ร่องรอยในห้องดับจิต

เสียงโลหะกระทบกันดัง *กริ๊ก* ภายในแผงควบคุมระบบระบายอากาศเหนือศีรษะ เป็นสัญญาณเตือนครั้งสุดท้ายก่อนที่ออกซิเจนในห้องชันสูตรจะถูกแทนที่ด้วยแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์แรงดันสูง สารวัตรภูผาไม่รอให้สมองประมวลผลความเสี่ยง ร่างสูงใหญ่พุ่งเข้ากระแทกบานประตูเหล็กกล้าไร้สนิมด้วยน้ำหนักตัวทั้งหมด แรงปะทะสะท้านสะเทือนถึงหัวไหล่จนกล้ามเนื้อตึงเกร็ง แต่บานประตูที่ถูกล็อกตายจากระบบดิจิทัลภายนอกไม่มีทีท่าว่าจะขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย "เวรเอ๊ย!" ภูผาสบถลอดไรฟัน ดวงตาคมกราบกรานกราดมองไปรอบห้องเพื่อหาทางออกฉุกเฉิน ขณะที่เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ที่หยุดอยู่หน้าประตูกำลังเปลี่ยนเป็นเสียงกดรหัสผ่านรัวเร็ว แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานเริ่มกะพริบวابวาบ อาบย้อมผิวหนังซีดเซียวของร่างไร้วิญญาณบนเตียงผ่าตัดให้กลายเป็นสีเลือด ในบรรยากาศที่บีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ ดร.อคิราห์กลับยืนนิ่งสนิทอยู่หน้าโต๊ะปฏิบัติการ แว่นตากรอบทองสะท้อนแสงไฟสีแดงวาววับ เขาลดมือลงจากการถือขวดบรรจุสารตัวอย่างช้าๆ ความเยือกเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวแพทย์นิติเวชหนุ่มไม่ได้เกิดจากความไร้ความรู้สึก แต่มันคือสมาธิขั้นสูงสุดที่ถูกหล่อหลอมขึ้นท่ามกลางความเป็นความตาย "ถอยไป สารวัตร" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบเรื่อย ราวกับไม่ได้กำลังยืนอยู่ท่ามกลางสถานการณ์วิกฤต "คุณเสียสติไปแล้วหรือไง อคิราห์! อีกไม่ถึงนาทีเราจะกลายเป็นศพคู่ในห้องนี้ หรือไม่ก็ถูกเก็บเรียบร้อยโดยคนที่ยืนอยู่หลังประตูนั้น!" ภูผาหันมาตะคอก เสียงของนายตำรวจเลือดร้อนเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดที่เจือความกังวลอย่างปิดไม่มิด อคิราห์ปรายตามองตำรวจหนุ่มเพียงเสี้ยววินาที มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันจางๆ ที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่เข้าใจ "ความตายเป็นเรื่องทางชีววิทยาครับสารวัตร แต่วิทยาศาสตร์ไม่เคยโกหก... และคนที่พยายามจะปิดปากเราข้างนอกนั่น กำลังทำพลาดครั้งใหญ่ที่สุด" พูดจบ อคิราห์ไม่สนใจเสียงตะคอกท้วงติงของภูผา มือเรียวยาวภายใต้ถุงมือยางพุ่งเข้าคว้าคีมหนีบสเตนเลสยาว แล้วเอื้อมลงไปในช่องเปิดของศพผู้ตาย—ร่างของเหยื่อคดีฆาตกรรมปริศนาที่ภูผามองข้ามรายละเอียดเล็กๆ ไปอย่างสิ้นเชิงเมื่อครู่ ภูผากัดฟันกรอด แม้จะขัด 3 ศร กับความหัวรั้นของหมอนี่ แต่สัญชาตญาณผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ก็ทำให้เขาต้องตัดสินใจในเสี้ยววินาที นายตำรวจหนุ่มพุ่งตัวเข้าไปยืนขวางหน้าประตูห้องชันสูตร ชักอาวุธปืนพกประจำกายออกจากซอง ขืนกายเตรียมพร้อมรับมือกับทุกสิ่งที่กำลังจะพังทะลุเข้ามา *ครืน...* เสียงกลไกประตูนิรภัยเริ่มคลายล็อกพร้อมกับการกดรหัสผ่านชุดสุดท้ายจากภายนอก แสงไฟสีขาวสว่างจ้าสาดส่องเข้ามาพร้อมกับเงาร่างของกลุ่มชายชุดดำสวมหน้ากากอนามัยและถืออาวุธครบมือ กลิ่นอายของความตายคละคลุ้งเข้ามาในอากาศทันทีที่บานประตูเปิดออกกว้างครึ่งหนึ่ง ปัง! ภูผาไม่รอให้พวกมันตั้งตัว กระสุนนัดแรกพุ่งทะลุกระจกกรอบประตูเข้าใส่ร่างหน้าสุดจนล้มคว่ำ แต่จำนวนที่มากกว่าทำให้สถานการณ์ตกเป็นรองในพริบตา เสียงปืนตอบโต้สนั่นหวั่นไหว เศษปูนและสะเก็ดไฟจากการปะทะกระเด็นไปทั่วห้องดับจิต กลิ่นดินปืนและควันสีเทาตลบอบอวล ทว่า... ในวินาทีที่ภูผากำลังสาดกระสุนนัดสุดท้ายเพื่อคุ้มกันแนวป้องกัน อคิราห์กลับดึงวัตถุบางอย่างออกมาจากช่องท้องของศพได้สำเร็จ แววตาของแพทย์นิติเวชเป็นประกายคมกริบราวกับสัตว์นักล่าที่พบเหยื่อ "เจอแล้วครับ..." อคิราห์พึมพำกับตัวเองขณะชูวัตถุชิ้นนั้นขึ้นรับกับแสงไฟ มันคือ "ชิปไมโครคอมพิวเตอร์" ขนาดจิ๋วเคลือบสารซิลิคอนพิเศษ ซึ่งถูกเย็บฝังไว้ลึกใต้ชั้นไขมันช่องท้องโดยฝีมือแพทย์สนามผู้เชี่ยวชาญ ไม่ใช่ร่องรอยการผ่าตัดอำพรางคดีทั่วไป แต่มันคือ "อุปกรณ์ส่งสัญญาณพิกัดและบันทึกข้อมูลลับ" ที่เชื่อมโยงโดยตรงกับเครือข่ายขององค์กรระดับชาติที่กำลังตามล่าพวกเขาอยู่! ภูผาเหลือบมองวัตถุในมือของอคิราห์ผ่านหางตา สมองของนายตำรวจเลือดร้อนเชื่อมโยงภาพทุกอย่างเข้าด้วยกันในเสี้ยววินาที—คดีนี้ไม่ใช่ฆาตกรรมอำนาจมืดธรรมดา แต่มันคือเกมการเมืองและการหักหลังระดับสูงที่กรมตำรวจและกระทรวงยุติธรรมพยายามปกปิด "ไอ้พวกสารเลว... มันไม่ได้ต้องการแค่ทำลายหลักฐาน แต่มันต้องการชิปตัวนั้นคืน!" ภูผาคำราม ลั่นไกใส่อีกฝ่ายจนพวกมันต้องกระโดดหลบฉากถอยร่นออกไปตั้งหลักชั่วคราว ทว่า เสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นใหม่จากทางเดินด้านหลังห้องชันสูตร กลับทำให้ทั้งภูผาและอคิราห์ต้องชะงักกึก ไม่ใช่เสียงฝีเท้าของมือสังหารกลุ่มเดิม... แต่เป็นเสียงรองเท้าหนังขัดมันที่กระทบพื้นหินอ่อนอย่างเป็นจังหวะมั่นคง พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ดังสะท้อนก้องไปทั่วทางเดินมืดมิด *แปะ... แปะ... แปะ...* ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มเนี้ยบกริบก้าวออกมาจากเงาสลัว ใบหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์แต่แววตากลับคมปลาบดุดัน รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากของเขาทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนติดลบ "เก่งมาก... ดร.อคิราห์ และสารวัตรภูผา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างใจเย็น ราวกับผู้ล่าที่กำลังมองดูเหยื่อติดกับดัก "พวกคุณอุตส่าห์ขุดคุ้ยหาหลักฐานชิ้นสำคัญขึ้นมาได้ถึงเพียงนี้... น่าเสียดายจริงๆ ที่ความจริงชิ้นนี้ จะไม่มีวันได้ถูกนำไปเปิดเผยนอกห้องดับจิตแห่งนี้อีกเลย" อคิราห์หรี่ตาลงเล็กน้อย มือที่ถือชิปไมโครคอมพิวเตอร์กำแน่นขึ้นโดยไม่มีอาการสั่นเทาแม้แต่น้อย ขณะที่ภูผาหันปากกระบอกปืนไปทางผู้มาใหม่ทันที แต่ทว่า... ปลายกระบอกปืนนับสิบกระบอกจากหน่วยคุ้มกันพิเศษของชายคนนั้น กลับถูกยกขึ้นเล็งตรงมาที่ศีรษะของเขาทั้งสองคนจากทุกทิศทุกทางแล้วในวินาทีนั้นเอง! ขอขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาอันดำมืดนี้ไปกับผมนะครับ