รอยร้าวแห่งความเชื่อใจ

กลิ่นฟอร์มาลินจางๆ และความเย็นเยียบระดับสี่องศาเซลเซียสของห้องชันสูตร ไม่ได้ช่วยให้สมองของรินรดาปลอดโปร่งขึ้นเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน... สัมผัสอุ่นร้อนจากปลายนิ้วของธาวินที่ยังคงวนเวียนอยู่บนข้อมือเธอจากเหตุการณ์เมื่อคืน กลับฝังรากลึกอยู่ในความรู้สึก ราวกับรอยประทับของโซตรอมใจที่มองไม่เห็น แพทย์นิติเวชสาวตวัดคมมีดผ่าตัดลงบนเนื้อเยื่อสีเทาเข้มของชิ้นส่วนสมองมนุษย์บนถาดสแตนเลสอย่างแม่นยำ ทุกรอยกรีดมีความเด็ดขาดและเฉียบคม เช่นเดียวกับความคิดในหัวของเธอเวลานี้ ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา ธาวินก้าวเข้ามาในชีวิตเธอพร้อมกับคดีฆาตกรรมโบราณ ปริศนาความทรงจำที่สาบสูญ และดวงตาสีเทาคู่สวยที่มักจะมองทะลุเข้ามาในก้นบึ้งจิตใจ เธอก้าวเข้าหาเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น ก่อนจะพบว่าตัวเองถลำลึกเกินกว่าจะถอนตัว แต่ทว่า... เมื่อคืนนี้ บนโต๊ะทำงานรกเรื้อในห้องสมุดส่วนตัวของเขา เอกสารลับชุดหนึ่งที่ร่วงหล่นลงมาจากแฟ้มหนังสีดำ กลับพลิกทุกอย่างให้กลายเป็นภาพลวงตา แฟ้มประวัติอาชญากรรมของเหยื่อรายแรก... มีลายมือชื่อกำกับอนุมัติงบประมาณการขุดค้นโบราณสถานเมื่อสิบปีก่อน และลายเซ็นนั้น... เป็นของธาวินเอง เสียงโลหะกระทบถาดสแตนเลสดังขึ้นเบาๆ เมื่อรินรดาวางเครื่องมือลง เธอถอดถุงมือยางสเตียไรด์ออกด้วยความหงุดหงิด ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาจดจ้องไปยังภาพถ่ายที่ติดอยู่บนกระดานชนสูตร ภาพรอยแผลเป็นรูปกลีบดอกบัวบนศพ กับรอยสักโบราณในสมุดบันทึกของธาวิน มันซ้อนทับกันสนิทสนมจนน่ากลัว เขาไม่ได้บังเอิญผ่านมาเจอคดีเหล่านี้... เขาคือคนที่ออกแบบมันต่างหาก "คุณกำลังใช้ฉันเป็นเครื่องมือในการลบรอยนิ้วมือของตัวเองสินะคะ..." รินรดาพึมพำกับความว่างเปล่า น้ำเสียงของเธอนิ่งสนิท แต่สั่นไหวในระดับความถี่ที่อันตราย ประตูห้องชันสูตรถูกผลักเปิดออกอย่างเงียบเชียบ ร่างสูงโปรดในชุดสูทสีเข้มปรากฏขึ้นท่ามกลางเงาสลัว ธาวินก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าที่ไร้เสียง ดวงตาสีเทาคู่นั้นกวาดมองแผ่นหลังของเธอด้วยความคุ้นเคย ราวกับเขารู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ "คุณหมอ ดูเหมือนคุณจะหมกมุ่นกับชิ้นเนื้อพวกนั้นเกินไปแล้วนะคะ" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยขึ้น พร้อมกับที่เขาสกาวก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลัง ห่างกันเพียงแค่เอื้อมมือ รินรดาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับแรงปะทะทางอารมณ์ เธอหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับเขา ช, ายผู้ยืนอยู่ตรงเส้นแบ่งระหว่างความจริงและภาพมายา ดวงตาคู่คมของเธอจ้องลึกลงไปในดวงตาสีเทาที่ไร้ก้นบึ้งคู่นั้น ไร้ซึ่งความลังเล "ฉันควรจะเรียกคุณว่าอะไรดีคะ ระหว่าง 'นักอนุรักษ์ผู้ทรงเกียรติ' กับ 'ฆาตกรเงา' ที่คอยชักใยอยู่เบื้องหลังคดีทั้งหมดนี้?" รินรดาเปิดฉากปะทะด้วยประโยคที่คมกริบไม่แพ้มีดผ่าตัด เธอหยิบแฟ้มเอกสารแผ่นหนึ่งที่ซ่อนไว้ใต้เสื้อกาวน์ขึ้นมาสะบัดต่อหน้าเขา ภาพสำเนาเอกสารสัญญาลับเมื่อสิบปีก่อนปรากฏเด่นชัด ธาวินไม่ได้แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย มุมปากของเขาหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและเสน่ห์อันน่าขนลุก เขาก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว จนรินรดาต้องถอยหลัง1ก้าวติดขอบโต๊ะชันสูตร "คุณฉลาดเสมอ รินรดา..." ธาวินกระซิบ เสียงของเขาพร่าต่ำและใกล้ชิดจนสัมผัสได้ถึงไออุ่น "แต่คุณมองโลกนิติเวชแคบเกินไป ความตายไม่ได้จบลงแค่บนเตียงผ่าตัดหรอกนะ บางครั้ง... มันคือการเริ่มต้นของการทวงคืนความยุติธรรมที่กฎหมายเอื้อมไม่ถึงต่างหาก" "ความยุติธรรม?" รินรดาแค่นหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความโกรธกรุ่น "ด้วยการฆ่าคนแล้วโยนหลักฐานมาให้ฉันตรวจศพ เพื่อให้ฉันกลายเป็นเครื่องมือฟอกขาวให้คุณเนี่ยนะ? คุณหลอกฉัน ธาวิน... ทุกอย่างที่คุณทำ ความฝันที่คุณใส่เข้ามาในหัวฉัน ความใกล้ชิดทั้งหมด... มันเป็นแผนการที่คุณวางไว้เพื่อใช้ประโยชน์จากความทรงจำที่หายไปของฉัน!" บรรยากาศในห้องชันสูตรเย็นเยียบลงทันตาเห็น เคมีอันรัญจวนใจที่เคยดึงดูดทั้งคู่เข้าหากันบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นสนามรบทางจิตวิทยา ธาวินหรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีความมืดมนแผ่ออกมาจากตัวเขาราวกับเงาที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่ง "ผมไม่เคยหลอกคุณเรื่องความรู้สึกของเรา รินรดา..." ธาวินยื่นมือออกหมายจะแตะแก้มเธอ แต่นิติเวชสาวปัดมือนั้นออกอย่างไม่ลังเล "อย่ามาแตะต้องฉัน!" เธอตวาดเสียงแข็ง ดวงตาคลอหน่วยด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจ "คุณทำเหมือนฉันเป็นแค่หมากตัวหนึ่งในเกมบ้าๆ ของคุณ... ถ้าคุณคิดจะใช้ฉันเป็นแพะรับบาปในคดีนี้ล่ะก็ คุณคิดผิดแล้ว ธาวิน ฉันจะเปิดโปงคุณด้วยมือของฉันเอง!" ธาวินนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ เขามองผู้หญิงตรงหน้าด้วยแววตาที่ยากจะหยั่งถึง มีความชื่นชมระคนกับความเสียดายฉายชัดอยู่ในดวงตาสีเทาคู่นั้น ก่อนที่เขาจะโน้มตัวกระซิบประโยคที่ทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบ "คุณคิดว่าคุณเป็นคนเดียวที่กำลังตามหาความจริงงั้นเหรอ? ลองพลิกดูแผ่นฟิล์มเอ็กซ์เรย์ใต้ถาดผ่าตัดของคุณสิ... แล้วคุณจะรู้ว่า ทำไมผมถึงต้องเลือกคุณ" พูดจบ ธาวินก็หมุนตัวเดินหายไปในความมืดของทางเดินอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งให้รินรดายืนหายใจหอบกระชั้นอยู่ลำพังท่ามกลางกลิ่นฟอร์มาลิน หัวใจของเธอดิ่งวูบ รินรดารemวาดมือสั่นเทาไปเปิดลิ้นชักใต้ถาดผ่าตัดตามคำพูดของเขา แผ่นฟิล์มเอ็กซ์เรย์ชิ้นสุดท้ายของเหยื่อรายล่าสุดถูกดึงออกมา เธอวางมันลงบนตู้ไฟส่องสว่าง ภาพที่ปรากฏบนแผ่นฟิล์มไม่ได้มีแค่กระดูกที่แตกหัก... แต่มีวัตถุแปลกปลอมฝังอยู่ลึกในเนื้อเยื่อกะโหลกศีรษะ มันคือ 'ชิปบันทึกข้อมูลโบราณ' ที่สลักตราสัญลักษณ์เดียวกับรอยสักบนแผ่นหลังของธาวิน และสิ่งที่สะท้อนอยู่บนมุมขวาของแผ่นฟิล์มนั้น... คือชื่อผู้ป่วยที่ได้รับการผ่าตัดฝังชิปนี้เมื่อสิบปีก่อน ชื่อนั้นไม่ใช่ใครอื่น... แต่คือตัวของรินรดาเอง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในความมืดมิดนี้นะคะ