นิยามของคำว่าขวางหูขวางตา

"ถ้าคุณจะให้ผมออกแบบโครงการนี้ด้วยวิธีคิดแบบ 'ทำตามใจตลาด' เหมือนที่นักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ทั่วไปเขาทำกัน ผมว่าเราคงคุยกันไม่รู้เรื่องหรอกครับ เพราะสิ่งที่ผมกำลังสร้าง คือ 'พื้นที่' ไม่ใช่ 'สินค้า' ที่จะวางขายตามชั้นวางของในห้างสรรพสินค้า" น้ำเสียงของธามเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยความเฉียบคมที่บาดลึกถึงอารมณ์ เขาวางปากกาเขียนแบบลงบนโต๊ะไม้สักตัวใหญ่ เสียงกระทบของมันหนักแน่นและทรงพลังพอๆ กับสายตาที่จ้องมองผู้หญิงตรงหน้าอย่างไม่กะพริบ พริมาไม่ได้สะทกสะท้าน เธอเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากบางแต่งแต้มด้วยลิปสติกสีเบอร์รีหยักยิ้มเป็นเชิงเยาะหยัน มือเรียวสวยประสานกันบนโต๊ะในท่วงท่าที่แสดงออกถึงความมั่นใจเกินร้อย เธอไม่ใช่ทายาทอสังหาฯ ที่มีดีแค่ชื่อเสียง แต่เธอคือคนคุมเกมที่ทำให้คู่ค้าหลายคนต้องยอมสยบ "นิยามคำว่า 'พื้นที่' ของคุณ ฟังดูดีนะคะคุณธาม" พริมาเอ่ยเสียงหวานทว่าแฝงความร้ายกาจ "แต่น่าเสียดายที่โลกใบนี้หมุนด้วยกำไร และพื้นที่ที่คุณว่า ถ้ามันขายไม่ได้ มันก็เป็นได้แค่ที่ดินว่างเปล่าที่รอวันถูกภาษีที่ดินกัดกินจนเหลือแต่ซาก" เธอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจางๆ ธามขยับตัวถอยห่างจากรัศมีคุกคามนั้นด้วยสัญชาตญาณของการป้องกันตัว เขาไม่ชอบการรุกล้ำ... โดยเฉพาะกับผู้หญิงที่ดูเหมือนจะมีคำตอบโต้เตรียมไว้เสมอแบบเธอ "ผมไม่ได้ทำเพื่อการกุศล แต่ผมเลือกที่จะไม่ลดทอนคุณค่าของงานตัวเองเพื่อให้ถูกใจคนกลุ่มใหญ่ที่ไม่มีรสนิยม" ธามตอบสวนกลับทันควัน ประโยคที่ดูเหมือนการถ่อมตัวกลับเป็นอาวุธที่ใช้เชือดเฉือนความมั่นใจของคู่สนทนาได้อย่างจัง "โอ้... คำว่า 'ไม่มีรสนิยม' นี่รุนแรงนะคะ" พริมาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนระฆังเตือนภัยสำหรับธาม "คุณนี่ปากร้ายกว่าที่ลือกันไว้เยอะเลยนะ แต่ก็นะ... ถ้าฝีมือการออกแบบของคุณคมพอๆ กับฝีปากล่ะก็ โปรเจกต์นี้อาจจะรอดก็ได้" ธามจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาวเบื้องหน้า นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มของเขาสะท้อนภาพความมั่นใจที่ดูโอหังจนเขานึกอยากจะปราบให้สิ้นฤทธิ์ เขาเกลียดความวุ่นวาย และพริมาคือตัวแทนของความวุ่นวายทั้งหมดที่เขากำลังพยายามผลักไสออกจากเซฟโซนที่เขาสร้างขึ้น "ถ้าคุณคิดว่าสถาปนิกคือคนรับจ้างวาดรูปตามใจคุณ ผมแนะนำให้คุณกลับไปจ้างบริษัทอื่นเถอะครับ ผมไม่ชอบทำงานกับคนที่มองไม่เห็นคุณค่าของรายละเอียด แต่ชอบมองเห็นแค่ตัวเลขในตาราง Excel" บรรยากาศในห้องประชุมเงียบกริบลงทันที ความตึงเครียดก่อตัวจนเหมือนอากาศรอบข้างจะเบาบางลง พริมาไม่ได้โกรธ เธอแค่กำลังสนุก... สนุกที่ได้เห็นผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเย็นชาและนิ่งสงบดุจหินผาคนนี้เริ่มมีอารมณ์ร่วมกับบทสนทนา "นั่นสิคะ... คุณไม่ได้ทำเพื่อใคร คุณทำเพื่อ 'อีโก้' ของตัวเองต่างหาก" เธอหยัดกายลุกขึ้นยืน ร่างระหงในชุดสูทคัตติ้งเนี้ยบเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดอยู่ข้างๆ ธาม กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเธอลอยมาแตะจมูก เขารู้สึกถึงความกดดันที่พุ่งเข้าใส่ แต่เขายังคงนิ่งราวกับรูปปั้น "คุณกลัวเหรอคะธาม? กลัวว่าถ้าต้องเปิดรับความคิดเห็นของคนอื่น เซฟโซนแคบๆ ของคุณมันจะพังทลายลง" ธามลุกขึ้นตาม มือหนาของเขาเผลอกำแน่นอยู่ข้างลำตัว เขาเบนสายตาไปมองที่หน้าต่างบานใหญ่ด้านหลังเพื่อหลบเลี่ยงสายตาที่กดดันนั้น "เซฟโซนของผมไม่ใช่ที่ที่คุณจะเข้ามาวุ่นวายได้ตามอำเภอใจครับคุณพริมา" เขาเน้นย้ำทีละคำ "และถ้าคุณต้องการโปรเจกต์ที่หรูหราอลังการแต่ไร้จิตวิญญาณ คุณมาผิดที่แล้ว" "งั้นเหรอคะ?" พริมาขยับเข้ามาใกล้จนไหล่ของเธอเกือบจะชนกับต้นแขนเขา เธอโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนเป็นแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยแรงสั่นสะเทือน "ถ้าฉันบอกว่า ฉันไม่ได้ต้องการแค่โปรเจกต์ แต่ฉันต้องการ 'คุณ' ให้เข้ามาอยู่ในพื้นที่ของฉันล่ะ... คุณจะยังพูดคำเดิมอยู่ไหม?" ธามชะงักกึก หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอเริ่มรวนเร ลมหายใจอุ่นๆ ที่รดต้นคอทำให้เขารู้สึกเหมือนสูญเสียการควบคุมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอด้วยความโกรธที่ปนเปไปกับความสับสน แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะอ้าปากสวนกลับ ประตูห้องประชุมก็ถูกเปิดออกอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะ เลขาหนุ่มของธามก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "คุณธามครับ! เกิดเรื่องแล้วครับ... ทางฝั่งผู้รับเหมาหลักแจ้งว่าพวกเขาขอถอนตัวจากโครงการทั้งหมด และนั่นไม่ใช่สิ่งที่แย่ที่สุดครับ... คนที่อยู่เบื้องหลังการยกเลิกสัญญาครั้งนี้ คือตระกูลพัชรภัทรของคุณพริมาครับ!" ธามหันขวับกลับมามองหญิงสาวข้างตัวทันที พริมาไม่ได้มีท่าทีตกใจแม้แต่น้อย เธอเพียงแค่ส่งยิ้มบางๆ ให้เขา—ยิ้มที่เป็นนิยามของคำว่าขวางหูขวางตาที่สุดเท่าที่เขาเคยพบมา "ดูเหมือนว่าเซฟโซนของคุณจะถูกรุกรานเร็วกว่าที่คิดนะคะ ธาม" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในโลกที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นและแรงดึงดูดระหว่างคนสองคนกับผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ