ศพที่ไม่มีลายนิ้วมือ

"อย่าแตะต้องศพนั่น... ถ้าไม่อยากให้วิญญาณของคุณไปติดค้างอยู่กับมัน" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของรินรดาแทรกผ่านความเงียบงันของโถงทางเดินโรงพยาบาลร้าง ศิลาชะงักมือที่กำลังจะเอื้อมไปเปิดถุงคลุมศพสีดำสนิท สายตาของเขาไม่ได้สั่นไหว แต่ทว่ากล้ามเนื้อบริเวณต้นคอกลับตึงเปรี๊ยะราวกับมีกระแสไฟฟ้าสถิตวิ่งผ่าน "ถ้าผมไม่แตะ ก็ไม่มีใครรู้ว่าสิ่งที่อยู่ข้างในคือมนุษย์หรือก้อนเนื้อที่ถูกอาคมยัดไส้เอาไว้ครับ อาจารย์รินรดา" ศิลาตอบกลับโดยไม่หันไปมอง เขาสูดหายใจเข้าลึก กลิ่นอายความตายที่ปนเปกับกลิ่นธูปไหม้จางๆ ในอากาศมันฟ้องชัดเจนว่าที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่คนธรรมดาควรย่างกรายเข้ามา ร่างของชายในชุดกาวน์สีขาวที่ยืนอยู่ข้างศพดูสงบนิ่งเกินไป รินรดากอดอก สายตาคู่คมดุจเหยี่ยวของเธอกวาดมองรอบห้องปฏิบัติการเก่าที่เต็มไปด้วยคราบเลือดแห้งกรัง "คุณมันหัวรั้นเหมือนเดิม ศิลา การสืบสวนด้วยหลักวิทยาศาสตร์ที่คุณยึดมั่นน่ะ มันใช้กับคดี 'ลบตัวตน' แบบนี้ไม่ได้หรอก ศพที่ไม่มีร่องรอยการฆาตกรรม แต่สูญเสียอัตลักษณ์ไปจนหมดสิ้น... คุณคิดว่าตำรวจทั่วไปจะอธิบายเรื่องนี้ว่าอย่างไร?" "อุบัติเหตุ หรือไม่ก็ความผิดพลาดของระบบบันทึกฐานข้อมูลครับ" ศิลาแค่นยิ้มก่อนจะตัดสินใจกระชากรูดถุงคลุมศพลงอย่างรวดเร็ว แสงไฟนีออนที่กะพริบติดๆ ดับๆ เหนือศีรษะเผยให้เห็นร่างบนเตียงเหล็ก สภาพศพนั้นไร้ซึ่งบาดแผล ไม่มีการถูกทำร้าย ไม่มีรอยฟกช้ำ แต่สิ่งที่ทำให้ศิลาต้องก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวไม่ใช่ความสยดสยองทางกายภาพ หากแต่เป็นสิ่งที่ 'ไม่มี' อยู่บนร่างนั้น นิ้วมือทั้งสิบของศพเรียบเนียนสนิท ราวกับถูกยางลบมหัศจรรย์ลบเลือนลวดลายก้นหอยและรอยนิ้วมือจนสิ้น ไม่ใช่การถูกฝนทิ้ง แต่เหมือนมันไม่เคยมีอยู่ตั้งแต่ต้น ทันใดนั้น หัวใจของศิลาเต้นรัว ระบบที่เขาเฝ้าฝึกฝนและอดทนรอคอยมานานปีก็เริ่มทำงาน [แจ้งเตือน: ตรวจพบร่องรอยพลังงานอาคมระดับต่ำ - เริ่มต้นกระบวนการ 'เนตรวิเคราะห์คดี'] [กำลังวิเคราะห์ชีววัตถุ... พบความผิดปกติของชั้นหนังกำพร้า] [สถานะ: ร่างกายถูก 'ดูดกลืน' ร่องรอยตัวตนผ่านพิธีกรรมสาปแช่ง] [คำเตือน: ความเข้มข้นของไสยเวทในศพกำลังย้อนกลับ... ตรวจพบสัญญาณชีพจรที่ 2 ในตำแหน่งหัวใจ!] ศิลาเบิกตากว้าง เขาพุ่งตัวเข้าไปใกล้ มือคว้าเครื่องสแกนพกพาออกมาหวังจะตรวจสอบสิ่งที่ระบบกำลังเตือน แต่นิ้วของเขากลับสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อเห็นหยดเหงื่อที่ไหลซึมออกมาจากศพที่ควรจะเย็นเฉียบไปนานแล้ว "อาจารย์... ถอยออกไปครับ!" ศิลาตะโกนลั่น "เกิดอะไรขึ้น?" รินรดาชักยันต์สีทองออกจากกระเป๋าเสื้อโดยสัญชาตญาณ "ศพนี้ไม่ได้ตาย แต่มันกำลัง 'รอ' การเคลื่อนไหว" ศิลาเค้นเสียงตอบ ลมหายใจของเขาติดขัดเมื่อหน้าจอโฮโลแกรมส่วนตัวแสดงผลกราฟสีแดงฉานที่พุ่งทะลุเพดานวัดระดับพลังงาน [วิเคราะห์ผลลัพธ์สำเร็จ: ตรวจพบร่องรอยการผนึกดวงวิญญาณของผู้กระทำผิดในอดีตลงในภาชนะที่ว่างเปล่า...] [ระดับความยากของคดี: SSS] [ภารกิจฉุกเฉิน: ยับยั้งการตื่นของ 'ร่างทรงอาคม' ก่อนที่อาณาเขตแห่งนี้จะปิดตาย!] สิ้นเสียงประกาศจากระบบ แสงไฟในห้องดับสนิทลงพร้อมกัน ทิ้งให้ความมืดมิดเข้าปกคลุมจนมองไม่เห็นแม้แต่มือของตัวเอง ศิลาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากพื้นห้องที่เริ่มสั่นไหวราวกับแผ่นดินไหว เสียงกระดูกลั่นดัง 'กริ๊ก' ภายในถุงศพนั้นดังสนั่นท่ามกลางความเงียบ รินรดาร่ายมนตร์สะกดสั้นๆ เกิดเป็นแสงสีฟ้าอ่อนรอบตัวเธอ แต่แสงนั้นกลับถูกความมืดเบื้องหน้ากลืนกินอย่างรวดเร็ว เธอหันมามองศิลาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความวิตกที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน "ศิลา... กลิ่นอายนี้น่ะ มันไม่ใช่แค่ไสยดำระดับทั่วไปแล้ว แต่มันคือ... ของที่ถูกฝังไว้เมื่อร้อยปีก่อน" ศิลาคว้าด้ามมีดอาคมที่พกติดตัวไว้แน่น สายตาของเขาจ้องเขม็งไปยังร่างที่ค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งบนเตียงเหล็กช้าๆ แม้จะมองไม่เห็นใบหน้าในความมืด แต่เขารู้สึกได้ถึงสายตาที่จ้องมองกลับมา—สายตาของใครบางคนที่ไม่ได้อยู่ในร่างนี้แต่แรก ทันใดนั้น เสียงกระซิบที่เย็นเยียบและดังชัดเจนราวกับอยู่ข้างหูของเขาเพียงคนเดียวก็ดังขึ้น "ยังเหลือ... อีกคน... ที่ข้า... ยังไม่ได้... ลบชื่อ" ประตูด้านหลังของห้องปฏิบัติการถูกกระแทกจนเปิดออก ร่างเงาสีดำหลายร่างก้าวเข้ามาพร้อมไอสังหารที่รุนแรงกว่าศพที่อยู่ตรงหน้า ศิลาตระหนักได้ทันทีว่าเขากำลังถูกล้อมโดยกลุ่มคนที่ต้องการปิดปากเขาไปพร้อมกับความลับของศพนี้ ศิลาสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ สัญชาตญาณนักล่าในตัวเขาปะทุขึ้นมาแทนที่ความกลัว "อาจารย์ครับ... ดูเหมือนว่าคดีนี้จะลากเราลงนรกเร็วกว่าที่คิด" นิ้วชี้ของเขาแตะลงบนจุดกึ่งกลางของหน้าจอระบบที่สว่างวาบขึ้นมาในความมืด พร้อมกับที่ศพนั้นค่อยๆ หันหน้ามาทางเขา เผยให้เห็นใบหน้าที่ไม่มีดวงตา... แต่กลับมีอักขระโบราณเขียนไว้แทนที่ลูกตา และมันกำลังเริ่มเปล่งแสงสีเลือดออกมาอย่างช้าๆ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในความมืดมิดของคดีนี้นะครับ เพชรตาเสือโบราณ