วันพักผ่อนในเกม

“เลิกส่งยิ้มพิลึกพิลั่นนั่นเสียที มันไม่ช่วยให้ค่าสเตตัสป้องกันของฉันเพิ่มขึ้นหรอกนะ” เรนเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน รอยแยกมิติสีดำสนิทที่เคยแผ่รังสีคุกคามกลับค่อยๆ จางหายไป ราวกับตัวตนลึกลับนั้นเพียงแค่ต้องการ ‘ปักหมุด’ พิกัดของเขาไว้เท่านั้น เงาร่างนั้นสลายตัวไปทิ้งไว้เพียงความรู้สึกหน่วงเหนี่ยวในใจที่เรนอธิบายไม่ได้ เอน่าที่ยืนอยู่ข้างกายค่อยๆ ลดคันธนูเวทมนตร์ลง มือเรียวบางของเธอสั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา เธอหันกลับมามองเรนด้วยแววตาที่พยายามซ่อนความกังวลไว้ภายใต้รอยยิ้มร่าเริงตามสไตล์ “พูดอะไรแบบนั้นล่ะคะคุณนักวางแผน... ยิ้มของฉันน่ะเป็นสกิลสนับสนุนชั้นดีเชียวนะ สกิล ‘ฮีลใจ’ น่ะรู้จักไหมคะ?” เอน่าเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของสมุนไพรจากชุดเกราะคลาสซัพพอร์ตของเธอ “อีกอย่าง บอสตัวนั้น... ถ้าเขาอยากจะฆ่าเราจริงๆ เขาคงไม่มายืนยิ้มทักทายให้เสียเวลาหรอกค่ะ จริงไหม?” เรนเบือนหน้าหนี เขาไม่ได้ตอบรับทันที แต่กลับเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาเช็กค่าสถานะที่ยังคงสั่นไหว การคำนวณอัลกอริทึมของเขาในตอนนี้เต็มไปด้วยจุดบกพร่อง สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้อยู่นอกเหนือตรรกะของเกมที่เขาเคยรู้จักมาโดยสิ้นเชิง “เราต้องพักค่ะ” เอน่าพูดขึ้นพลางคว้าข้อมือของเขาไว้ “ไม่ต้องใช้ตรรกะ ไม่ต้องใช้การคำนวณ แค่พาฉันไปที่ที่ไม่มีมอนสเตอร์ ไม่มีเควสต์ แล้วก็นั่งพักผ่อนจริงๆ สักที... ก่อนที่สมองของคุณจะระเบิดไปเสียก่อน” เรนมองมือที่เกาะกุมข้อมือตนเองอยู่ แรงบีบที่นุ่มนวลแต่หนักแน่นนั้นดึงเขาออกจากโลกของตัวเลข ความอบอุ่นที่ส่งผ่านผิวสัมผัสนั้นทำให้เขาเพิ่งตระหนักได้ว่า ตัวเขาเองก็เหนื่อยล้าเกินไปจริงๆ — ทั้งคู่มาลงเอยที่เขต ‘หุบเขาดารานิรันดร์’ พื้นที่ลับที่เปิดให้เข้าเฉพาะผู้เล่นที่มีความสัมพันธ์ระดับ ‘คู่หู’ สูงสุดเท่านั้น สถานที่แห่งนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อฟาร์มเลเวล แต่มีไว้เพื่อการพักผ่อนโดยเฉพาะ ท้องฟ้าที่นี่เป็นสีม่วงอมชมพูประดับด้วยดวงดาวที่เคลื่อนที่ตลอดเวลา ราวกับภาพวาดสีน้ำมันที่มีชีวิต เรนนั่งลงบนผืนหญ้าที่เรืองแสงอ่อนๆ เขาถอดถุงมือเหล็กออก เผยให้เห็นรอยแผลเป็นจางๆ ที่ได้มาจากการต่อสู้ครั้งก่อน เอน่าทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ โดยเว้นระยะห่างเพียงเล็กน้อย แต่ความเงียบระหว่างคนทั้งสองกลับไม่ได้น่าอึดอัดเหมือนเคย “คุณเรน...” เอน่าเอ่ยขึ้นเบาๆ ดวงตาของเธอมองไปยังลำธารที่ไหลเอื่อยอยู่เบื้องหน้า “ทำไมคุณถึงยอมให้ฉันเข้าใกล้ขนาดนี้คะ? ทั้งที่เมื่อก่อนคุณปิดกั้นทุกคน เหมือนกำแพงที่ไม่มีทางให้ปีนข้าม” เรนชะงักไปครู่หนึ่ง เขามองดูภาพสะท้อนของตัวเองในลำธาร ใบหน้าที่ดูเย็นชาและเปี่ยมไปด้วยภาระนั้นดูแปลกแยกไปจากบรรยากาศสงบสุขรอบข้าง “เพราะคุณไม่ใช่ ‘ทีม’” เรนตอบเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความหมายที่ลึกซึ้ง “ทีมในความหมายเดิมของฉันคือชุดคำสั่งที่ต้องทำงานให้สมบูรณ์ แต่คุณ... คุณคือบั๊กในระบบที่ฉันไม่อยากแก้ไข” เอน่าหลุดขำออกมา เสียงหัวเราะของเธอใสกระจ่างราวกับเสียงกระดิ่ง “บั๊กเหรอคะ? เป็นคำชมที่ฟังดูไม่น่ารักเลยนะ แต่เอาเถอะ... ถ้าฉันเป็นบั๊ก ฉันก็จะคอยรบกวนระบบของคุณไปเรื่อยๆ จนกว่าคุณจะเลิกมองว่าชีวิตนี้มีไว้เพื่อคำนวณชัยชนะเพียงอย่างเดียว” เอน่าเอื้อมมือไปหยิบดอกไม้เรืองแสงขึ้นมาดอกหนึ่งแล้วหมุนเล่น “ที่นั่น... โลกข้างนอกนั่น... คุณคงโดดเดี่ยวมากเลยใช่ไหมคะ ที่ต้องแบกความคาดหวังของคนทั้งโลกไว้ในฐานะนักวางแผนอันดับหนึ่ง” เรนไม่ตอบ เขาเพียงแค่เอนหลังลงนอนบนผืนหญ้า สายตามองไปยังดวงดาวที่หมุนวน “ฉันแค่... ไม่อยากพลาดอีก การสูญเสียความเชื่อมั่นน่ะ มันเจ็บกว่าการเสียเลือดเสียเนื้อในเกมนี้หลายเท่าตัวเลยนะ” เอน่าโน้มตัวลงมามองเขาจากด้านบน ผมยาวของเธอระกับใบหน้าของเรน ทำให้เขารู้สึกถึงความอ่อนโยนที่เขาเผลอใจไปสัมผัสบ่อยครั้ง เอน่าไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอเพียงแค่ยื่นมือมาวางบนหน้าอกของเขา สัมผัสที่ปลายนิ้วทำให้จังหวะการเต้นของหัวใจของเขาสั่นไหว “ที่นี่ไม่มีตารางคะแนน ไม่มีใครตัดสินคุณจากชัยชนะหรือความพ่ายแพ้” เอน่ากระซิบ “มีแค่ฉัน... และคุณ... ในฐานะคนธรรมดาที่มานั่งดูดาวด้วยกัน” ในวินาทีนั้นเอง อัลกอริทึมในหัวของเรนที่เคยแม่นยำดุจเครื่องจักรกลับทำงานผิดพลาดอย่างรุนแรง กราฟความรู้สึกที่เขาพยายามควบคุมมาตลอดพุ่งทะยานสูงขึ้นจนเกินขีดจำกัด เขาไม่ได้เห็น ‘ตัวเลข’ อีกต่อไป แต่เขากลับเห็นเพียงใบหน้าของหญิงสาวที่เต็มไปด้วยความจริงใจคนนี้ ทว่าความสุขชั่วคราวนั้นกลับถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเตือนอันแหลมสูงจากระบบที่ดังขึ้นภายในหัวของทั้งคู่ [แจ้งเตือนระบบ: สภาพแวดล้อมเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลัน! ดัชนีความเสถียรของเซิร์ฟเวอร์ลดลงเหลือ 0.01%... ตรวจพบการแทรกแซงจาก ‘ตัวตนปริศนา’ ในพิกัดที่ท่านอยู่!] ท้องฟ้าสีม่วงอมชมพูเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดุจเลือด พื้นดินที่เคยอ่อนนุ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนทั้งคู่เสียหลัก ลมพายุแห่งรหัสข้อมูลหมุนวนรอบตัวพวกเขาพร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังสะท้อนมาจากทุกทิศทาง “ในที่สุด... ก็หาเจอสักที” ร่างเงานั้นปรากฏขึ้นเบื้องหน้าอีกครั้ง ครั้งนี้มันถือหนังสือเล่มใหญ่ที่เปิดอ้าอยู่ และหน้ากระดาษเหล่านั้นกลับเต็มไปด้วย ‘ชื่อ’ ของผู้เล่นนับพันที่หายสาบสูญไปก่อนหน้านี้! เอน่าคว้าคันธนูขึ้นมาเตรียมพร้อมทันที แต่ทว่า... เมื่อเธอเปิดหน้าต่างเมนูขึ้นมาเพื่อเช็กสถานะ เธอกลับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง “เรน... ดูนี่... สกิลของฉัน... ทุกอย่าง... มันกำลังถูก ‘ลบ’ ออกไปจากระบบจริงๆ!” เรนรีบตรวจสอบหน้าต่างของตนเองบ้าง แล้วเขาก็พบความจริงที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า หนังสือในมือของชายชุดดำไม่ได้ลบแค่สกิล แต่มันกำลังดึงเอา ‘ข้อมูลตัวตน’ ของผู้เล่นไปเป็นส่วนหนึ่งของรหัสที่ใช้สร้างโลกใบใหม่ที่บิดเบี้ยวนี้ขึ้นมา และชื่อแรกที่ถูกเขียนด้วยหมึกสีดำสนิทลงบนหน้ากระดาษแผ่นสุดท้าย... คือชื่อของ ‘เรน’ ชายชุดดำเดินเข้ามาใกล้เรนพร้อมรอยยิ้มที่เผยให้เห็นฟันที่แหลมคมราวกับฉลาม “ยินดีต้อนรับสู่การอัปเดตครั้งสุดท้าย... นักวางแผนผู้ไร้ที่พึ่ง” ขอบใจรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและคอยสนับสนุนพรีสต์สายลุยมาตลอดนะคะ!