ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

เอกสารสัญญาว่าจ้างที่ปรึกษาโครงการพิเศษมูลค่าแปดหลัก ถูกเลื่อนมาตรงหน้าลลินดาด้วยปลายนิ้วหนาของคนที่เธอเคยเรียกว่าสามี น้ำหมึกสีดำสนิทบนกระดาษแผ่นนั้นดูราวกับพันธนาการชิ้นใหม่ ที่คินน์ตั้งใจถักทอขึ้นมาเพื่อขັງเธอไว้ในกรงทองที่เธอเคยหนีออกมาได้ด้วยหยาดน้ำตา "เซ็นชื่อตรงนี้สิ ลินดา... หรือเธอคิดว่าค่าตัวแปดหลักนี้ยังน้อยเกินไปสำหรับภัณฑารักษ์มือหนึ่งอย่างเธอ" เสียงทุ้มต่ำที่เคยเอמהคำดูถูกเหยียดหยามเมื่อครั้งอดีต บัดนี้กลับเจือด้วยกระแสความเย เย็นชาและท้าทาย คินน์เอนหลังพิงพนักโซฟาหนังแท้ราคาแพงในห้องทำงานส่วนตัวของเขา นัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจดจ้องมองใบหน้ารูปไข่ที่นิ่งสงบราวกับผืนน้ำในยามไร้ลมพัดผ่าน เขากำลังสนุกกับการใช้ 'อำนาจ' และ 'เงินตรา' บีบบังคับให้เธอก้าวเข้ามาอยู่ในรัศมีสายตาอีกครั้ง หลังจากที่เธอทำตัวเป็นนกน้อยบินหนีออกจากกรงหินอ่อนของเขาไปนานนับปี ลลินดากวาดสายตาอ่านข้อความในสัญญาอย่างใจเย็น ปลายเล็บเรียวที่เคลือบด้วยสีนู้ดสุภาพไม่ได้สั่นไหวแม้แต่น้อย เธอยกถ้วยชาอุ่นขึ้นจิบนิดๆ เพื่อกดซ่อนความปั่นป่วนที่กำลังตีรวนอยู่ในอก ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะกระจกใสอย่างนุ่มนวล "คุณคินน์คงเข้าใจอะไรผิดไปนะคะ..." ลลินดาเงยหน้าขึ้นสบตาอดีตสามีอย่างไร้ความเกรงกลัว ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเย่อหยิ่งและเด็ดเดี่ยวในแบบที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน "หอศิลป์ของฉันกำลังจะจัดนิทรรศการใหญ่ระดับเอเชีย เรามีสอนศิลปวัฒนธรรมและผู้สนับสนุนรายอื่นต่อคิวรออยู่ยาวเหยียด ฉันไม่มีความจำเป็นต้องเอาเวลาอันมีค่ามานั่งเป็นที่ปรึกษาให้บริษัทอสังหาฯ ที่ใกล้จะหมดความน่าเชื่อถืออย่างพวกคุณหรอกค่ะ" คำพูดแทงใจดำนั้นทำให้กรามคมสันของคินน์ขบเข้าหากันจนนูนเด่น เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้ามาประชิดร่างเพิ่งบางที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน จนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้ามารุกล้ำพื้นที่หายใจ ลลินดานิ่งงันแต่ไม่ถอยหนี เธอเชิดหน้าขึ้นรับแรงกดดันจากร่างกายที่ใหญ่โตกว่าอย่างไม่เกรงกลัว "หมดความน่าเชื่อถืออย่างนั้นหรือ..." คินน์โน้มตัวลงใช้มือสองข้างค้ำพนักพิงโซฟา ล้อมกรอบร่างของเธอไว้โดยสมบูรณ์ ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้วเนียนของเธอ "ถ้าไม่มีเงินทุนก้อนโตจากบริษัทของฉัน คอยพยุงหอศิลป์ใกล้เจ๊งของเธอเอาไว้ ป่านนี้สถานที่แสดงงานศิลปะกระจอกๆ นั่นคงโดนธนาคารยึดไปขายทอดตลาดตั้งนานแล้ว ลินดา" หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบ ข้อมูลนี้เป็นความลับทางการเงินที่เธอพยายามปกปิดสุดชีวิต แต่คินน์กลับสืบทรู้มันได้อย่างรวดเร็วดั่งปีศาจ เขายิ้มเยาะที่มุมปากเมื่อเห็นประกายความไหววูบในดวงตาคู่สวยนั้น "คุณมันคนไร้ยางอาย..." ลลินดาเค้นเสียงลอดไรฟัน มือเล็กกำแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ "ใช้เล่ห์เหลี่ยมทางธุรกิจซื้อหุ้นกู้ของหอศิลป์เพื่อกดดันฉันเนี่ยนะ คุณคิดว่าวิธีสกปรกแบบนี้จะทำให้ฉันยอมสยบให้คุณงั้นเหรอ" "ฉันไม่ได้ใช้เล่ห์เหลี่ยม ฉันแค่ใช้ 'เงิน' ซื้อสิ่งที่ฉันอยากได้... และตอนนี้ สิ่งที่ฉันอยากได้ที่สุด ก็คือตัวเธอ" คินน์กระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้าไปใกล้ใบหูขาวสะอาดจนสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าว ความทรงจำเก่าๆ ย้อนกลับมาทำร้าย ทั้งความเจ็บปวด ความเย่อหยิ่ง และรสชาติของความสัมพันธ์ที่เคยพังทลายลงด้วยมือของเขาเอง แต่วันนี้ เขากลับเป็นฝ่ายที่กระหายหาเธอจนแทบคลั่ง หลังจากปล่อยให้ความว่างเปล่ากัดกินหัวใจมาเนิ่นนาน มือหนาเลื่อนขึ้นไล้กรอบหน้าเนียนนุ่มอย่างถือวิสาสะ ลลินดาผวานิดๆ แต่ก่อนที่เธอจะทันได้ปัดป้อง คินน์ก็รวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้ด้วยมือเดียวอย่างง่ายดายด้วยพละกำลังที่เหนือกว่า ร่างสูงทาบทับลงมาจนเธอต้องเอนราบไปกับโซฟา "ปล่อยนะ! คินน์!" เธอตวาดเสียงกร้าว พยายามดิ้นรนขัดขืน "ไม่ปล่อย... จนกว่าเธอจะเซ็นสัญญาฉบับนี้" เขาก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันอย่างดื้อรั้น สัมผัสจากลมหายใจร้อนผ่าวทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นสีชมพูหม่นที่ร้อนแรงและอันตราย คินน์ไม่รอให้เธอได้ปฏิเสธริมฝีปากหย้ายกยิ้มร้ายกาจก่อนจะประกบจูบลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบดุดัน เรียกร้อง และเต็มไปด้วยความโหยหาที่อัดอั้นมานานนับปี บดขยี้เรียวปากนุ่มนวลจนลลินดารู้สึกชาไปหมด สมองของเธอขาวโพลน กลิ่นกายคุ้นเคยปลุกเร้าสัญชาตญาณลึกเร้นที่เธอพยายามกดทับเอาไว้ ร่างกายที่เคยปฏิเสธกลับอ่อนยวบลงอย่างไร้เรี่ยวแรงภายใต้สัมผัสที่เชี่ยวชาญและเปี่ยมด้วยแรงปรารถนาของอดีตสามี มือหนาลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดสูทเข้ารูปอย่างจาบจ้วง ปลุกเร้าอุณหภูมิในร่างกายของทั้งคู่ให้พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ลลินดาหอบสะท้านยามที่ปลายนิ้วแข็งแกร่งสอดแทรกเข้ามาสัมผัสผิวเนื้อเนียนผ่านสาบเสื้อ ความโกรธแค้นแปรเปลี่ยนเป็นความวาบหวามที่กัดเซาะกำแพงหัวใจที่เธอสร้างไว้จนพังทลายลงทีละน้อย เสียงครางประท้วงในลำคอของเธอถูกกลืนหายไปกับรสจูบที่ลึกซึ้งและเร่าร้อนยิ่งขึ้นเรื่อยๆ จนแทบขาดใจ ในความมืดสลัวของห้องทำงานที่ปิดทึบ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นและเสียงเสื้อผ้าเสียดสีกันเท่านั้นที่ดังสะท้อน คินน์ถอนริมฝีปากออกช้าๆ นัยน์ตาดำขลับฉายแววปรารถนาอย่างดิบเถื่อน ขณะที่ลลินดานอนหอบสะท้าน ใบหน้าแดงก่ำ แววตาเต็มไปด้วยความพ่ายแพ้และหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจที่ถูกเขาควบคุมเกมไว้อีกครั้ง "หึ... ร่างกายเเธอซื่อสัตย์กว่าปากเยอะนะ ลินดา" เขายิ้มหยันอย่างได้ใจ พร้อมกับดันปากกาหมึกซึมราคาแพงใส่มือเรียวที่สั่นเทา "เซ็นซะ... แล้วเรามาเริ่มเกมของเรากันใหม่" ลลินดากัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความรู้สึกเจ็บแปลบวิ่งริ้วไปทั่วอก เธอมองหน้าอดีตสามีผู้เย่อหยิ่งที่ตอนนี้ดวงตากลับลุกโชนด้วยไฟสวาทและชัยชนะ ในที่สุด ปลายปากกาหมึกซึมสีดำก็จรดลงบนกระดาษแผ่นนั้นอย่างจำยอม ทว่า... ในวินาทีที่เธอกำลังจะจรดลายเซ็นลงไป เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะสามครั้งอย่างเร่งรีบ ก่อนที่ประตูด้านนอกจะถูกเปิดผางเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต "ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เลขาหนุ่มหน้าตาตื่นวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นสภาพอันไม่เรียบร้อยของเจ้านายกับหญิงสาวบนโซฟา "เอ่อ... ผมขอโทษครับ แต่ว่ามี... มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญบุกเข้ามาที่ชั้นนี้ และเขา... เขากำลังพาใครบางคนมาด้วยครับ" คินน์สบถออกมาอย่างหัวเสีย ผละตัวออกจากร่างของลลินดาด้วยความหงุดหงิด เขากำลังจะหันไปสั่งไล่เลขาคนสนิทออกไปให้พ้นหน้า แต่ทว่า... ประโยคถัดมาของเลขาหนุ่มกลับทำให้เลือดในกายของคินน์เย็นเฉียบลงทันที "คือว่า... คุณธาม พาเด็กผู้ชายคนหนึ่ง ที่หน้าตา... เอ่อ... หน้าตาเหมือนคุณราวกับแกะ บุกขึ้นมาหาคุณถึงห้องทำงานแล้วครับ!" ลลินดาเบิกตากว้าง ปากกาในมือร่วงหล่นกระทบพื้นเสียงดังเค้ง หัวใจของเธอหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อได้ยินคำว่า 'เด็กผู้ชาย' ที่ถูกพามาด้วย ชฎาพรายไวน์แดงขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามความเข้มข้นในตอนนี้นะคะ