เควสต์แรกในเขตชายแดน

กลิ่นอายความชื้นของดินปนคราบสนิมเหล็กในเขตชายแดนเซนทาเรีย คือสิ่งแรกที่ปลุกประสาทสัมผัสของรวินให้ตื่นตัวอย่างเต็มพิกัด ไม่มีการตื่นนอน ไม่มีความฝันอันเลื่อนลอย มีเพียงหน้าจออินเทอร์เฟซสีฟ้าครามที่ฉายข้อมูลสเตตัสตัวละครและอัตราการทนทานของชุดเกราะหนังระดับเริ่มต้น ซึ่งกำลังกะพริบเตือนเป็นจังหวะสีแดงช้าๆ "เกราะหนังเทียมเกรด C ตัวนี้รับแรงกระแทกจาก 'สเกเลตันสเกาต์' ได้อีกไม่เกินสี่ครั้ง ถ้านายยังใช้มุมดาบองศาเดิมในการปะทะ" เสียงหวานนุ่มแต่เยือกเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นจากพุ่มไม้หนาทึบเบื้องหลัง อาจารย์ลินในชุดคลุมนักเวทสีเทาเข้มปรากฏตัวขึ้นอย่างไร้สุ้มเสียง ดวงตาเรียวรีใต้ฮู้ดกวาดมองสภาพแวดล้อมด้วยความรวดเร็วรากับเรดาร์ตรวจจับความร้อน นางไม่ได้ยื่นมือเข้าช่วยทันที แต่ปล่อยให้รวินเผชิญหน้ากับความกดดันของสนามรบจริงเป็นครั้งแรก รวินไม่ตอบคำถามทันที เขาหรี่ตาลงคำนวณระยะทาง ความเร็วลม และจังหวะการเดินของโครงกระดูกติดอาวุธสามตัวที่เดินลาดตระเวนอยู่เบื้องหน้า ในโลกของ VRMMO เกม *Aethelgard Online* แห่งนี้ การพึ่งพาระบบช่วยเหลือการโจมตีจะทำให้ค่าความเหนื่อย (Stamina) หมดเร็วกว่าปกติถึงสองเท่า ซึ่งเป็นกับดักที่ผู้เล่นหน้าใหม่ส่วนใหญ่ก้าวพลาด "ผมไม่ได้ใช้มุมเดิมครับอาจารย์" รวินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ มือขวาขยับกระชับดาบสั้นเหล็กกล้าไร้สนิม "ผมกำลังปรับองศาให้มันรับแรงสะท้อนจากกระดูกซี่โครงของพวกมัน เพื่อส่งแรงต่อไปยังจุดข้อต่อหัวเข่าต่างหาก" สิ้นคำพูด ร่างผอมเพรียวแต่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อจากการฝึกฝนก็พุ่งทะยานออกไปราวกับลูกธนูที่หลุดจากแหล่ง สเกเลตันสเกาต์ตัวแรกหันขวับมาพร้อมกับดาบขึ้นสนิมที่เงื้อง่าขึ้นหมายฟันลงมากลางกระหม่อม นี่คือช่วงเวลาเสี่ยงตายที่นักเขียนอีสปอร์ตอย่างเขาชื่นชอบที่สุด เวลาในสายตาของรวินคล้ายจะเดินช้าลง เขาสังเกตเห็นรอยร้าวบนกะโหลกของมันอย่างชัดเจน—จุดอ่อนที่อาจารย์ลินเคยชี้ให้ดูเมื่อสามวันก่อน *เปร้ง!* เสียงเหล็กกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว รวินไม่ได้ปัดป้องดาบนั้นออกไปตรงๆ แต่ใช้สันดาบรับแรงปะทะแล้วหมุนข้อมือพลิกมุมองศา 45 องศาตามที่คำนวณไว้ แรงเหวี่ยงของศัตรูถูกสะท้อนกลับไปทำลายสมดุลของตัวมันเองอย่างแม่นยำ โครงกระดูกสูงโปร่งเซถอยหลังไปสามก้าว เปิดช่องว่างขนาดใหญ่บริเวณข้อต่อสะโพก "จังหวะนี้แหละ!" รวินก้าวเท้าขวาขึ้นหน้า ถ่ายเทน้ำหนักตัวจากส้นเท้าสู่ปลายเท้าอย่างสมบูรณ์แบบ ดาบสั้นในมือแทงทะลวงเข้าสู่เบ้ากระดูกเชิงกรานอย่างเยือกเย็นและแม่นยำ เสียงระบบแจ้งเตือนการโจมตีจุดตายดังขึ้นพร้อมกับตัวเลขความเสียหายสีแดงฉานที่พุ่งทะยานขึ้นเหนือหัวเป้าหมาย *-450 (Critical Hit!)* *- ขาซ้ายของ 'สเกเลตันสเกาต์' ถูกทำลาย!* ร่างโครงกระดูกทรุดฮวบลงกับพื้นดินทันที ก่อนที่รวินจะอาศัยจังหวะต่อเนื่องกวาดขาเตะตัดลำตัวส่วนบนจนแตกกระจายกลายเป็นเศษกระดูกเกลื่อนกลาด เหลือเพียงไอเทมดรอปชิ้นเล็กๆ อย่าง 'เศษซากกระดูกอาคม' และ 'เหรียญทองแดงเก่า' ตกอยู่บนพื้นหญ้า รวินยืนหอบหายใจเล็กน้อย เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามไรผม แต่แววตากลับเปล่งประกายด้วยความมั่นใจ เขาเก็บไอเทมเข้ากระเป๋าช่องเก็บของอย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะหันไปมองอาจารย์สาวที่ยืนกอดอกพิงลำต้นไม้ใหญ่อยู่ไม่ไกล "ทำได้ไม่เลว การคำนวณมุมสะท้อนแรงเมื่อครู่ แสดงว่านายเริ่มเข้าใจแก่นแท้ของระบบฟิสิกส์ในเกมนี้แล้ว" อาจารย์ลินเอ่ยชมด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ซึ่งหาดูได้ยากยิ่ง "แต่... อย่าเพิ่งใจร้อนตายใจไป เจ้าพวกนี้เป็นแค่มอนสเตอร์ชั้นพลทหารที่ถูกส่งมาล่อเป้าเท่านั้น" รวินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป "หมายความว่าอย่างไรครับอาจารย์?" "สัมผัสด้านทิศเหนือสิ... แรงสั่นสะเทือนระดับนั้น ไม่ใช่สิ่งที่มอนสเตอร์เลเวลต่ำจะสร้างขึ้นได้" ทันทีที่เสียงของอาจารย์ลินเงียบลง บรรยากาศรอบตัวก็พลันเย็นเยียบลงอย่างฉับพลัน หมอกหนาทึบสีเทาเริ่มไหลทะลักเข้ามาปกคลุมพื้นที่ป่าชายแดนราวกับมีใครเปิดม่านเวทมนตร์ขนาดใหญ่ เสียงคำรามต่ำทุ้งที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจดังสะท้อนมาจากความมืดเบื้องหน้า รวินรีบยกหน้าจอระบบขึ้นตรวจสอบ แต่สิ่งที่ปรากฏกลับไม่ใช่ชื่อของมอนสเตอร์ทั่วไปที่เขาคาดคิด หน้าจออินเทอร์เฟซสีฟ้าครามเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานพร้อมกับข้อความเตือนภัยฉุกเฉินที่กระพริบถี่รัว *[คำเตือน: ตรวจพบ 'แม่ทัพโครงกระดูกโลหิต' (Blood Skeleton Commander) ระดับบอสเขตชายแดน ปรากฏตัวก่อนกำหนดเวลากำหนดการระบบ!]* *[เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: คุณและอาจารย์ลินถูกกักขังอยู่ในเขตอาคมปิดตาย ไม่สามารถใช้ไอเทมเคลื่อนย้ายกลับเมืองได้จนกว่าจะเสร็จสิ้นภารกิจหรือเสียชีวิต]* *[ภารกิจลับระดับ SSS: 'รอดชีวิตและเปิดโปงที่มาของวิญญาณอาฆาต' ถูกเพิ่มเข้าสู่บัญชีของคุณโดยอัตโนมัติ]* เงาสูงใหญ่เกือบสามเมตรในชุดเกราะเหล็กขึ้นสนิมสีเลือด พร้อมดาบใหญ่ยักษ์ที่ลากไปกับพื้นจนเกิดประกายไฟสีฟ้า แลเห็นดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นจ้องมองตรงมาที่พวกเขาทั้งสองคนจากในหมอกหนา... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับรวินและอาจารย์ลินในบทนี้นะครับ