การพบกันโดยบังเอิญที่ร้านขายยา

กลิ่นฉุนของรากไม้แห้งและผงสมุนไพรบดละเอียดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณมุมอับของตลาดมืดในเมืองหลวงแห่งเกม *Aethelgard Online* รวิน (Raven) ยืนนิ่งอยู่หน้าแผงขายยารกร้าง สายตาคมกริบกำลังกวาดมองขวดแก้วทรงประหลาดหลากสีสันที่วางเรียงรายอย่างไม่เป็นระเบียบ ตัวอักษรสีทองอร่าม 'SSS' จากหน้าต่างระบบที่เพิ่งปลดล็อกยังคงสะท้อนอยู่ในความนึกคิดของเขา มันคือเครื่องยืนยันว่าการเดินทางครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องธรรมดา แต่ในโลก VRMMO ที่สมจริงจนลมหายใจยังรู้สึกได้ การมีแค่ความรู้เชิงทฤษฎีและไอเทมระดับสูงในระบบยังไม่เพียงพอ หากร่างกายในเกมเริ่มส่งสัญญาณเตือนภัยจากอาการล้าทางระบบประสาท "ถ้าคุณยังฝืนใช้สูตรคำนวณอัตราการฟื้นฟูแบบนั้นกับมอนสเตอร์ระดับสูงในเขตป่าหมอกทมิฬ อีกไม่ถึงสามสัปดาห์ อาการ 'Phantom Pain' จะเล่นงานแขนขวาของคุณจนใช้งานไม่ได้ในโลกจริงอย่างแน่นอนครับ" เสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงด้วยความเยือกเย็นและทรงอำนาจดังขึ้นจากด้านหลัง รวินชะงักฝีมือที่กำลังหยิบขวดน้ำยาฟื้นพลังระดับกลาง เขาหันขวับกลับไปมองทันทีด้วยสัญชาตญาณระแวดระวัง ตัวตนของคนพูดปรากฏอยู่ในเงาสลัวของชายคาผ้าใบสีซีด ร่างของหญิงสาวในชุดคลุมยาวสีเทาเข้มฮู้ดดุมต่ำปิดบังใบหน้าครึ่งบน เผยให้เห็นเพียงริมฝีปากบางเฉียบที่กำลังยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างมีความหมาย เธอยืนพิงเสาไม้เก่าๆ กอดอกมองเขาด้วยสายตาที่ราวกับอ่านทะลุปรุโปร่งทุกบรรทัดในหน้าต่างสถานะของเขา รวินหรี่ตาลงเล็กน้อย ประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็วตามวิสัยทัศน์ของเกมเมอร์สายคำนวณ ในเกมนี้ผู้เล่นทั่วไปไม่มีทางรู้เรื่องอาการ 'Phantom Pain' ซึ่งเป็นผลข้างเคียงลับของการเชื่อมต่อประสาทกับโลก VR รุ่นใหม่ได้ง่ายๆ เว้นแต่ว่าบุคคลผู้นั้นจะมีสิทธิ์เข้าถึงระดับระบบ หรือ... เป็นยอดฝีมือตัวจริงที่ผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโช่น "คุณคือใคร?" รวินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ แต่กล้ามเนื้อทุกส่วนเตรียมพร้อมรับมือหากเกิดสถานการณ์ฉุกเฉิน "และทำไมถึงรู้เรื่องอาการของผม?" หญิงสาวหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นใสกระจ่างแต่ชวนให้รู้สึกขนลุกเล็กน้อย เธอก้าวเท้าช้าๆ ออกมาจากเงื้อมเงาของเสา แสงไฟสีส้มสลัวจากตะเกียงหน้าร้านสาดกระทบใบหน้าครึ่งล่างที่งดงามไร้ที่ติ ดวงตาคู่สวยใต้ฮู้ดมองตรงมาที่รวินราวกับกำลังสำรวจผลงานชิ้นเอก "ฉันก็แค่นผู้หญิงธรรมดาที่บังเอิญเดินผ่านมาเห็นคนโง่กำลังจะเอาอนาคตของตัวเองไปทิ้งไว้ในดันเจี้ยนขยะ" เธอกล่าวกลั้วหัวเราะ ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้แผงขายยาอย่างถือวิสาสะ นิ้วเรียวยาวหยิบขวดน้ำยาสีฟ้าใสขึ้นมาพิจารณา "น้ำยาฟื้นฟูมานาเกรด C นี้ราคาแพงเกินจริงไปสามสิบเปอร์เซ็นต์ แถมยังมีส่วนผสมของ 'เกสรดอกไม้พิษเงาจันทร์' ที่จะไปกัดกร่อนค่าความอดทนของกล้ามเนื้อในระยะยาว ถ้าคุณคำนวณแค่ตัวเลขการฟื้นฟู HP และ MP โดยไม่สนค่าความเสื่อมสภาพของเซลล์ประสาท คุณก็เป็นได้แค่เกมเมอร์ที่รอวันถูกระบบแบนเพราะร่างกายพังเท่านั้นแหละครับ... อ้อ หรือฉันควรจะพูดว่า 'นะคะ' ดีล่ะ?" รวินชะงักไปชั่วขณะ คำพูดเหน็บแนมที่เต็มไปด้วยความรู้ลึกซึ้งนี้ทำให้เขากลืนไม่เข้าคายไม่อצי น้ำเสียงและท่าทางที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจแบบนี้... หรือว่าเธอคือ... "อาจารย์ลิน?" รวินหลุดปากเรียกชื่อที่เขาเห็นจากบันทึกคำแนะนำลึกลับในระบบก่อนหน้านี้ หญิงสาวชะงักมือเล็กน้อย รอยยิ้มบนมุมปากลึกขึ้นกว่าเดิม เธอดึงฮู้ดขึ้นเล็กน้อยเผยให้เห็นดวงตาคมปลาบที่พราวระยับด้วยความสนุกสนาน "ฉลาดไม่เบานี่หนุ่มน้อย สมกับที่เป็นคนตระกูลรวินที่ยอมหักไม่ยอมงอเพื่อพิสูจน์ให้ครอบครัวเห็นว่าโลกใบนี้ไม่ใช่แค่เรื่องไร้สาระ" บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง รวินเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความลับที่เขาเก็บซ้ำไว้ในใจมาตลอด กลับถูกเปิดเผยออกมาจากปากของคนแปลกหน้าได้อย่างง่ายดาย หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นด้วยความตื่นตระหนกปนความทึ่ง นี่ไม่ใช่แค่เหตุการณ์บังเอิญในร้านขายยารกร้างเสียแล้ว แต่มันคือการพบกันที่ถูกจัดวางไว้โดยใครบางคนที่มีอำนาจเหนือกว่า "คุณรู้เรื่องครอบครัวผมได้ยังไง?" รวินถามเสียงต่ำ แววตาจริงจังจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอเพื่อค้นหาคำตอบ อาจารย์ลินไม่ตอบในทันที เธอยื่นขวดน้ำยาสีเขียวเข้มขวดเล็กจิ๋วที่ไร้ป้ายชื่อส่งให้รวิน รินรับมันมาด้วยความลังเล ปลายนิ้วสัมผัสกับความเย็นเฉียบของขวดแก้ว ทันทีที่สัมผัส หน้าต่างระบบสีทองก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าอย่างกะทันหันโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า *[ระบบแจ้งเตือนพิเศษ: ท่านได้รับไอเทมระดับตำนาน 'น้ำสกัดรากปฐพีบริสุทธิ์' (ลบอาการบาดเจ็บทางประสาท 100%)]* *[เงื่อนไขการใช้งาน: ต้องผ่านการทดสอบจาก "อาจารย์ลิน" ในดินแดนรกร้างแห่งนี้ก่อนเท่านั้น]* รวินเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้าทันที ทว่ารอยยิ้มปริศนาบนใบหน้าของเธอกลับหายไป แทนที่ด้วยแววตาจริงจังที่จ้องมองไปยังความมืดมิดเบื้องหลังตรอกซอกซอย "เก็บมันซะหนุ่มน้อย..." เสียงกระซิบแผ่วเบาแต่เฉียบขาดดังขึ้นข้างหูของรวิน พร้อมกับแรงลมกรรโชกแรงที่พัดพาเอาฝุ่นผงสมุนไพรฟุ้งกระจายไปทั่ว "เพราะดูเหมือนว่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญกลุ่มใหญ่กำลังจะมาเคาะประตูต้อนรับบทเรียนบทแรกของเราแล้วล่ะครับ"