รหัสที่ไม่มีที่มา

“ถ้าจะให้ผมวิเคราะห์ขยะดิจิทัลพวกนี้ คุณควรจ่ายค่าเสียเวลาเพิ่มเป็นสองเท่า คาร์เตอร์ เพราะสิ่งที่ผมเห็นในหน่วยความจำสำรองของคุณ มันไม่ได้มีค่าไปกว่าไวรัสที่ติดมากับโฆษณาขายประกันหรอกครับ” เอลิน่าแค่นเสียงหัวเราะในลำคอขณะที่นิ้วเรียวยาวของเธอรัวผ่านคีย์บอร์ดโฮโลแกรม แสงสีฟ้าเย็นเยียบสะท้อนบนดวงตาที่วาวโรจน์ด้วยความเหนื่อยล้า เธอไม่ได้เงยหน้ามองชายวัยกลางคนที่ยืนกอดอกพิงผนังห้องทำงานที่เต็มไปด้วยสายเคเบิลระโยงระยางเหมือนเถาวัลย์ในป่าคอนกรีต คาร์เตอร์ไม่ตอบทันที เขาสูดลมหายใจเข้าลึกจนเห็นกล้ามเนื้อบริเวณต้นคอเกร็งขึ้น สายตาของเขาจ้องมองไปยังจอภาพหลักที่แสดงกราฟความถี่ของสมองมนุษย์ที่ผิดเพี้ยนไปจากมาตรฐาน “อย่าประเมินความฉลาดของอัลกอริทึมตัวนั้นต่ำไป เอลิน่า เธอรู้อยู่เต็มอกว่าสิ่งที่ผมเอามาให้ไม่ใช่ขยะ แต่มันคือ ‘รอยเท้า’ ของคนที่ลบความทรงจำของคุณทิ้งไปเมื่อสิบปีก่อน” จังหวะการพิมพ์ของเอลิน่าชะงักไปชั่วครู่ เสียงเครื่องทำความเย็นในห้องเงียบลงจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นเป็นจังหวะที่ขัดแย้งกับความเป็นเหตุเป็นผล “คุณกำลังเล่นกับความรู้สึกของผม คาร์เตอร์ นี่มันไม่ใช่เรื่องตลก และถ้าคุณยังพล่ามเรื่องไร้หลักฐานแบบนี้อีก ผมจะเชิญคุณออกไปจากห้องทำงานเดี๋ยวนี้” “หลักฐานน่ะมี แต่มันไม่ได้อยู่ในเครื่องอ่านของคุณหรอกครับ” คาร์เตอร์ก้าวเข้ามาใกล้ แสงไฟจากหน้าจอทาบลงบนใบหน้าของเขาเผยให้เห็นรอยแผลเป็นจางๆ ที่มุมปาก “มันอยู่ในที่ที่ระบบไม่กล้าเข้าถึง... มันอยู่ในรอยโหว่ของไฟล์ที่คุณพยายามปิดบังตัวเองอยู่เสมอ” เอลิน่าไม่ตอบโต้ เธอเลือกที่จะเบี่ยงความสนใจไปที่ระบบจัดการข้อมูล กระแสไฟฟ้าวิ่งผ่านขั้วต่อประสาทสัมผัสที่เชื่อมกับฐานข้อมูลส่วนกลาง นิ้วของเธอเต้นเร้าไปบนอากาศเพื่อสกัดกั้นโปรแกรมป้องกันความปลอดภัยระดับสูง ความเงียบงันปกคลุมห้องทำงาน บรรยากาศบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ ทันใดนั้น เสียงเตือนความถี่ต่ำดังขึ้นในระบบสื่อสารส่วนตัว หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ก่อนจะมีเส้นสายสีแดงก่ำพุ่งปรากฏขึ้นราวกับเส้นเลือดที่กำลังสูบฉีด—ไฟล์ข้อมูลนิรนามปรากฏขึ้นในช่องรับข้อมูลหลัก ไม่มีการลงชื่อผู้ส่ง ไม่มีรหัสผ่านกำกับ มีเพียงชื่อไฟล์สั้นๆ ที่ทำให้มือของเอลิน่าสั่นสะท้าน: *‘Project: Mnemoclast_00’* “นี่อะไร...” เสียงของเธอแผ่วเบาลงจนเกือบกลายเป็นเสียงกระซิบ “อย่าเปิดมัน” คาร์เตอร์ก้าวเข้ามาคั่นกลางอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด “ถ้าไฟล์นั้นคือสิ่งที่ผมคิด... ระบบความปลอดภัยของรัฐบาลจะรู้ตัวภายในสามวินาทีที่เธอกดรันไฟล์นั้น” เอลิน่ามองหน้าเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม เธอเห็นความกลัวในดวงตาของอดีตเจ้าหน้าที่สืบสวนคนนี้ มันเป็นความกลัวที่บริสุทธิ์และลึกซึ้งเกินกว่าจะเป็นการแสดงละคร แต่สัญชาตญาณของนักวิเคราะห์ที่ฝังรากลึกในตัวเธอกำลังสั่งให้เธอ 'ก้าวข้าม' ความปลอดภัยนั้นไป นิ้วของเธอหยุดลงบนตำแหน่งคำสั่ง ‘Execute’ “ถ้าผมไม่เปิดตอนนี้ เราทั้งคู่จะไม่มีวันรู้ว่าอะไรคือความจริงที่ถูกทำลายไป” เอลิน่าตอบด้วยเสียงที่มั่นคงขึ้น แม้หัวใจจะเต้นรัวเหมือนกลองรบ “คุณถูกหักหลังจนต้องมาซุกตัวอยู่ในเงามืด ส่วนผมต้องใช้ชีวิตอยู่กับความว่างเปล่า... ความเสี่ยงนี้น้อยกว่าสิ่งที่ผมสูญเสียไปเสียอีก” คาร์เตอร์กำหมัดแน่น พยายามจะเอื้อมมือมาปิดระบบ แต่เอลิน่ากลับขยับตัวหลบอย่างรวดเร็ว เธอไม่ได้ลังเลอีกต่อไป เธอกดปุ่มเปิดไฟล์... ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยแหลมสูงดังสนั่นไปทั่วทั้งอาคาร แสงสีแดงกะพริบถี่ๆ บ่งบอกถึงการถูกบุกรุกโดยระบบรักษาความปลอดภัยระดับสูงสุด ทว่าในหน้าจอตรงหน้า ข้อมูลเริ่มไหลทะลักออกมาเหมือนน้ำป่า มันไม่ใช่แค่ตัวเลข แต่มันคือภาพ... ภาพเด็กหญิงคนหนึ่งในห้องทดลองสีขาวสะอาดตา ที่กำลังจ้องมองมายังเลนส์กล้องด้วยดวงตาที่ไร้แวว เอลิน่าเบิกตากว้าง ลมหายใจขาดห้วงไปทันที เมื่อเห็นเงาสะท้อนในภาพนั้น คือชายที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอในตอนนี้... คาร์เตอร์ในชุดเครื่องแบบเจ้าหน้าที่ชั้นสูงเมื่อสิบปีก่อน เขากำลังถือเข็มฉีดยาที่บรรจุของเหลวสีน้ำเงินเข้มเอาไว้ในมือ และคำพูดที่ออกมาจากปากของเขาในวิดีโอนั้น ทำลายทุกอย่างที่เธอเชื่อมั่นมาตลอดชีวิต “ลบความทรงจำของเธอทิ้งซะ... ก่อนที่มันจะสายเกินไป” เสียงฝีเท้าหนักแน่นนับสิบดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน เสียงการทำลายประตูด้วยแรงระเบิดดังตามมาพร้อมกับควันไฟที่พุ่งเข้ามา เอลิน่าหันไปมองคาร์เตอร์ที่ตอนนี้ใบหน้าขาวซีดราวกับศพ “คุณไม่ได้มาเพื่อช่วยผม...” เอลิน่ากระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “คุณมาเพื่อปิดปากผมตั้งแต่วันแรก... ใช่ไหม?” คาร์เตอร์ไม่ตอบ เขาเพียงแค่ชักปืนออกมาจากข้างเอว แต่แทนที่จะหันมาทางเธอ เขากลับหันปลายกระบอกปืนไปทางประตูที่กำลังพังทลายลงมา พร้อมกับเสียงกระซิบที่เย็นเยียบกว่าความตาย “หนีไปให้พ้นทางหน้าต่าง... เพราะคนที่กำลังเข้ามาข้างหลังพวกเรา ไม่ใช่ตำรวจรัฐบาล แต่มันคือพวกเดียวกับที่สร้างคุณขึ้นมา” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในรอยแยกของความทรงจำกับผมนะครับ หวังว่าบทนำนี้จะทำให้ท่านรู้สึกถึงความไม่น่าไว้วางใจที่กำลังจะตามมาในตอนถัดไปครับ ไฮเปอร์ไดรฟ์