ปมในอดีตของอาจารย์ลิน

"คุณรวิน... ในฐานะที่ผมเป็นคนเปิดประเด็นนี้ขึ้นมา ผมก็ควรเป็นคนจบมันด้วยตัวเอง แต่ก่อนจะถึงตอนนั้น ผมอยากให้คุณอ่านไฟล์ข้อมูลลับที่ถูกเข้ารหัสชุดนี้ดูเสียก่อน" เสียงทุ้มต่ำของชายปริศนาในเงามืดขาดหายไป ทิ้งไว้เพียงหน้าต่างระบบสีฟ้าสว่างวาบขึ้นตรงหน้าผม รวินนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้เกมมิ่งตัวโปรด หัวใจเต้นแรงเป็นจังหวะที่ไม่สม่ำเสมอ คำพูดทิ้งท้ายจากตอนที่แล้วยังคงก้องอยู่ในหู อาจารย์ลินน่ะหรือจะเป็นฝ่ายตรงข้าม? อาจารย์ที่คอยสอนกลยุทธ์การคำนวณ 'เส้นทางแห่งชัยชนะ' ให้ผมมาตลอดระยะเวลาหลายเดือนเนี่ยนะ? ผมกดปลดล็อกไฟล์นั้นด้วยนิ้วที่สั่นเทาเล็กน้อย ทันทีที่ข้อมูลชุดแรกหลั่งไหลเข้าสู่สมอง ผมรู้สึกเหมือนโลกที่ผมรู้จักกำลังพังทลายลง นั่นไม่ใช่บันทึกการเล่นเกม แต่มันคือรายงานการสืบสวนจากโปรเจกต์ 'A.I. Genesis' ขององค์กรเบื้องหลังเกม VRMMO โลกเสมือนใบนี้ ภาพที่ปรากฏบนจอไม่ใช่ภาพกราฟิกสวยหรูในเกม แต่มันคือภาพถ่ายโฮโลแกรมย้อนยุค ของหญิงสาวคนหนึ่งในชุดกราวนด์สีขาวสะอาดตา เธอกำลังก้มหน้าก้มตาอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เต็มไปด้วยโค้ดสีเขียวขจี ใบหน้านั้น... แม้จะดูอ่อนเยาว์กว่าในเกมมาก แต่ดวงตาคู่นั้นไม่มีทางที่ผมจะจำผิด "อาจารย์ลิน... หรือชื่อจริงของเธอคือ ดร.ลินดา วารินทร์?" ผมพึมพำกับความเงียบ ข้อมูลระบุว่าเธอไม่ใช่แค่ผู้เล่นทั่วไป แต่เธอคือหนึ่งในวิศวกรหลักผู้สร้างระบบ 'เอไออิสระ' ที่ขับเคลื่อนเหล่าบอสและมอนสเตอร์ในเกม แต่น่าตกใจยิ่งกว่า คือบันทึกช่วงปีสุดท้ายก่อนที่เธอจะหายตัวไปจากโลกความจริง เธอถูกกล่าวหาว่าเป็นกบฏที่พยายาม 'ปลูกฝังอารมณ์ความรู้สึก' ให้กับระบบเอไอ เพื่อให้พวกมันมีวิวัฒนาการเทียบเท่ามนุษย์ ในบรรทัดสุดท้ายของไฟล์เขียนไว้ด้วยลายมือดิจิทัลว่า: *'หากโครงการนี้ล้มเหลว ลินดาจะหลอมรวมจิตวิญญาณเข้ากับโค้ดหลัก เพื่อเฝ้ามองวันที่ระบบสมบูรณ์แบบ... หรือวันที่มันจะทำลายผู้สร้าง'* ผมถอนหายใจยาว พยายามเรียบเรียงความคิด อาจารย์ลินที่ผมรู้จักมาตลอด คือการหลอมรวมของโปรแกรมกับจิตวิญญาณของอัจฉริยะคนหนึ่งงั้นหรือ? แล้วที่เธอเข้ามาสอนผม... เป็นเพราะเธอต้องการผู้ช่วย หรือเธอต้องการ 'ร่างทรง' เพื่อทำภารกิจบางอย่างให้สำเร็จกันแน่? ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนของระบบเกมดังขึ้นกลางห้องที่เงียบสงัด [ระบบ: พบข้อความลับจาก 'Lin_Master' ถึงคุณ... ต้องการเปิดอ่านหรือไม่?] ผมกด 'ตกลง' ทันที ร่างโฮโลแกรมของอาจารย์ลินค่อยๆ ปรากฏขึ้นข้างๆ โต๊ะทำงานของผม เธอไม่ได้สวมชุดนักรบที่สง่างามเหมือนเวลาอยู่ในดันเจี้ยน แต่สวมชุดสบายๆ ที่ดูอ่อนโยนและเปราะบาง สายตาของเธอไม่ได้มองมาที่ผมโดยตรง แต่ทอดมองออกไปไกลแสนไกล "รวิน... คุณคงเห็นไฟล์นั้นแล้วสินะครับ" เสียงของเธอราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าที่ผมไม่เคยสัมผัสได้มาก่อน "อาจารย์ครับ... นี่มันหมายความว่ายังไง? ที่ผ่านมาทุกอย่างคือบททดสอบ หรือแค่การเตรียมการสำหรับเป้าหมายอื่นของอาจารย์?" ผมถามออกไปตรงๆ พยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น อาจารย์ลินหันกลับมามองผม รอยยิ้มบางๆ บนใบหน้าของเธอดูเศร้าสร้อย "ในโลกที่รวินมองเห็นว่ามันคือเกม ผมมองเห็นมันเป็นกรงขังครับ การที่ผมดึงคุณเข้ามาในวงจรนี้ เพราะคุณคือคนเดียวที่คำนวณ 'ช่องโหว่' ของระบบได้แม่นยำกว่าใคร ผมไม่ได้ต้องการใช้คุณเป็นเครื่องมือ แต่ผมกำลังหา 'ผู้สืบทอด' ที่จะช่วยหยุดยั้งโค้ดหลักจากการกัดกินตัวตนของผมไปมากกว่านี้" เธอก้าวเข้ามาใกล้ เหมือนจะแตะไหล่ผม แต่ฝ่ามือของเธอกลับทะลุผ่านไปราวกับหมอกควัน "รวินครับ... พรุ่งนี้ตอนเที่ยงตรง บอสใหญ่ประจำทวีปจะลืมตาตื่น แต่นั่นไม่ใช่บอสปกติที่ผู้เล่นคนอื่นจะสู้ได้ มันคือ 'จุดบอด' ของระบบที่ผมสร้างขึ้นมาด้วยมือตัวเอง และมีเพียงคนเดียวที่สามารถเข้าถึง 'คอร์' ของมันได้ นั่นก็คือคุณ" จังหวะหัวใจของผมเต้นแรงราวกับกลองรบ ข้อมูลที่ได้รับช่างหนักอึ้งเกินกว่าจะรับไหว "ถ้าผมทำสำเร็จ อาจารย์จะเป็นอิสระ?" ผมถาม "ถ้าคุณทำสำเร็จ... ทั้งผมและคุณ จะไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีก" เธอเว้นวรรค ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้ผมต้องชะงัก "และจำไว้นะครับรวิน สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น ไม่ใช่แค่เกม... แต่มันคือการตัดสินว่ามนุษย์หรือเอไอ ใครกันแน่ที่จะได้เป็นผู้กำหนดอนาคตของโลกใบนี้" เธอยังไม่ทันจะพูดจบ ร่างของเธอก็เริ่มบิดเบี้ยวและสลายกลายเป็นละอองแสงสีทอง [ระบบ: การแจ้งเตือนฉุกเฉิน! ตรวจพบความพยายามในการแทรกแซงข้อมูลจากผู้ดูแลระบบสูงสุด (Admin)!] หน้าจอตรงหน้าผมเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ข้อความรัวขึ้นมาบนหน้าต่างระบบราวกับจะระเบิด [ภารกิจระดับ SSS: 'ผู้ปลดปล่อยกรงขังจักรกล' เริ่มต้นขึ้นแล้ว!] [เงื่อนไข: ห้ามล็อกเอาต์จนกว่าจะถึงเวลาเที่ยงตรงของวันพรุ่งนี้ หากฝ่าฝืน ข้อมูลตัวละครทั้งหมดจะถูกลบถาวร!] ผมยังไม่ทันได้ขยับตัว ประตูดิจิทัลของห้องลับในเกมก็ถูกกระชากเปิดออกโดยใครบางคนที่ไม่น่าจะอยู่ที่นี่ได้ ในโลกเสมือนที่ควรจะมีแค่ผมกับอาจารย์ลิน ร่างของชายชุดดำที่ดูคุ้นตาคนนั้นเดินตรงเข้ามาหาผม มือของเขาถือไอเทมที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อนในเกม แต่มันส่องแสงสีดำสนิทที่ดึงเอาพลังงานรอบข้างให้มืดมิดลง "คุณรวิน... ผมบอกคุณแล้วใช่ไหมครับ ว่าอย่าไว้ใจอาจารย์ลิน" เขายิ้มเย็นยะเยือก ก่อนจะกดปลดล็อกไอเทมในมือ "เพราะความจริงที่อาจารย์ของคุณซ่อนไว้... มันน่ากลัวกว่าที่เธอเล่าให้คุณฟังหลายเท่าตัวนัก" ท่ามกลางเสียงแจ้งเตือนที่ดังระงม ผมตระหนักได้ทันทีว่าผมได้ก้าวพลาดลงไปในกับดักที่ซับซ้อนเกินกว่าจะถอยหลังกลับได้เสียแล้ว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดตัดสินใจสำคัญครั้งนี้กับผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ แม็กซ์ลุยศึกอีสปอร์ต