แบบแปลนนี้... ผมไม่อนุมัติ

“แบบแปลนนี้... ผมไม่อนุมัติ” เสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาของธันวาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ซ่านไปทั่วห้องประชุมใหญ่ สิ้นคำพูดนั้น ปลายปากกาหมึกซึมราคาแพงในมือเขาก็ถูกวางลงบนโต๊ะไม้ขัดเงาอย่างแผ่วเบา แต่สำหรับรินรดา มันกลับดังราวกับเสียงกิโยตินที่ฟาดลงมาเพื่อตัดสินคดีความ รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่พลุ่งพล่านอยู่ภายใน ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยแววตาท้าทาย เธอไม่ได้คาดหวังคำชมจากเขาหรอก แต่นี่มันเกินกว่าคำว่า 'ติเพื่อก่อ' ไปมากโข “เหตุผลครับ คุณธันวา” เธอเน้นคำว่า 'ครับ' ด้วยน้ำเสียงประชดประชัน “ในเมื่อโครงสร้างทุกอย่างผ่านมาตรฐานวิศวกรรมสากล และดีไซน์นี้ก็ตอบโจทย์ฟังก์ชันการใช้งานของพื้นที่ได้สูงสุดตามที่คุณต้องการตั้งแต่วันแรกที่บรีฟงาน” ธันวาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองเธอตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นมาถึงใบหน้า ก่อนจะหยุดอยู่ที่ดวงตาคู่สวยที่กำลังลุกโชนไปด้วยความโกรธ เขานั่งไขว่ห้าง กอดอกแน่น รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากไม่ได้บ่งบอกถึงความเอ็นดู แต่มันคือการเยาะเย้ยในเชิงวิชาการที่เขามักใช้เป็นอาวุธประจำตัว “มาตรฐานสากลน่ะใช่ครับ แต่มันไม่ได้หมายความว่ามันจะเข้ากับโปรเจกต์ของผม” ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความกดอากาศรอบตัวเขาสูงขึ้นจนคนอื่นๆ ในห้องเริ่มขยับตัวด้วยความอึดอัด “การออกแบบของคุณรินรดาเหมือนความสวยงามที่ฉาบฉวยไร้หัวใจ คุณเน้นรูปทรงจนลืมนึกถึง 'ภาระ' ของโครงสร้างระยะยาวที่ต้องรองรับความผันผวนของสภาพอากาศในพื้นที่นั้น ถ้าคุณยังดึงดันจะใช้โครงสร้างนี้ มันก็ไม่ต่างอะไรกับระเบิดเวลาที่รอวันพังลงมาทับหัวคนใช้งาน” “คุณกำลังใส่ร้ายงานของฉัน” รินรดาตบโต๊ะเบาๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปหาเขา “คุณแค่ไม่ชอบวิธีที่ฉันแก้ปัญหา หรือจริงๆ แล้วคุณแค่มีอคติกับสถาปนิกที่ชื่อรินรดาตั้งแต่แรกกันแน่คะ?” คำถามนั้นทำให้คนทั้งห้องประชุมหายใจไม่ทั่วท้อง ธันวาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวรินรดาจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมจางๆ แนว Woody ของเขาผสมกับกลิ่นสะอาดของกระดาษและหมึกพิมพ์ทำเอาหัวใจของคนถูกต้อนเริ่มเต้นผิดจังหวะ “ถ้าผมใช้อคติทำงาน ป่านนี้บริษัทคงไม่เหลือชื่อเสียงให้คุณมานั่งโต้เถียงผมอยู่ตรงนี้หรอกครับ” เขาก้มลงกระซิบข้างหูเธอ น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเย็นเยียบ “กลับไปแก้ใหม่... เอาแบบที่ดูแล้วรู้ว่าคนออกแบบ 'ตั้งใจ' ไม่ใช่แค่ 'ทำไปให้จบๆ' แบบนี้” รินรดากำหมัดแน่น เธอไม่ยอมถอย ทั้งที่ในใจสั่นรัวด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ มันไม่ใช่แค่ความโกรธ แต่มันคือความรู้สึกพ่ายแพ้ต่อสายตาที่มองทะลุเข้ามาในใจของเขา เธอจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่ดูไร้อารมณ์นั้นอย่างดื้อรั้น “ได้ค่ะ ถ้าคุณธันวาต้องการแบบที่ 'มีหัวใจ' พรุ่งนี้เช้าคุณจะได้เห็นมัน แต่หวังว่าตอนนั้นคุณจะหาข้ออ้างมาตีตกงานของฉันไม่ได้อีกนะ” รินรดาหมุนตัวเดินออกจากห้องประชุมด้วยความมั่นใจที่เกินร้อย แม้ภายในใจจะรู้ดีว่าสิ่งที่เขาพูดเมื่อครู่มีส่วนถูก แต่ในฐานะสถาปนิก เธอไม่เคยยอมแพ้ให้กับโจทย์ที่ยากเกินกว่าจะแก้ ธันวายืนมองแผ่นหลังบางนั้นเดินลับหายไปจากห้องประชุม เขายังคงรักษาท่าทีนิ่งขรึมไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ จนกระทั่งลูกน้องคนสนิทเดินเข้ามาใกล้ “คุณธันวาครับ... จริงๆ โครงสร้างของสถาปนิกหญิงคนนั้นก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรขนาดนั้นนะครับ ทำไมถึงต้องตีตกด้วยล่ะครับ?” ธันวายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แต่ครั้งนี้แววตาของเขากลับไหววูบอย่างที่ไม่มีใครเคยเห็น “ถ้าฉันไม่ทำแบบนั้น... ยัยตัวร้ายนั่นจะยอมสู้ต่อไหมล่ะ?” เขาหันกลับไปมองแบบแปลนที่วางอยู่บนโต๊ะอีกครั้ง ความรู้สึกห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความปากร้ายถูกปลดปล่อยออกมาเพียงแค่ในความคิด เพราะเขารู้ดีว่าหากต้องการให้รินรดาเก่งกาจขึ้นจนสามารถดูแลโครงการระดับประเทศได้ เธอจะต้องผ่าน 'บททดสอบของธันวา' ไปให้ได้เท่านั้น ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปเก็บแบบแปลนนั้น เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังย้อนกลับมาที่หน้าประตูห้องประชุมอีกครั้ง รินรดายืนอยู่ตรงนั้น ลมหายใจเธอหอบถี่ราวกับวิ่งย้อนกลับมาเพราะลืมอะไรบางอย่าง แต่สายตาที่เธอใช้มองเขาในวินาทีนี้ กลับไม่ใช่สายตาแห่งความโกรธเกลียดเหมือนเมื่อครู่ “ลืมของเหรอครับ?” ธันวาถามด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท รินรดาไม่ตอบ แต่เธอเดินตรงเข้ามาหาเขาจนกระแทกตัวเข้ากับขอบโต๊ะประธาน มือบางคว้าคอเสื้อสูทของเขาไว้แน่น ก่อนจะกระซิบคำที่ทำเอาวิศวกรผู้สมบูรณ์แบบอย่างเขาต้องชะงักงัน “ฉันไม่ได้ลืมของค่ะ... แต่ฉันเพิ่งนึกออกว่าที่บอกว่าแบบไม่มีหัวใจน่ะ ที่จริงแล้วคุณกำลังพูดถึงเรื่องของ 'เรา' ที่ค้างคาใจอยู่เมื่อสามปีก่อน ใช่ไหมคะ ธันวา?” ขอบคุณที่ติดตามอ่านผลงานของผมนะครับ เมทริกซ์ซีโร่จะตั้งใจถ่ายทอดเรื่องราวต่อไปให้ดีที่สุดครับ