ภัยจากคนใกล้ตัว

เสียงแก้วคริสตัลกระทบกับขอบโต๊ะหินอ่อนดัง *เคร้ง* สะท้อนก้องความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวของคฤหาสน์ตระกูลมาเฟีย กลิ่นออยล์ไม้จันทน์หอมกรุ่นผสมผสานกับความตึงเครียดที่แทบจะเชือดเฉือนผิวเนื้อได้ ทว่าสิ่งดึงดูดสายตากลับไม่ใช่ความหรูหราของเครื่องเรือน หากแต่เป็นรอยยิ้มหยันที่มุมปากของดามพ์ มาเฟียหนุ่มผู้กุมอำนาจมืดครึ่งหนึ่งของเมืองหลวง แววตาคมกริบราวกับพญาอินทรีคู่นั้นกำลังจดจ้องร่างระหงของพารินทร์ที่ยืนตัวเกร็งอยู่เบื้องหน้า "เธอคิดจริงๆ หรือรินทร์... ว่าคนใกล้ตัวที่เธอกล่าวถึง จะบริสุทธิ์ผุดผ่องจนไม่มีกลิ่นคาวเลือดติดมือ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างเยือกเย็น นิ้วเรียวแกร่งเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเนิบนาบ แต่มันกลับบีบหัวใจคนฟังให้หล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม พารินทร์เม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเซียว ความเย่อหยิ่งและมั่นใจในเหตุผลที่เคยมี ถูกความจริงอันโหดร้ายบดขยี้จนแทบไม่เหลือชิ้นดี ภาพเอกสารลับทางการเงินที่หลุดรอดออกไป ข้อตกลงทางธุรกิจที่รั่วไหล และท่าทีมีพิรุธของ 'ชาติชาย' มือขวาผู้ดูแลความปลอดภัยและอยู่เคียงข้างดามพ์มานานแรมปี กำลังประเดประดังเข้ามาในหัวของเธอราวกับพายุหมุน พารินทร์เบือนหน้าหนีสายตาดุร้ายคู่นั้น ความรู้สึกผิดหวังและโกรธเกรี้ยวตีรวนอยู่ในอก "ฉัน... ฉันแค่เตือนคุณในฐานะคนที่มีส่วนได้เสียกับโปรเจกต์นี้ อย่าลืมนะคะว่าชื่อของฉันก็อยู่บนสัญญาฉบับนั้นด้วย" "หึ..." ดามพ์แค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ผุดลุกขึ้นเต็มความสูง ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยความเร็วที่ตั้งตัวไม่ทัน กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับบุหรี่ราคาแพงโชยเข้าแตะจมูก ปลุกเร้าสัญชาตญาณการป้องกันตัวของหญิงสาวให้ตื่นตระหนก มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวคอดกิ่ว รั้งร่างเธอเข้าประชิดแผงอกแกร่งจนแทบไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน "ปากเก่งนักนะพารินทร์..." เสียงกระซิบแหบพร่าดังอยู่ข้างใบหู ร้อนผ่าวจนขนลุกชัน "เธอห่วงงาน... หรือห่วงว่าไอ้รวิศ ชู้รักทางธุรกิจของเธอ จะไม่มีข้อมูลไปใช้ล้มฉันกันแน่หึ?" "อย่ามาดูถูกกันนะคะ!" พารินทร์ตวัดสายตาขึ้นสู้ แรงอารมณ์พุ่งพล่านจนหน้าแดงก่ำ เธอพยายามบิดข้อมือให้หลุดจากการพันธนาการ แต่มันกลับไร้ผล ร่างกายของเธอยิ่งแนบชิดกับความร้อนระอุของเขามากขึ้นไปอีก แรงดึงดูดอันตรายระหว่างทั้งคู่แผดเผาจนอากาศรอบตัวแทบจะละลาย ดามพ์ไม่ปล่อยให้เธอได้ต่อรอง ปลายคางมนถูกมือหนาเชยขึ้นบังคับให้รับจูบอันดุดันและเอาแต่ใจ ริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี บดขยี้กลีบปากนุ่มด้วยความกระหายที่ถูกปลุกเร้าจากความตึงเครียดรอบตัว รสจูบทั้งดิบเถื่อนและเรียกร้อง ลากพาพารินทร์ดิ่งจมลงสู่ห้วงเสน่หาที่เธอเกลียดชังแต่ร่างกายกลับพ่ายแพ้ ลมหายใจขาดห้วง เสียงครางประท้วงในลำคอถูกกลืนหายไปใต้ริมฝีปากของเขา สัมผัสจากมือแกร่งที่ลูบไล้ไปตามแนวโค้งเว้าของแผ่นหลัง ทำให้สติอันน้อยนิดของหญิงสาวแตกกระเจิง ท่ามกลางห้วงอารมณ์วาบหวามที่กำลังแผดเผาทั้งสองร่าง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะสามครั้งอย่างเร่งรีบ *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* ดามพ์ผละริมฝีปากออกอย่างไม่สบอารมณ์นัก แต่ยังคงตรึงร่างของพารินทร์ไว้ในอ้อมแขน แววตาคมดุหันไปมองประตูห้องด้วยประกายตาดุดันน่ากลัว "เข้ามา!" ประตูห้องเปิดผางออกอย่างรวดเร็ว ปรากฏร่างของลูกน้องคนสนิทอีกคนที่มีสีหน้าตื่นตระหนกเหงื่อกาฬแตกพลั่ก รายงานด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "นายครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้ว ชาติชาย... มันพยายามกวาดล้างข้อมูลในเซิร์ฟเวอร์หลักแล้วหนีออกจากคลังสินค้าโซน C ตอนนี้มันกำลังติดต่อกับคนของรวิศครับ!" ทันทีที่สิ้นเสียงรายงาน บรรยากาศภายในห้องก็ดิ่งลึกลงสู่ความมืดมิดเยือกเย็นยิ่งกว่าเดิม ดามพ์แค่นยิ้มมุมปากอย่างน่ากลัว แววตาเปล่งประกายความอำมหิตที่พร้อมจะฉีกกระชากเป้าหมายให้เป็นจุล เขาก้มลงกระซิบข้างหูพารินทร์ที่ยังคงหอบหายใจสะท้านจากบทจูบเมื่อครู่ น้ำเสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยประกาศิตที่ไม่อาจปฏิเสธ "เกมมันเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น... รินทร์" ดามพ์กวาดสายตาดุร้ายมองตรงไปข้างหน้า "ในเมื่อคนสนิทกล้าทรยศ ฉันนี่แหละจะเป็นคนสอนมันเอง ว่าจุดจบของคนทรยศใต้เงื้อมมือฉัน... มันน่าเวทนาแค่ไหน" ขอบพระคุณนักอ่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเร่าร้อนของบทนี้ร่วมกับจูบแรกยามสายัณห์นะคะ