แชตนี้ไม่มีหลักการ

เสียงแจ้งเตือนไลน์กลุ่ม "คณะกรรมการสถานศึกษาและเครือข่ายผู้ปกครอง" ดังรัวติดต่อกันสามสิบครั้งจนสมาร์ตโฟนบนโต๊ะทำงานไม้สักของโรงเรียนมัธยมชื่อดังสั่นระริก "ตึ๊ง! ตึ๊ง! ตึ๊ง! ตึ๊ง!" ครูรินทร์รดา หรือที่เด็กนักเรียนแอบตั้งฉายาให้ลับหลังว่า "ท่านรองผู้บัญชาการเหล็กไหล" กำลังนั่งหลังตรงแหน่ว หน้าจอคอมพิวเตอร์เปิดไฟล์สรุปแผนการสอนฟิสิกส์ ม.ปลาย แต่สายตากลับจดจ้องอยู่ที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือซึ่งคว่ำหน้าไว้อย่างดุร้าย นิ้วเรียวยาวภายใต้เล็บที่ตัดแต่งอย่างไร้ที่ติเคาะโต๊ะเป็นจังหวะตามความเดือดดาลที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด บ้าที่สุด... ผู้ชายคนนั้นกล้าดียังไง! เมื่อคืนนี้ หลังจากเผลอส่งข้อความสยิวประสาทมาว่า *"อุ๊ย... เผลอกดส่งผิดห้องครับ ขอโทษทีนะ... ที่รัก"* เขาก็หายเข้ากลีบเมฆ ปล่อยให้เธอนอนตาค้าง พลิกตัวไปมาจนถึงตีสามเพราะความหงุดหงิดระคนสงสัย ว่าตกลงแล้วมันคืออุบัติเหตุหรือแผนการลามปามกันแน่! และเช้านี้... ในกลุ่มไลน์ทางการที่มีทั้ง ผอ.โรงเรียน รองผอ.ฝ่ายวิชาการ และตัวแทนผู้ปกครองระดับเซเลบ ธันวา—ติวเตอร์ฟิสิกส์อิสระจอมกวนคนนั้น—ก็เปิดฉากระเบิดสงครามประสาทอย่างเป็นทางการแล้ว [ธันวา (ติวเตอร์ฟิสิกส์): สวัสดีครับท่าน ผอ. และท่านผู้ปกครองทุกท่าน พอดีผมกำลังทำการทดลองเรื่อง "การเหนี่ยวนำแม่เหล็กไฟฟ้า" ร่วมกับคุณครูรินทร์รดาอยู่ครับ พอดีครูรินเขาสนใจเรื่อง "แรงดึงดูดระหว่างมวล" เป็นพิเศษ ตั้งแต่เมื่อคืนยันเช้าเลย ตอบแชตผมดึกมากครับ น่ารัก เอ้ย... น่าชื่นชมในความขยันจริงๆ ครับ] ครูรินสูดหายใจเข้าลึก, ปอดแทบระเบิด หน้าผากเนียนมนมีรอยย่นจากการขมวดคิ้วมุ่นจนแทบจะเป็นปม เธอรีบพิมพ์ตอบกลับด้วยความเร็วแสง [ครูรินทร์รดา (ครูฟิสิกส์): @ธันวา รบกวนคุณธันวาช่วยกรุณามีมารยาทและใช้ภาษาให้มันเป็นทางการด้วยค่ะ นี่คือกลุ่มงานราชการ ไม่ใช่สนามเด็กเล่น และดิฉันไม่ได้สนใจเรื่องแรงดึงดูดอะไรทั้งสิ้น กรุณาอย่ากล่าวหาลอยๆ ค่ะ!] แทบจะทันทีที่กดส่งข้อความ แชทส่วนตัวจาก "ธันวา กวนประสาท" (ชื่อที่เธอตั้งเองในมือถือ) ก็เด้งดึ๋งขึ้นมาทันทีราวกับเขานั่งเฝ้าหน้าจออยู่ตลอดเวลา [ธันวา: อ้าว ครูรินครับ ใจเย็นๆ ก่อนสิครับ หน้าดำหน้าแดงหมดแล้วมั้งเนี่ย (ส่งสติกเกอร์หมาหน้ามึนทำตาปริบๆ)] [ครูรินทร์รดา: คุณธันวา! ต้องการอะไรกันแน่คะ ถึงมาป่วนในกลุ่มใหญ่แบบนั้น ผอ. เห็นหมดแล้วนะคะ!] [ธันวา: ก็เห็นว่ามันเป็นเรื่องจริงนี่นา... ทางฟิสิกส์น่ะ แรงดึงดูดโน้มถ่วง (Gravitational Force) มันเป็นแรงดึงดูดระหว่างมวลสารทุกชนิดในเอกภพนะคร้าบ ยิ่งมวลมาก แรงดึงดูดยิ่งมาก เหมือนที่ผมมีมวลความจริงใจเต็มร้อย มันก็เลยดึงดูดให้ผมทักหาครูรินไม่หยุดไงครับ หรืองครูรินจะเถียงว่าเมื่อคืนไม่ได้คิดถึงผม?] ครูรินกัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความแค้นเคือง เธออยากจะปาโทรศัพท์เครื่องนี้ลงพื้นแล้วเอาส้นสูงเหยียบให้แหลกคามือ แต่จิตวิญญาณความเป็นข้าราชการครูค้ำคออยู่ เธอจึงทำได้แค่ระบายความโกรธลงบนแป้นพิมพ์ [ครูรินทร์รดา: สมองคุณมีแต่วิชาฟิสิกส์บ้าบอพวกนี้หรือไงคะ ถึงได้เอามาโยงกับเรื่องไร้สาระได้ทุกเรื่อง! ถ้าว่างมากนัก ทำไมไม่เอาเวลาไปคำนวณหาจุดศูนย์ถ่วงของตัวเอง แล้วตกลงไปในหลุมดำสักแห่งซะล่ะค่ะ!] [ธันวา: โห... ใจร้ายจังเลยครับครูริน ถ้าผมตกลงไปในหลุมดำจริงๆ ตามทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไปของไอน์สไตน์ เวลาในนั้นมันจะเดินช้าลงนะคร้าบ แปลว่าผมจะคิดถึงครูรินไปชั่วนิรันดร์เลยสิ แบบนี้ยิ่งคุ้มเข้าไปใหญ่] ธันวาอมยิ้มกริ่มขณะนั่งอยู่ร้านกาแฟหัวมุมถนน นัยน์ตาสีเข้มพราวระยับด้วยความสนุกสนาน เขาจิบกาแฟลาเต้อุ่นๆ พลางมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ขึ้นสถานะ *'Typing...'* (กำลังพิมพ์...) ยาวนานนับนาที แสดงว่าแม่ทัพสาวแห่งภาควิชาวิทยาศาสตร์กำลังระดมความคิดคำด่าชุดใหญ่อย่างแน่นอน สำหรับธันวาแล้ว ครูรินทร์รดาไม่ใช่แค่ผู้ร่วมงานสอนพิเศษฟิสิกส์โครงการพิเศษของโรงเรียน แต่เธอบริสุทธิ์และเป๊ะเสียจนเขารู้สึก "คันไม้คันมือ" อยากจะเข้ามาเขย่าโลกที่เป็นระเบียบเรียบร้อยของเธอให้ปั่นป่วนเล่น ทุกครั้งที่เห็นเฃาโวยวายหน้าตาตื่น มันคือกำลังใจชั้นดีในการใช้ชีวิตของติวเตอร์หนุ่มฟรีแลนซ์คนนี้เลยทีเดียว [ครูรินทร์รดา: ไอน์สไตน์เขาคงอยากจะลุกขึ้นมาตบกะโหลกคุณสักทีฐานเอาทฤษฎีสัมพัทธภาพมาหยอดมุกเสี่ยวๆ แบบนี้ เลิกเล่นไร้สาระได้แล้วค่ะ วันนี้คาบแรก ม.5/2 คุณต้องเข้าสอนเรื่องกฎการอนุรักษ์พลังงาน เตรียมเอกสารหรือยังคะ หรือมัวแต่คิดมุกจีบชาวบ้านจนสมองฝ่อไปหมดแล้ว] [ธันวา: เรียบร้อยโรงเรียนฟิสิกส์แล้วครับผม! เรื่องสอนเด็กน่ะสบายมาก แต่... ถ้าจะให้ดี ผมว่าเรามาทำการทดลองฟิสิกส์แบบ "ภาคปฏิบัติ" ด้วยกันหน่อยดีไหมครับ] [ครูรินทร์รดา: การทดลองอะไรอีกคะ? บอกไว้ก่อนนะว่าฉันไม่เล่นด้วย!] [ธันวา: การทดลองพิสูจน์ "แรงดึงดูดระหว่างบุคคล" ไงครับ เที่ยงนี้ผมจองโต๊ะร้านอาหารริมสวนหลังโรงเรียนไว้แล้ว ถ้าครูรินกล้าพอ... ลองเดินมาพิสูจน์ดูสิครับว่า หัวใจของครูรินกับสนามแม่เหล็กไฟฟ้าของผม อันไหนมันจะสั่นไหวรุนแรงกว่ากัน] ครูรินอ่านข้อความนั้นแล้วสะดุ้งโหยงจนเก้าอี้หมุนเลื่อนถอยหลังไปครึ่งเมตร มือบางรีบคว้าแก้วน้ำอึกใหญ่เพื่อดับความร้อนผ่าวที่พุ่งขึ้นมาถึงใบหู เธอพยายามบอกตัวเองว่านั่นคือคำท้าทายทางวิชาการ ไม่ใช่คำสารภาพรักบ้าบออะไรทั้งสิ้น! [ครูรินทร์รดา: ฝันไปเถอะค่ะ! เที่ยงนี้ฉันมีตรวจการบ้านเด็ก ไม่มีเวลามาเล่นขายของกับคุณหรอกนะคะ!] เธอกดส่งข้อความปฏิเสธเสียงแข็งด้วยความสะใจ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวผิดจังหวะจนน่ากลัว เสียงนาฬิกาแขวนผนังในห้องพักครูดังก้อง "ติ๊ก... ต็อก... ติ๊ก... ต็อก..." ราวกับกำลังนับถอยหลังสู่อะไรบางอย่างที่เธอเองก็ไม่กล้าคาดเดา ในขณะที่ธันวานั่งมองหน้าจอที่ขึ้นว่า *'Read'* แล้วไร้การตอบกลับ เขายิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ พับหน้าจอโทรศัพท์เก็บใส่กระเป๋าเสื้อกั๊ก แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง คว้ากระเป๋าเอกสารคู่ใจ เป้าหมายของเขาในเช้าวันนี้ ไม่ใช่แค่การสอนกฎการอนุรักษ์พลังงานให้เด็กนักเรียนเข้าใจ... แต่คือการทำให้คุณครูสาวผู้เคร่งขรึม หลุดจากกรอบระเบียบอันน่าเบื่อ แล้วเดินเข้ามาติดกับดักทางฟิสิกส์ที่เขาออกแบบไว้ต่างหาก ธันวาเดินฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีก้าวออกจากร้านกาแฟ มุ่งหน้าสู่ประตูรั้วโรงเรียนมัธยมปลาย โดยไม่รู้เลยว่า... แผนการทดลอง "ภาคปฏิบัติ" ที่เขาเพิ่งส่งคำท้าไปเมื่อครู่นี้ กำลังจะนำพาไปสู่เหตุการณ์ระทึกขวัญที่แม้แต่ทฤษฎีควอนตัมก็ยังคำนวณไม่ได้! รถเก๋งสีดำคันหรูติดฟิล์มทึบเคลื่อนตัวมาจอดเทียบฟุตบาทหน้าตึกอำนวยการอย่างเงียบเชียบ กระจกมืดสนิทค่อยๆ เลื่อนลงช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าคมคายของชายวัยสามสิบเศษในชุดสูทเนี๊ยบเฉียบ ดวงตาสีเทาเข้มภายใต้กรอบแว่นสายตาราคาแพงกวาดตามองไปทั่วบริเวณโรงเรียนด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ "รินทร์รดา... พี่กลับมาแล้วครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยพึมพำกับตัวเองเบาๆ ในรถ ก่อนที่ชายปริศนาคนนั้นจะก้าวเท้าลงเหยียบบนพื้นปูนของโรงเรียน โดยที่โทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อของธันวากำลังสั่นเตือนข้อความใหม่จากครูรินทร์รดาด้วยความตื่นตระหนก— [ครูรินทร์รดา: @ธันวา คุณรีบมาที่ห้องพักครูเดี๋ยวนี้เลยนะ! มี... มีคนสำคัญมารอพบคุณกับฉัน!] ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาติดกับดักความฟินและความรู้ฟิสิกส์ไปพร้อมกันนะครับ!