นัดพบที่ไม่ได้นัด

"กล่องนี่... ถ้าเปิดดูตอนนี้ พายว่าคุณอาจจะเปลี่ยนใจเรื่องที่จะเดินหนีไปจากชีวิตกวินก็ได้นะคะ" นั่นคือประโยคที่ทิ้งค้างไว้ในอากาศ ก่อนที่กวินจะวางกล่องไม้ขนาดกะทัดรัดลงบนโต๊ะไม้ตัวเก่าในห้องสมุดแล้วเดินจากไป ทิ้งให้พายนั่งแข็งทื่อ หัวใจเต้นรัวราวกับกลองรบ พายไม่ได้เปิดมันในตอนนั้น เธอทำเพียงแค่นำกลับมาที่หอพักด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งในอก จนกระทั่งวันนี้... วันที่มหาวิทยาลัยจัดงานแฟร์วิชาการอันแสนวุ่นวาย เสียงดนตรีจังหวะสนุกสนานจากเวทีกลางดังแทรกเข้ามาถึงโซนซุ้มคณะอักษรฯ ที่พายกำลังจัดเรียงหนังสือแนะนำอย่างเหม่อลอย กลิ่นอายของงานเทศกาลไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกสดใสขึ้นเลยสักนิด ภาพของกล่องไม้ใบนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัว "พาย! อย่าบอกนะว่าเธอยืนนิ่งเป็นรูปปั้นแบบนี้มาสิบนาทีแล้วน่ะ?" มีนา เพื่อนสาวจอมพลังตบไหล่เธอเบาๆ ก่อนจะชะโงกหน้าเข้ามาสำรวจ "ดูสิเนี่ย สีหน้าเหมือนคนทำเงินหายหลักล้าน เป็นอะไรไปจ๊ะ หรือว่าเรื่อง 'ของสิ่งนั้น' ที่กวินทิ้งไว้ให้?" พายสะดุ้งเล็กน้อย เธอรีบเก็บอาการแล้วส่งยิ้มบางๆ ที่ดูไม่ออกเลยว่าฝืนแค่ไหน "เปล่าหรอกมีนา... แค่คนเยอะน่ะ เลยมึนๆ" "มึนเพราะคน หรือมึนเพราะสายตาที่จ้องมองมาทางนี้ตั้งแต่เมื่อกี้กันแน่" มีนาหัวเราะร่า ก่อนจะกระซิบข้างหู "หันไปทางซุ้มวิศวะฯ ฝั่งซ้ายมือสิ... พ่อหนุ่มมาดนิ่งเขายืนทำหน้าที่ 'พนักงานต้อนรับจำเป็น' มานานพอที่จะทำลายสถิติโลกแล้วนะ" พายชะงัก สายตาหันไปมองโดยอัตโนมัติ ท่ามกลางฝูงชนที่เบียดเสียดกันบริเวณโซนกิจกรรม กวินยืนโดดเด่นอยู่ในเสื้อช็อปสีเข้มของคณะวิศวกรรมศาสตร์ เขาสวมเพียงเสื้อยืดสีขาวซับข้างใน ทำให้ดูสบายๆ กว่าทุกครั้งที่พายเคยเห็น แต่สายตาคู่นั้น... สายตาที่นิ่งสงบจนอ่านไม่ออก กลับจับจ้องมาที่เธออย่างไม่ลดละ มันไม่ใช่สายตาที่มองผ่านๆ แต่มันคือสายตาของคนที่รอคอยคำตอบ พายตัดสินใจละทิ้งหน้าที่ที่ซุ้มหนังสือ เธอเดินแยกตัวออกมาท่ามกลางผู้คนที่เดินสวนกันขวักไขว่ ตั้งใจว่าจะไปหาเครื่องดื่มเย็นๆ เพื่อเรียกสติ แต่ทว่า... จังหวะที่เธอเดินผ่านมุมเสาอาคาร เสียงทุ้มต่ำที่เป็นเอกลักษณ์ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง "ยังไม่เปิดกล่องนั่นสินะครับ" พายชะงักเท้า กลิ่นน้ำหอมจางๆ แนวสะอาดแบบต้นสนลอยปะทะจมูก เธอค่อยๆ หันกลับไป กวินยืนพิงเสาอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว แสงแดดยามบ่ายที่ลอดผ่านใบไม้ลงมาตกกระทบใบหน้าคมสันของเขา ทำให้เธอมองเห็นรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของเขาได้อย่างชัดเจน "ทำไมถึงต้องเป็นฉันคะ?" พายถาม เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย "ของที่ฝากมา... แล้วก็เรื่องของคุณกวินกับคุณกวินที่ฉันเพิ่งได้ยินวันนั้น... ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมเรื่องส่วนตัวพวกนี้ต้องมาวนเวียนอยู่ที่ฉัน" กวินเดินเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าวหนึ่ง เว้นระยะห่างพอสมควร แต่มันกลับทำให้พายรู้สึกว่าอากาศรอบตัวเบาบางลงอย่างประหลาด เขาไม่ได้ตอบคำถามในทันที แต่กลับกวาดสายตามองไปรอบๆ งานแฟร์ที่ดูเหมือนจะไกลออกไปจากพื้นที่เงียบสงบเพียงไม่กี่ตารางเมตรตรงนี้ "เพราะคุณเป็นคนเดียวที่ผมเห็น... ในวันที่ผมอ่านหนังสือจนลืมเวลา" เขาพูดเรียบๆ "คุณมักจะนั่งที่มุมเดิม ใส่หูฟังที่ไม่มีเสียงเพลงเปิดอยู่เสมอ คุณพาย... ผมเฝ้ามองคุณมานานกว่าที่คุณคิด และของในกล่องนั้น มันเป็นสิ่งเดียวที่จะพิสูจน์ได้ว่า สิ่งที่ผมเคยทำลงไป... มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ" พายเม้มริมฝีปากแน่น "คุณหมายความว่ายังไงที่ว่าไม่ใช่เรื่องบังเอิญ?" กวินถอนหายใจยาว ก่อนจะหยิบซองจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากกระเป๋ากางเกง "ในกล่องนั้นมีบันทึก... บันทึกที่เพื่อนสนิทของผมฝากไว้ให้ผมก่อนที่เขาจะตัดสินใจดรอปเรียนไป และในนั้น... มีชื่อของคุณปรากฏอยู่ในทุกๆ หน้า" หัวใจของพายเต้นผิดจังหวะ เธอรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่ใบหน้า นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมเรื่องราวของเธอถึงไปเกี่ยวข้องกับเพื่อนของกวินได้? "คุณหมายถึง... กวินคนนั้นน่ะเหรอ?" "ไม่ใช่เพื่อนที่ชื่อกวินครับ" เขาสบตาเธอแน่นิ่ง สายตาที่เคยวางเฉยบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความรวดร้าวที่ซ่อนอยู่ "คนที่เขียนบันทึกเล่มนี้ คือคนที่แอบรักคุณมาตลอดสามปี... คนที่ฝากให้ผมดูแลคุณ ในวันที่เขาไม่อยู่บนโลกใบนี้แล้ว" พายเบิกตากว้าง ความหนาวเหน็บแล่นริ้วไปตามไขสันหลัง บรรยากาศงานแฟร์รอบข้างที่เคยเสียงดังอื้ออึงดูเหมือนจะดับวูบไปสนิท เธอจ้องมองกวินที่ขยับเข้ามาใกล้จนแทบชิด ก่อนที่เขาจะหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วยื่นให้เธอ รูปถ่ายใบนั้น... คือภาพของเธอในห้องสมุดตอนปีหนึ่ง ซึ่งเธอมั่นใจว่าไม่มีใครเคยถ่ายไว้ และที่มุมภาพ มีลายมือที่คุ้นตาอย่างประหลาดเขียนไว้ว่า 'แด่ความสดใสที่ผมไม่เคยกล้าเอ่ยถึง' พายมือสั่นจนเกือบทำรูปถ่ายร่วงหล่น ทว่าก่อนที่เธอจะได้ถามอะไรออกไป เสียงตะโกนเรียกชื่อกวินจากกลุ่มเพื่อนวิศวะฯ ก็ดังขัดจังหวะขึ้น พร้อมกับชายคนหนึ่งที่วิ่งหอบแฮ่กเข้ามาหา "ไอ้กวิน! มาอยู่นี่เอง นายต้องไปดูไอ้ 'คนนั้น' ที่หน้าประตูมหาวิทยาลัยด่วนเลย พอมันเห็นรูปถ่ายใบนั้น... มันก็บุกเข้ามาอาละวาดหาเรื่องคุณพายแล้ว!" ที่คั่นหนังสือสีชมพูขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ ถักทอขึ้นในมุมเงียบของห้องสมุดนะคะ