รูมเมตที่ไม่เคยพบหน้า

กาวตราช้างสองหลอดคงไม่แน่นหนาเท่ากับความไร้ยางอายของไอ้มนุษย์ห้อง 402 อีกแล้วครับ รวิถอนหายใจยาวเหยียดขณะยืนจ้องกระดาษโน้ตสีเหลืองสะท้อนแสงที่แปะหราอยู่บนตู้เย็น เปลือกตาปิดลงช้าๆ เพื่อเรียกสติที่กำลังกระเจิงไปกับงานกราฟิกชิ้นโบแดงที่ลูกค้าแก้มาแล้วแปดรอบ ตัวอักษรบรรจงด้วยลายมือเนี๊ยบกริบอ่านได้ความว่า *‘รบกวนคุณรวิช่วยลดระดับเสียงเบสตอนตีสองด้วยค่ะ กำแพงห้องเราไม่ได้บาง แต่มารยาทของคุณต่างหากที่บางเฉียบ’* “หึ บางเฉียบงั้นเหรอ” รวิแค่นหัวเราะในลำคอ นิ้วเรียวขยี้กระดาษโน้ตแผ่นนั้นจนยับยู่ยี่ก่อนจะโยนลงถังขยะอย่างไม่ไยดี “นี่มันเพลงแจ๊สกล่อมเด็กชัดๆ หูหนวกหรือไงถึงฟังเป็นเสียงเบสถล่มโลก” เขาจำใจต้องย้ายเข้ามาอยู่ที่อพาร์ตเมนต์ย่านอารีย์แห่งนี้เพราะต้องการความสงบและระยะห่างจากความวุ่นวาย แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะตลก The Universe คงนึกสนุกเลยส่งรูมเมตทิพย์อย่าง "พริมา" ภัณฑารักษ์สาวเจ้าระเบียบห้องตรงข้าม มาเป็นเจ้ากรรมนายเวรคอยส่งจดหมายน้อยเตือนสติทุกวี่ทุกวัน ตั้งแต่เรื่องวางรองเท้าล้ำเส้นพรมหน้าห้อง ไปจนถึงเรื่องลืมปิดไฟระเบียง แปลกดีเหมือนกัน... อยู่มาสามเดือนเต็ม เขากับเธอใช้ชีวิตอยู่ภายใต้ชายคาเดียวกัน ใช้ลมหายใจรดรินผ่านผนังปูนบางๆ แต่อย่าว่าแต่หน้าเลย แม้แต่เงาก็ยังไม่เคยเห็นสักครั้ง หล่อนเป็นผีหรือเป็นบรรณารักษ์โหดหินกันแน่ ครืน... เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานสั่นครืดคราดพร้อมข้อความจากธีร์เพื่อนสนิท *[ธีร์]: เป็นไงบ้างวะพ่อศิลปินไส้แห้ง ได้ข่าวว่าช่วงนี้มีสงครามเย็นกับคุณรูมเมตห้อง 402 อยู่หรอวะ เล่าให้ฟังหน่อยดิ กูอยากเสือก* *[รวิ]: เย็นอะไรล่ะ ร้อนเป็นไฟ หล่อนเพิ่งส่งจดหมายน้อยมาเตือนกูเรื่องฟังเพลงแจ๊สเมื่อคืนเนี่ย บ่นเก่งยิ่งกว่าแม่กูอีก* *[ธีร์]: 555555555 กูว่าเขาน่ารักดีออก ใส่ใจรายละเอียดรอบตัวดี เหมาะกับมึงที่เป็นคนอินดี้จนบ้านรกเป็นรังหนู* *[รวิ]: น่ารักตรงไหนวะ กูกราบละ มึงช่วยหาแฟนให้กูสักคนทีเถอะ จะได้เลิกสนใจยัยมนุษย์ป้าห้อง 402 นี่สักที* *[ธีร์]: ป้าที่ไหนล่ะ กูเห็นพี่ที่ทำงานบอกว่าเขาเป็นภัณฑารักษ์สาวสุดฮอตประจำหอศิลป์ หน้าตาอย่างกับนางเอกซีรีส์เกาหลี แต่นิสัยคงดุชิบหายตามประสาคนทำงานศิลปะแหละวะ* รวิแค่นยิ้มมุมปาก พิมพ์ตอบกลับสั้นๆ ว่า *"จะสวยหยาดฟ้ามาจากไหน ถ้าใจแคบเรื่องเสียงเพลงสำหรับกู หล่อนก็เป็นได้แค่ยัยป้าเจ้าระเบียบอยู่ดี"* ก่อนจะโยนโทรศัพท์ไว้บนเตียงแล้วเดินเข้าครัวเพื่อชงกาแฟดำแก้เครียด ในขณะเดียวกัน ที่ห้อง 402 พริมาเพิ่งวางปากกาหมึกซึมลงบนโต๊ะทำงาน เธอนวดขมับเบาๆ เพื่อบรรเทาอาการไมเกรดที่เริ่มเล่นงาน งานจัดนิทรรศการศิลปะร่วมสมัยที่หอศิลป์สูบพลังชีวิตเธอไปจนหมดเกลี้ยง และสิ่งที่ทำให้เธอประสาทกินยิ่งกว่างานกองโต ก็คือเสียงเพลงแจ๊สปริศนาจากห้อง 401 ที่มักจะดังขึ้นในยามวิกาลราวกับจงใจก่อกวน “ให้ตายเถอะ... คนอะไรไร้ความเกรงอกเกรงใจที่สุด” พริมาบ่นพึมพำกับตัวเองขณะเดินไปเปิดตู้เย็นเพื่อหาอะไรเย็นๆ ดื่ม สายตาคมกวาดมองไปทั่วห้องที่จัดระเบียบทุกตารางนิ้วอย่างสมบูรณ์แบบ ยกเว้นก็แต่ความรู้สึกในใจที่มันเคว้งคว้างและโดดเดี่ยวเหลือเกิน เธอเกลียดความเงียบ แต่ก็เกลียดเสียงเพลงแจ๊สที่มีชีวิตชีวานั่นด้วยเช่นกัน... มันเป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความอิสระและขบถ ซึ่งช่างแตกต่างจากชีวิตกรอบสี่เหลี่ยมของเธอราวฟ้ากับเหว เวลาล่วงเลยจนเข้าสู่ช่วงหัวค่ำ ท้องฟ้าด้านนอกเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่น รวิกำลังงละมุนอยู่กับการตัดต่อกราฟิกชิ้นสุดท้ายของวัน ขณะที่พริมาเพิ่งกลับมาจากการทำงานด้วยสภาพเหนื่อยล้า เธอถือถุงขยะใบเล็กเดินออกมาที่ระเบียงทางเดินเพื่อจะนำไปทิ้งที่ห้องรวบรวมขยะท้าย corridor เป็นจังหวะเดียวกับที่รวิเปิดประตูห้องออกพอดีเพื่อจะไปหยิบพัสดุที่บุรุษไปรษณีย์เพิ่งมาส่ง กึก! ฝ่าเท้าของทั้งคู่หยุดชะงักลงพร้อมกันในระยะห่างไม่ถึงสองเมตร แสงไฟนีออนสีนวลจากทางเดินสาดกระทบแผ่นหลังของร่างโปร่งบางในชุดสูทลำลองของหญิงสาว กับชายหนุ่มร่างสูงในเสื้อยืดเซอร์ๆ กางเกงวอร์มตัวเก่งที่ผมเผ้ากระเซิงเล็กน้อยจากการขยี้หัวด้วยความเครียด พริมาหันกลับมามองตามสัญชาตญาณ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นสภาพของ "คู่กรณี" ที่เธอจินตนาการไว้ว่าเป็นตาลุงลงพุง แต่กลับกลายเป็นชายหนุ่มหน้าตาดีที่พกพาบรรยากาศแบดบอยนิดๆ และดวงตาคู่คมที่กำลังมองตรงมาที่เธออย่างอึ้งๆ เช่นกัน ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่แคบๆ ชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเบาๆ จากห้องข้างเคียง รวิอ้าปากค้างเล็กน้อย สมองประมวลผลไม่ทันว่าผู้หญิงผิวขาวจัด หน้าตานิ่งสนิทแต่แฝงความดื้อรั้นอยู่ในทีคนนี้ คือยัยมนุษย์ป้าเจ้าระเบียบที่ส่งจดหมายน้อยด่าเขามาตลอดสามเดือนจริงหรือนี่ “เอ่อ...” พริมาเป็นฝ่ายตั้งสติได้ก่อน ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความประหม่า แต่ศักดิ์ศรีมันค้ำคอ เธอจึงเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยด้วยมาดภัณฑารักษ์ผู้ทรงภูมิ “คุณ... คือคนที่เปิดเพลงแจ๊สเสียงดังรบกวนคนอื่นตอนตีสองใช่ไหมคะ” น้ำเสียงหวานใสนั้นกังวานก้องในความเงียบ แต่มันไม่ได้ราบเรียบอย่างที่เธอพยายามบังคับ รวิกระตุกยิ้มมุมปาก ความกวนประสาทที่หลับใหลอยู่ก้น Bins พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที “อ๋อ...” รวิลากเสียงยาว ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกก้าวหนึ่งจนพริมาต้องเผลอถอยหลังชนกำแพง “คุณนี่เอง... เจ้าของจดหมายน้อยสีเหลืองที่คอยสั่งสอนผมทุกวัน นึกว่าบรรณารักษ์หุ่นยนต์ซะอีก ตัวจริงเสียงใสกว่าในจดหมายเยอะนี่ครับ” พริมาหน้าตื่นเล็กน้อย เธอกำถุงขยะในมือแน่นจนยับยู่ยี่ “นี่คุณ! ถอยไปเลยนะ ฉันไม่ได้อนุญาตให้คุณเข้ามาใกล้ในระยะประชิดตัวแบบนี้” “ผมไม่ได้จะทำอะไรสักหน่อย แค่จะบอกว่า...” รวิโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอ กลิ่นชาขาวผสมกับความเย่อหยิ่งนิดๆ ที่ชวนให้หัวใจกระตุกวูบ “เพลงแจ๊สเมื่อคืนน่ะ ผมตั้งใจเปิดให้คุณฟังโดยเฉพาะเลยนะ... คุณรูมเมต” พริมาตาโตขึ้นทันที หัวใจดวงน้อยเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพลในวัด เธอกำลังจะอ้าปากด่ากราดใส่ความหน้ามึนของเขา แต่ทว่า... จู่ๆ ไฟทางเดินอพาร์ตเมนต์ก็เกิดกระพริบสองสามทีก่อนจะดับพรึบลงสนิท เหลือเพียงความมืดมิดที่กลืนกินเข and เธอเข้าไปด้วยกันในระยะประชิด “เฮ้ย!” พริมาอุทานด้วยความตกใจ เผลอคว้าชายเสื้อยืดของรวิไว้แน่นตามสัญชาตญาณ รวิชะงักไปชั่ววินาที มือหนายื่นออกไปคว้าเอวบางของเธอไว้โดยอัตโนมัติเพื่อไม่ให้เธอเซถลาล้มลงในความมืด ปลายจมูกของเขาสัมผัสกับกลุ่มผมนุ่มสลวยที่ส่งกลิ่นหอมจางๆ จนลมหายใจของเขาสะดุดกึก “อย่าขยับ...” เสียงทุ้มต่ำกระซิบแผ่วเบาอยู่ข้างใบหูของเธอในความมืด “ไม่งั้นเราอาจจะได้รู้จักกันลึกซึ้งกว่าการเป็นแค่รูมเมตทิพย์แน่ๆ ครับ” — ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ บรรทัดนี้ด้วยกันนะครับ —