไว้ แล้วเดินตามผมมา" รินรดาเบิกตากว้าง ความหน่วงลึกในใจพุ่งสูงขึ้นราวกับคลื่นยักษ์ นี่คือสนามรบที่เธอไม่ได้เตรียมใจไว้... ไม่ใช่แค่เพื่อพิสูจน์ฝีมือ แต่เพื่อปกป้องเกียรติของตัวเองจากอดีตที่หวนกลับมาทวงคืน ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทนี้ แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้านะครับ - เมทริกซ์ซีโร่