เปิดฉากปะทะคารมในห้องซ้อม

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะกระจกใสตัวยาวในห้องซ้อมวีไอพีดังสนั่นจนแทบจะกลบเสียงคีย์บอร์ดกลไกราคาแพงที่กำลังรัวระรัวอยู่มุมห้อง "ถ้าคุณยังอ่านเกมด้วยวิธีโบราณแบบนี้ ทีมเราตกรอบคัดเลือกตั้งแต่วันแรกชัวร์ครับคุณสเกาต์มือหนึ่ง" เสียงทุ้มติดจะกวนประสาทเอ่ยขึ้นพร้อมกับเอนหลังพิงพนักเก้าอี้เกมมิ่งราคาเหยียบแสน ดวงตาเรียวรีภายใต้กรอบผมสีเทาเข้มมองตรงมาด้วยแววตาท้าทาย กรณ์รวี หรือที่วงการอีสปอร์ตขนานนามให้ว่า 'KORNZ' โปรเพลเยอร์ซูเปอร์สตาร์และกัปตันทีมผู้กุมบังเหียนความสำเร็จของสโมสร กำลังหมุนปากกาในมือเล่นอย่างไม่แยแสต่อบรรยากาศมาคุที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงโปร่งที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม ธรณินทร์ หรือ 'THOR' นักวิเคราะห์และสเกาต์ตัวผู้เล่นฝีมือฉกาจ ฉายา ‘หุ่นยนต์ไร้พ่าย’ เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาไร้รอยยิ้มและแววตานิ่งสนิทดั่งผิวน้ำในบึงลึก ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด นิ้วเรียวยาวที่ประสานกันอยู่บนโต๊ะเริ่มออกแรงบีบเข้าหากันจนข้อต่อขึ้นสีขาวซีด เพอร์เฟกต์ชั่นนิสต์ตัวพ่ออย่างธรณินทร์เกลียดที่สุดคือความผิดพลาด และเกลียดเป็นสองเท่าเมื่อความผิดพลาดนั้นมาจากความประมาทเลินเล่อของโปรเพลเยอร์ปากจัดที่เอาแต่พึ่งพาเซนส์ส่วนตัวโดยไม่สนสถิติ "วิธีโบราณที่คุณว่า มันพาคุณคว้าแชมป์มาสามสมัยซ้อนนะครับกรณ์รวี" ธรณินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เย็นเยียบ และทรงพลังพอที่จะทำให้คนฟังรู้สึกหนสันหลังวาบ "แต่ถ้าสมองของคุณยังประมวลผลได้ช้ากว่าแผนที่ผมวางไว้แค่เสี้ยววินาที คนที่จะต้องเสียหน้าไม่ใช่ผม แต่เป็นชื่อเสียงที่คุณพยายามสร้างมาตลอดชีวิตต่างหาก" กรณ์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มมุมปากยกขึ้นสูงอย่างเย้ยหยัน เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานตัวยาวอย่างไม่เกรงกลัว ร่างกายของทั้งคู่ห่างกันแค่เพียงเอื้อมมือ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับกลิ่นอายความตึงเครียดอบอวลอยู่ในพื้นที่แคบๆ "เป็นห่วงผมเหรอครับ?" กรณ์โน้มตัวลงไปกระซิบ เสียงทุ้มต่ำเจือแววหยหยันที่จงใจยั่วโมโห "นึกว่าคุณสนใจแต่ตัวเลขสถิติในกระดาษซะอีก ถึงได้มองไม่เห็นว่าเกมจริง ๆ มันเล่นกันยังไง... หุ่นยนต์อย่างคุณน่ะ เหมาะกับการนั่งคำนวณอยู่หลังจอเงียบๆ มากกว่าจะมาออกความเห็นเรื่องการทำทีมนะ" ธรณินทร์ไม่ถอยหลังหนี เขากลับเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายตรงๆ นัยน์ตาสสีดำสนิทไร้ซึ่งความหวาดหวั่น มีเพียงประกายความดุดันที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากความเยือกเย็น "ปากดีแบบนี้ ถึงเวลาลงสนามจริง หวังว่าฝีมือจะเก่งได้สักครึ่งของปากที่คุณใช้พ่นคำไร้สาระออกมานะ" "ท้าทายแบบนี้ ชักอยากจะรู้แล้วสิครับว่าใต้หน้ากากไร้อารมณ์ของคุณเนี่ย มันจะมีสักครั้งไหมที่จะแสดงอาการ 'สติหลุด' ออกมาเพราะผม" กรณ์จงใจทิ้งสายตาเจ้าเล่ห์ลงมองเรียวปากที่เม้มเข้าหากันแน่นของอีกฝ่ายอย่างถือวิสาสะ บรรยากาศรอบตัวเหมือนมีกระแสไฟฟ้าสถิตวิ่งพล่าน แรงกดดันมหาศาลระหว่างคนทั้งสองทำให้ห้องซ้อมที่กว้างใหญ่กลายเป็นพื้นที่ส่วนตัวอันร้อนระอุ จนแทบไม่เหลือออกซิเจนให้หายใจ ในเสี้ยววินาทีที่ธรณินทร์กำลังจะอ้าปากตอกกลับด้วยถ้อยคำที่เจ็บแสบกว่าเดิม เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกัน ก่อนที่บานประตูห้องซ้อมจะถูกผลักเปิดออกโดยผู้จัดการทีม พร้อมกับร่างของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนกลางห้อง "ทุกคน อยู่กันพร้อมหน้าพอดี... นี่คือโค้ชคนใหม่ที่เราเพิ่งเซ็นสัญญาเข้ามาช่วยงานในซีซั่นนี้" ธรณินทร์ชะงัก ดวงตาคมกริบละจากใบหน้ากวนประสาทของกรณ์ หันไปมองผู้มาใหม่ตามสัญชาตญาณ ทว่า ทันทีที่ดวงตาคู่คมได้ประสานเข้ากับใบหน้าของบุคคลที่สามที่เพิ่งก้าวเข้ามา ร่างกายของนักวิเคราะห์ผู้ไร้พ่ายกลับแข็งค้างราวกับถูกสาป ลมหายใจที่เคยสม่ำเสมอกลับสะดุดกึกอย่างไร้สาเหตุ สติที่เคยควบคุมได้สมบูรณ์แบบพังทลายลงในเสี้ยววินาที เมื่อพบว่าโค้ชคนใหม่ที่สโมสรเพิ่งดึงตัวมา คือคนเดียวกับคนที่เขาเคย... ปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยเมื่อยามค่ำคืนก่อน ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผมนะครับ