ศพในอุโมงค์ปิดตาย

กลิ่นอับชื้นของอิฐโบราณผสมผสานกับกลิ่นฉุนกึกของฟอร์มาลีนและซากอินทรีย์ที่กำลังเน่าสลาย คือบรรยากาศเดียวที่รินรดาพึงพอใจในเวลานี้ นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือยางสีขา2ดกำลังคีบเศษดินโคลนออกจากซอกเล็บของศพปริศนาอย่างเบามือ แสงไฟนีออนแบบพกพาที่แขวนไว้กับโครงเหล็กสั่นไหวตามแรงสะเทือนจากรถไฟใต้ดินที่วิ่งผ่านอยู่เบื้องบน ทุกครั้งที่แรงสั่นสะเทือนนั้นส่งผ่านมาถึงอุโมงค์ใต้ดินของพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์แห่งชาติ รินรดารู้สึกราวกับซากศพตรงหน้ากำลังขยับตัวตอบสนอง “สภาพศพอยู่ในระยะเน่าสลายขั้นที่สาม อุณหภูมิและความชื้นสัมพัทธ์ในอุโมงค์ปิดตายนี้ช่วยชะลอการย่อยสลายได้ระดับหนึ่ง... แต่ร่องรอยบนลำคอไม่ได้เกิดจากธรรมชาติแน่นอนค่ะ” เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน รินรดาไม่จำเป็นต้องเงยหน้าขึ้นมอง เธอก็รู้ว่าเจ้าของเสียงนั้นคือใคร—ธาวิน ผู้ชายที่ก้าวเข้ามาในที่เกิดเหตุโดยไม่มีใครอนุญาต และยืนมองการทำงานของเธอนิ่งๆ ด้วยแววตาสีเทาที่ว่างเปล่าจนน่าขนลุก รินรดาค่อยๆ วางเครื่องมือลงบนถาดสเตนเลส เธอหันไปเผชิญหน้ากับชายหนุ่ม ความห่างระหว่างพวกเขาในอุโมงค์แคบๆ นี้มีไม่ถึงสองก้าว กลิ่นกายสะอาดเจือจางของเขาปะปนกับกลิ่นอับชื้นรอบตัวอย่างประหลาด “คุณไม่ใช่เจ้าหน้าที่พิพิธภัณฑ์ และแน่นอนว่าคุณไม่มีสิทธิ์ก้าวเข้ามาในเขตควบคุมคดีอาชญากรรมค่ะ คุณธาวิน” รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและเป็นมืออาชีพ ดวงตาสีนิลภายใต้กรอบแว่นใสจ้องมองอีกฝ่ายอย่างต้องการจับผิด ธาวินไม่สะทกสะท้าน มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่ไม่ไปถึงดวงตา เขากวาดสายตามองร่างไร้ลมหายใจบนโต๊ะชันสูตรชั่วคราว ก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตาเธอนิ่ง “สิทธิ์เหรอครับ... หรือควรจะบอกว่า *ความคุ้นเคย* ดีล่ะ หมอ” เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย “อุโมงค์อิฐบล็อกนี้สร้างขึ้นตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 5 เพื่อเป็นเส้นทางลำเลียงลับ... และถ้าคุณสังเกตดีๆ รอยบากที่กระดูกไหปลาร้าของศพไม่ได้เกิดจากมีดผ่าตัด หรือแม้แต่มีดสั้นทั่วไป แต่มันคือเหล็กขูดชาร์ปโบราณที่เก็บไว้ในห้องจัดแสดงโซน C” รินรดานิ่งงั้นไปชั่วขณะ ข้อมูลเมื่อครู่ของเขาตรงกับร่องรอยบนกระดูกที่เธอเพิ่งค้นพบเมื่อสักครู่ แต่ปัญหาคือ... เธอยังไม่ได้บันทึกมันลงในรายงานการแพทย์นิตเวชเลยด้วยซ้ำ! “คุณรู้ได้อย่างไร?” รินรดาหรี่ตาลง อันตรายบางอย่างแผ่ซ่านออกมาจากท่าทีนิ่งสงบของชายตรงหน้า “คุณรู้รายละเอียดเหล่านี้ได้อย่างไรในเมื่อตำรวจยังไม่ได้เปิดเผยข้อมูลต่อสาธารณะ หรือว่า... คุณมีส่วนเกี่ยวข้องกับฆาตกรรมครั้งนี้” ธาวินก้าวเข้าไปใกล้เธออีกหนึ่งก้าว ระยะห่างที่ลดลงทำให้รินรดาได้กลิ่นหอมจางๆ ของไม้จันทน์และสนิมเหล็กจากตัวเขา มันเป็นกลิ่นที่เธอคุ้นเคยอย่างประหลาด... กลิ่นเดียวกับที่เธอมักจะฝันถึงในยามค่ำคืน ฝันถึงความมืดมิดและเสียงกระซิบจากอดีตที่เธอไม่เคยมีตัวตนอยู่จริง “ถ้าผมบอกว่า... ผมจำได้ล่ะ” ธาวินกระซิบแผ่วเบา เสียงของเขาชวนให้หัวใจของแพทย์นิติเวชสาวกระตุกวูบอย่างไม่ทราบสาเหตุ “จำได้ว่าความรู้สึกตอนที่เหล็กชาร์ปแทงทะลุกระดูกนั้นมันเย็นเยียบแค่ไหน... เหมือนกับแววตาของคุณตอนนี้ไม่มีผิด” บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็ง รินรดารู้สึกได้ถึงความดันโลหิตที่พุ่งสูงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ เธอเป็นผู้หญิงที่เชื่อมั่นในหลักฐานเชิงประจักษ์ วิทยาศาสตร์ และเหตุผล แต่คำพูดและแววตาสีเทาที่ว่างเปล่าแต่ลุ่มลึกของชายคนนี้กำลังสั่นคลอนความมั่นคงในจิตใจเธออย่างรุนแรง ก่อนที่รินรดาจะได้ตอบโต้ด้วยข้อกฎหมายหรือคำพูดเชือดเฉือนใดๆ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของสารวัตรภาคภูมิ พร้อมกับแสงไฟฉายก็สาดส่องเข้ามาจากปากอุโมงค์ “หมอริน! เกิดเรื่องแล้วครับ... ทีมพิสูจน์หลักฐานเพิ่งไปตรวจค้นห้องทำงานของธาวิน แล้วพวกเขาเจอ...” สารวัตรหนุ่มชะงักฝีเท้าเมื่อเห็นธาวินยืนประชิดตัวกับแพทย์นิติเวชสาว “เฮ้ย! คุณธาวิน มาทำอะไรตรงนี้ ถอยออกมาจากศพเดี๋ยวนี้!” ธาวินไม่ได้แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย เขายังคงจ้องมองรินรดานิ่ง ราวกับต้องการอ่านปฏิกิริยาของเธอ ก่อนที่เขาจะยอมถอยหลังออกไปช้าๆ พลางกระซิบประโยคสุดท้ายทิ้งไว้ก่อนที่สารวัตรจะเข้ามาถึงตัว “ดูที่กำแพงอิฐด้านหลังคุณสิครับ หมอ... บางทีคุณอาจจะเจอหลักฐานชิ้นสำคัญที่ผมทิ้งเอาไว้ให้เมื่อร้อยปีก่อน” รินรดาหันขวับไปมองผนังอิฐโบราณที่ชื้นแฉะเบื้องหลัง แสงไฟจากมือถือของสารวัตรสาดกระทบเข้ากับคราบสีน้ำตาลเข้มที่เลอะอยู่บนร่องยาแนว—มันไม่ใช่รอยดินโคลน แต่เมื่อเธอใช้คัตเตอร์ขูดมันเบาๆ เธอกลับพบว่ามันคือรอยเลือดสดๆ ที่เพิ่งถูกป้ายไว้เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน พร้อมกับรอยสลักตัวอักษรย่อปริศนาที่เขียนด้วยเลือด เป็นสัญลักษณ์เดียวกับรอยแผลบนศพ... และเป็นสัญลักษณ์เดียวกับสร้อยข้อยุคโบราณที่เธอเก็บรักษาไว้ในลิ้นชักที่บ้านของตัวเอง! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในความมืดมิดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ