กำแพงที่สร้างขึ้นด้วยคีย์บอร์ด

หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่สว่างวาบสะท้อนเงาใบหน้าคมคายของธันวา ผู้ชายที่เชื่อมั่นในชุดคำสั่งและอัลกอริทึมมากกว่าความรู้สึกของมนุษย์ ทว่าประโยคสั้นๆ ที่เขารำพึงกับตัวเองในคืนก่อน—*“ผู้หญิงคนนี้อันตรายต่อหัวใจของผมชะมัด”*—กลับยังคงวนเวียนอยู่ในโสตประสาทอย่างสลัดไม่หลุด เขากำลังพยายามพิสูจน์ให้ตัวเองเห็นว่า รินรดา นักวิเคราะห์พฤติกรรมผู้เยือกเย็นและอ่านคนทะลุปรุโปร่ง ก็เป็นแค่ ‘ข้อมูลชุดหนึ่ง’ ที่สามารถถอดรหัสและควบคุมได้ด้วยตรรกะ “ถ้าคุณมั่นใจนักว่าจิตวิทยาอ่านใจคนได้ขาดลอย...” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทันทีที่รินรดาก้าวเข้ามาในห้องทำงานกระจกใส โดยไม่ต้องมีคำทักทายตามมารยาท ธันวาหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้า แววตาคมกริบราวกับนักล่าที่กำลังจ้องมองเหยื่อ “ลองใช้วิทยาศาสตร์ของคุณ ถอดรหัสตัวละครที่ยากที่สุดในระบบฐานข้อมูลของผมดูหน่อยสิ” รินรดาก้าวเข้ามาหยุดยืนห่างจากโต๊ะทำงานของเขาเพียงก้าวเดียว เธอยกมือขึ้นกอดอก ปรายตามองหน้าจอที่แสดงโปรไฟล์ความสัมพันธ์อันซับซ้อนของตัวละครในโปรเจกต์ AI ตัวใหม่ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างเหนือกว่า ความมั่นใจฉายชัดในดวงตาสีเข้มคู่นั้น “คุณคิดว่าจะใช้โจทย์ยากๆ นี้มาทดสอบความสามารถของฉัน หรือแค่หาข้ออ้างดึงเวลาไม่ให้ฉันจับไต๋ความรู้สึกของคุณได้กันแนคะ, คุณธันวา” รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม ทอดเสียงสูงที่ปลายประโยคเล็กน้อยเพื่อสร้างความกดดัน ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมวาววับด้วยความท้าทาย เขาไม่ได้ถอยหนี แต่กลับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้ามาประชิดจนรินรดาต้องเงยหน้าขึ้นมอง “อย่าหลงตัวเองให้มากนักเลย รินรดา ตัวละครนี้ถูกสร้างขึ้นจากสถิติความสัมพันธ์พังๆ ของมนุษย์นับหมื่นรูปแบบ ไม่มีทางที่ทฤษฎีสวยหรูของคุณจะอธิบายความซับซ้อนนี้ได้หรอก... ถ้าคุณแพ้ คุณต้องยอมรับข้อเสนอของผม” “แล้วถ้าฉันชนะล่ะคะ?” รินรดาไม่สะทกสะท้านแม้ลมหายใจของเขาจะเริ่มปะทะเข้ากับผิวแก้ม ความใกล้ชิดนี้ถูกใช้เป็นเครื่องมือทางจิตวิทยาเพื่อทดสอบว่าใครจะเป็นฝ่ายสูญเสียการควบคุมก่อน “คุณอยากได้อะไรล่ะ?” ธันวาโน้มใบหน้าลงมาอีกนิด น้ำเสียงกระซิบพร่าต่ำจนเกือบชิดริมฝีปาก “ความจริงที่ว่า... คุณเองก็กำลังหวั่นไหวไม่ต่างจากผมไง” บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที เสียงเครื่องปรับอากาศกลายเป็นสิ่งเดียวที่ได้ยิน รินรดารู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นผิดจังหวะใต้ซี่โครง ทว่าภายใต้สีหน้าที่นิ่งสนิท เธอกำลังใช้กลไกการป้องกันตัวทางจิตวิทยา (Defense Mechanism) แยกแยะระหว่างฮอร์โมนความตื่นเต้นกับความเป็นจริงอย่างรวดเร็ว “ตรรกะของคุณพยายามหาเหตุผลมารองรับความคลั่งรักที่ซ่อนอยู่ใต้ความเย็นชาสินะคะ น่าสมเพช เอ้ย... น่าสนใจดีค่ะ” รินรดายิ้มหวานหยดแต่สายตากลับคมก్రిบราวกับใบมีด “งั้นฉันขอรับคำท้า โยนข้อมูลทั้งหมดมาให้ฉันสิคะ แล้วเราจะได้รู้กันว่า ระหว่างอัลกอริทึมหัวใจด้านชาของคุณ กับจิตวิทยาที่อ่านทะลุถึงก้นบึ้งความรู้สึกของฉัน... อะไรจะพังก่อนกัน” ธันวาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคู่คมจ้องมองใบหน้าอันเย่อหยิ่งทระนงนั้นด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา เขายอมรับกับตัวเองในเสี้ยววินัตีนั้นเลยว่า ผู้หญิงคนนี้ไม่เพียงแต่ฉลาดเป็นกรด แต่เธอยังรู้วิธีขุดคุ้ยหลุมพรางที่เขาขุดไว้ฝังตัวเองขึ้นมาเล่นได้อย่างหน้าตาเฉย นิ้วเรียวยาวของธันวากำลังจะเอื้อมไปกดส่งไฟล์ข้อมูลทั้งหมดเข้าสู่แท็บเล็ตของรินรดา ทว่าก่อนที่ปลายนิ้วจะสัมผัสหน้าจอ... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก!* เสียงเคาะประตูกระจกดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียด ทั้งสองคนสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะผละออกจากระยะอันตราย รินรดาถอยหลังไปหนึ่งก้าว จัดเสื้อผ้าให้เข้ารูปอย่างรวดเร็ว ขณะที่ธันวาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ ประวัติการสนทนาและความลับที่ยังไม่ได้ถูกเปิดเผยถูกคั่นกลางไว้ด้วยการปรากฏตัวของบุคคลที่ไม่คาดฝัน ประตูห้องเปิดผางออกพร้อมกับเสียงใสๆ ของหญิงสาวคนหนึ่งที่ก้าวเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ “พี่ธันวาคะ เอกสารชุดด่วนจากบอร์ดบริหาร... อุ๊ย! รินรดา อยู่ที่นี่ด้วยเหรอคะ?” ธันวาหันไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาเรียบเฉย แต่รินรดากลับหรี่ตามองรอยยิ้มที่เป็นมิตรเกินเหตุนั้นทันที พร้อมกับความรู้สึกหนาวเยือกที่แล่นแปลบขึ้นมาในอก เมื่อเธอตระหนักได้ว่า... เกมการแข่งขันนี้เพิ่งเริ่มต้นขึ้นในระดับที่อันตรายกว่าเดิมหลายเท่า ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมไขรหัสหัวใจไป1ด้วยกันนะคะ