ห้วงนิทราสีชาด

กลิ่นหอมของกฤษณาเผาไหม้คละคลุ้งจนระคายนาสิก ทว่าสิ่งที่ชัดเจนยิ่งกว่าความอับชื้นในตำหนักหงส์คือรสชาติคาวปร่าของโลหิตที่ติดอยู่ปลายลิ้น หลินเฟยหลงกะพริบตาช้าๆ แพขนตางอนงามราวปีกจักจั่นขยับไหวขับไล่ความพร่ามัว ม่านมุ้งสีชาดปักลายหงส์คู่มังกรทอประกายระยับภายใต้แสงเทียนสีส้มสลัว สรรพเสียงรอบกายเงียบงัดจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นระส่ำ—มิใช่เสียงของความหวาดกลัว แต่เป็นเสียงคำรามของวิญญาณที่เพิ่งปีนป่ายขึ้นมาจากขุมนรกโลกันต์ "พระชายา… ทรงพระสำราญเถิดเพคะ ได้เวลาเปลี่ยนฉลองพระองค์เพื่อเข้าพิธีคำนับฟ้าดินแล้วเพคะ" สุเสียงแหลมเล็กที่คุ้นเคยจนน่าสะอิดสะเอียนดังขึ้น พร้อมกับร่างของ 'ชุนฮวา' ข้ารับใช้คนสนิทที่ก무งประคองชุดคลุมหงส์ปักดิ้นทองคำบริสุทธิ์เข้ามาใกล้ รอยยิ้มบนใบหน้าของนางช่างอ่อนหวาน ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับซ่อนประกายสมเพชเวทนาที่หลินเฟยหลงจำได้ไม่มีวันลืม ภาพในอดีต—หรือจะเรียกว่าฝันร้ายที่ยาวนาน—ไหลบ่าเข้ามาในห้วงคำนึงราวกับสายน้ำเชี่ยวกราก วันนี้คือวันอภิเษกสมรส วันที่นางก้าวเข้าสู่ตำหนักในด้วยความโง่เขลา มอบทั้งหัวใจและอำนาจตระกูลหลินให้แก่บุรุษผู้เย็นชาไร้หัวใจอย่างหานจื่อเหยียน สุดท้ายแล้วสิ่งตอบแทนที่ได้คือยาพิษสลายกระดูกในจอกสุรามงคล และรอยยิ้มเหยียดยหยามในวาระสุดท้าย ขณะที่ตระกูลของนางถูกประหารเจ็ดชั่วโคตรด้วยข้อหากบฏที่ถูกก섬อขึ้น "ทรง… ทรงมีสิ่งใดผิดปกติหรือเพคะ เหตุใดจึงทอดพระเนตรหม่อมฉันเช่นนั้น?" ชุนฮวาชะงักมือที่กำลังยื่นเข้ามาสัมผัสอาภรณ์ เมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่ที่เยียบเย็นดุจน้ำแข็งพันปีของสตรีตรงหน้า หลินเฟยหลงไม่ตอบ นางค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นจากแท่นบรรทมช้าๆ ทุกย่างก้าวที่เท้าเปลือยเปล่าสัมผัสกับพื้นหยกเย็นเฉียบ ราวกับการเหยียบย่างลงบนซากศพของความอ่อนแอในอดีต อาภรณ์สีชาดยังคงไร้รอยเปื้อน ชะตากรรมยังไม่ทันได้สะบั้นลงในจุดที่ควรจะเป็น... เช่นนั้นแล้ว สวรรค์คงเมตตานางมากพอที่จะส่งหมากตานี้กลับคืนสู่กระดานอีกครา "ข้าแค่มองให้ชัด..." น้ำเสียงของหลินเฟยหลงแหบพร่า ทว่ากลับทรงอำนาจและเยือกเย็นจนชุนฮวาถึงกับสันหลังวาบ "มองดูให้แน่ใจว่า เจ้า… ยังภักดีต่อข้าอยู่จริงหรือไม่ ชุนฮวา" "หม่อมฉัน… หม่อมฉันย่อมภักดีต่อพระชายาจนตัวตายเพคะ!" ข้ารับใช้สาวรีบทรุดกายลงคุกเข่า หลบสายตาที่ราวกับจะมองทะลุปรุโปร่งถึงก้นบึ้งจิตใจ หลินเฟยหลงแย้มสรวล มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่งดงามแต่กลับหนתเหน็บจนน่ากลัว รอยยิ้มเดียวกับที่นางเคยใช้สยบเหล่าขุนนางในท้องพระโรงเมื่อครั้งที่นางยังทรงอำนาจ แต่วันนี้... มันถูกนำมาใช้กับบ่าวไพร่ผู้ทรยศ "ดี... จำคำพูดของเจ้าไว้ให้ดี" นางเอ่ยเสียงเบาหวิวแต่เฉียบคมดุจใบมีดโกน "ลุกขึ้นแล้วแต่งตัวให้ข้า วันนี้ยังมีงานใหญ่อีกมากที่เราต้องไปร่วมสนุก" ในขณะเดียวกัน ณ ตำหนักมังกรทอง กลิ่นอายความกดดันแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วห้องทรงพระอักษร บุรุษในอาภรณ์มังกรสีดำสนิทปักดิ้นทองคำลายพยัคฆ์ทะยานเมฆกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้พยัคฆ์ลายคราม ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวทอดมองแผนที่แคว้นทางเหนือด้วยความครุ่นคิด หานจื่อเหยียน จักรพรรดิหนผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จ ใบหน้าหล่อเหลาดุจเทพสลักไร้ซึ่งความรู้สึก ทว่ามุมปากกลับหยักลึกด้วยความเย่อหยิ่งทะเยอทะยาน เสียงฝีเท้าเบาหวดดังขึ้นหน้าประตูก่อนที่ขันทีคนสนิทจะก้าวเข้ามาคุกเข่ารายงาน "ทูลฝ่าบาท… พิธีอภิเษกสมรสพร้อมแล้วพคะ ทางตระกูลหลินส่งสินสอดมาครบถ้วนตามกำหนดแล้ว" หานจื่อเหยียนไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เขายกจอกชาอุ่นขึ้นจิบช้าๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาเรียบเรื่อย ราวกับกำลังพูดถึงการซื้อขายสินค้าชิ้นหนึ่ง มากกว่าการต้อนรับฮองเฮาผู้จะมาเคียงบัลลังก์ "ตระกูลหลินระแวดระวังตัวแจ ช่างน่ารำคาญเสียจริง... แต่ไม่เป็นไร เมื่อนางก้าวเข้ามาในวังหลวงแห่งนี้แล้ว กรงทองคำย่อมปิดตาย หมากตัวนี้มีประโยชน์แค่ใช้คานอำนาจขุนนางเก่า แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว" "พระองค์ทรงปรีชาญาณยิ่งเพคะ" ขันทีหนุ่มก้มหน้าต่ำ "เพียงแต่... มีข่าวลือว่า พระชายาหลินในวัยเยือนนี้มีความคิดอ่านลึกซึ้งเกินสตรีทั่วไป พระองค์ควรทรงระวัง..." หานจื่อเหยียนแค่น "หึ" ในลำคอ ดวงตาคมกริบเปล่งประกายอำมหิตขึ้นวูบหนึ่ง "สตรีในห้องหอ ต่อให้ฉลาดล้ำเพียงใด ก็เป็นได้แค่ดอกไม้ประดับบัลลังก์ของข้าเท่านั้น" เสียงกลองมงคลเริ่มดังขึ้นจากลานพิธีด้านนอก เป็นสัญญาณบอกเวลาแห่งการเริ่มต้น ละครฉากใหญ่ที่เดิมพันด้วยชีวิตและแผ่นดินกำลังจะเปิดฉากขึ้นอีกครั้ง หลินเฟยหลงในชุดหงส์ทองเต็มยศยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกทองเหลือง นางยกมือขึ้นลูบปิ่นหงส์ประดับไข่มุกราตรีบนเรือนผมรวบตึง ดวงตาคู่คมจดจ้องภาพสะท้อนของตนเองด้วยความเด็ดเดี่ยว ไร้ซึ่งความหวาดหวั่นพรพร่า มีเพียงไฟแห่งการชำระแค้นที่ลุกโชนอยู่ในอก ในเมื่อสวรรค์มอบโอกาสให้ข้าหวนคืน... ข้าจะขอใช้มือคู่นี้พลิกกระดานอำนาจ เด็ดหัวศัตรูทีละคน และเหยียบย่ำบัลลังก์ของท่านให้แหลกสลายคามือ! ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างเร่งรีบ ก่อนที่ขันทีหลวงหน้าตำหนักจะก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด พร้อมกับประคองหีบไม้ลงรักปิดทองสลักลายงูพิษยื่นถวายเบื้องหน้าหลินเฟยหลงด้วยมือที่สั่นเทา "พระชายา... มีพระราชโองการด่วนจากตำหนักใน... และ... และสิ่งนี้ถูกส่งมาพร้อมกับจดหมายลับส่วนพระองค์จากฝ่าบาทเพคะ!" หงส์เพลิงหวนคืนขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางย้อนอดีตไปพร้อมกันนะคะ