ปัญหาเฉพาะหน้าในแมตช์สำคัญ

“หน้าจอของฉัน... มันค้างไปแล้วครับอาจารย์!” เสียงของรวินไม่ได้สั่นไหวด้วยความตื่นตระหนกไร้สติ แต่มันคือโทนเสียงของนักคำนวณที่กำลังประเมินสถานการณ์วิกฤต ในวินาทีที่การแข่งขันระดับทัวร์นาเมนต์ ‘Grand Circuit’ กำลังดำเนินมาถึงช่วงตัดสิน บรรยากาศรอบตัวเขาราวกับถูกแช่แข็ง ภาพในแว่น VR แสดงผลเป็นเพียงจุดพิกเซลสีดำสนิทที่เต้นเร่าอยู่กลางอากาศ ในขณะที่เสียงเอฟเฟกต์การระเบิดของสกิลจากทีมฝ่ายตรงข้ามยังคงดังกึกก้องอยู่ในหูฟัง “อย่าเพิ่งขยับตัว” เสียงนุ่มลึกแต่หนักแน่นของอาจารย์ลินดังขึ้นผ่านช่องสื่อสารส่วนตัว น้ำเสียงของเธอราบเรียบจนน่าเหลือเชื่อ “ถ้าเซิร์ฟเวอร์ย่อยขัดข้อง ระบบจะคงสถานะ ‘กึ่งออฟไลน์’ ไว้สิบวินาที หากเธอขยับหรือพยายามรีบูตเชื่อมต่อตอนนี้ ข้อมูลตำแหน่งของเธอจะถูกดีดออกจากแมพทันที และนั่นหมายถึงการยอมแพ้โดยปริยาย” รวินกัดฟันแน่น มือที่กำคอนโทรลเลอร์ชื้นเหงื่อ เขาหลับตาลง พยายามนึกภาพแผนผังสนามรบในหัวอย่างแม่นยำ ทุกตารางนิ้ว ทุกจังหวะการเดินของศัตรูที่เขาคำนวณไว้ก่อนเกิดปัญหาถูกกางออกมาเป็นภาพจำลองสามมิติในสมอง “ผมเหลือกระสุนเวทมนตร์กี่นัดครับ?” รวินถามเบาๆ ในขณะที่จิตสำนึกยังคงจำลองสถานการณ์ “จากสถิติล่าสุดที่เธอทำไว้ก่อนระบบค้าง... เหลือสามนัด” ลินตอบกลับทันทีราวกับอ่านใจเขาได้ “แต่ศัตรูสี่คนกำลังล้อมกรอบเธอในรัศมีห้าเมตร หากเธอคืนสถานะตอนนี้ เธอไม่มีทางรอดด้วยการโจมตีปกติแน่” นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของโชคชะตา แต่มันคือบททดสอบความเชื่อใจระหว่างลูกศิษย์กับอาจารย์ รวินสูดลมหายใจเข้าลึก เขาไม่ได้พยายามแก้ปัญหาระบบด้วยการกดปุ่มสั่งการรัวๆ อย่างที่เกมเมอร์ทั่วไปมักทำ แต่เขาเลือกที่จะปล่อยวางการควบคุมทางกายภาพ แล้วใช้สมาธิประสานเข้ากับ 'อัลกอริทึม' ของตัวละคร “ผมจะใช้ทักษะ ‘Echo Blast’ พ่วงกับ ‘Mana Overload’ ครับ” รวินเอ่ยถึงคอมโบที่เสี่ยงที่สุดในประวัติศาสตร์ของอาชีพนักเวทคำนวณ “นั่นมันการฆ่าตัวตายชัดๆ” ลินแย้ง เสียงของเธอมีความกังวลเจือปนอยู่เพียงเล็กน้อย “ถ้าคำนวณองศาพลาดเพียงมิลลิเมตรเดียว ตัวละครเธอจะระเบิดตัวเองตายแทนศัตรู” “ผมคำนวณไว้แล้วครับ” รวินตอบสั้นๆ ดวงตาที่ปิดสนิทเริ่มขยับภายใต้เปลือกตา “ความหน่วงของเซิร์ฟเวอร์ตอนนี้คือ 142 มิลลิวินาที ผมจะเผื่อเวลาดีเลย์ล่วงหน้า 0.5 วินาที อาจารย์ช่วยคอยดูจังหวะ ‘ช่องโหว่’ ของการป้องกันของพวกเขาให้ผมหน่อยได้ไหมครับ?” ลินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะเบาๆ “ได้สิ... สำหรับเด็กที่ดื้อรั้นอย่างเธอ ถ้าฉันไม่ช่วย แล้วใครจะช่วย” ในจังหวะที่เซิร์ฟเวอร์เริ่มกลับมาทำงานอีกครั้ง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือศัตรูสี่คนกำลังพุ่งตัวเข้าใส่ด้วยอาวุธครบมือ ความเงียบงันในหูฟังของรวินหายไป แทนที่ด้วยเสียงตะโกนและเสียงเหล็กกระทบกัน *สาม... สอง... หนึ่ง...* รวินไม่ได้มองหน้าจออีกต่อไป เขาปล่อยให้สัญชาตญาณที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนักทำงาน มือขยับไปตามกลไกที่คำนวณไว้ ทักษะ ‘Echo Blast’ ถูกปลดปล่อยออกไป ไม่ใช่ในทิศทางที่ศัตรูยืนอยู่ แต่เป็นการยิงใส่พื้นหินด้านหลังเพื่อสร้างแรงสะท้อน! แรงระเบิดส่งร่างของรวินลอยละลิ่วขึ้นฟ้า ในขณะที่เขาสวนกลับด้วย ‘Mana Overload’ พลังเวทสีครามพุ่งกระจายดุจห่าฝน ตกกระทบใส่จุดอ่อนที่ลินเพิ่งกระซิบผ่านช่องสื่อสารมาให้เพียงเสี้ยววินาที *ตู้ม!* แสงสว่างวาบไปทั่วสนามแข่ง เมื่อฝุ่นควันจางลง ศัตรูทั้งสี่คนล้มลงกับพื้นในสถานะติดสตัน แต่ทว่า... สัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานกลับดังระงมไปทั่วทั้งจอภาพ ระบบไม่ได้ส่งข้อความแสดงชัยชนะ แต่กลับเป็นข้อความแจ้งเตือนที่รวินไม่เคยเห็นมาก่อน [คำเตือน: ความเสียหายเกินขีดจำกัดของพื้นที่จัดกิจกรรม กำลังเข้าสู่สภาวะ 'รอยแยกมิติ'] รวินเบิกตากว้างเมื่อเห็นหน้าจอตรงหน้าเริ่มมีรอยแตกร้าวเป็นเส้นใยสีดำ ลินที่เฝ้าดูอยู่เงียบๆ มาตลอดเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง “รวิน... ถอยออกมาเดี๋ยวนี้! นั่นไม่ใช่บั๊กของระบบ แต่มันคือบางสิ่งที่ถูกปลุกขึ้นมาจากความผิดพลาดที่เธอเพิ่งสร้างขึ้น” ท่ามกลางความโกลาหลในสนามแข่ง ร่างเงาสีดำขนาดมหึมาค่อยๆ ก้าวพ้นออกมาจากรอยแยกมิติที่ถูกแรงระเบิดฉีกกระชาก มันคือ ‘Guardian of the Void’ บอสลับที่ตำนานกล่าวขานว่าไม่มีอยู่จริงในเวอร์ชันปัจจุบัน และดวงตาสีแดงฉานของมันกำลังจ้องตรงมาที่ตัวละครของเขา พร้อมกับชื่อไอดี ‘Raven’ ที่ขึ้นสถานะเป็นเป้าหมายสังหารของระบบโดยอัตโนมัติ เสียงของอาจารย์ลินสั่นเครือ “รวิน... เธอทำอะไรลงไป? นั่นไม่ใช่ศัตรูในเกม... นั่นมันตัวตนที่แท้จริงที่ถูกกักขังอยู่ในเซิร์ฟเวอร์นี้!” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรวินและอาจารย์ลินนะครับ หวังว่าตอนถัดไปจะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปพร้อมกันครับ แม็กซ์ลุยศึกอีสปอร์ต