หอคอยที่ไม่มีใครมองเห็น

"คนไร้มานาอย่างเธอ ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเงยหน้ามองกระดานดำด้วยซ้ำ เซเรน" เสียงเย้ยหยันของศาสตราจารย์กรานต์ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท พร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักของเพื่อนร่วมชั้นใน 'สถาบันเวทมนตร์อาร์케니아' ที่ดังไล่หลังมา如同การเหยียบย่ำซ้ำเติม เซเรนไม่ได้หันกลับไปโต้ตอบ ร่างโปร่งบางในชุดเครื่องแบบนักเรียนสีเทาเข้มเพียงแค่ก้มหน้าลงเล็กน้อย ซ่อนแววตาเรียบนิ่งที่ฉายประกายความเยือกเย็นเกินวัยไว้ภายใต้ร่มเงาของเรือนผมสีดำสนิท สำหรับคนอื่น มานาคือลมหายใจ คือพลังที่ใช้ขับเคลื่อนทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้ แต่สำหรับเซเรนแล้ว... มันคือความว่างเปล่า ในสายตาของเด็กหนุ่ม โลกไม่ได้ถูกขับเคลื่อนด้วยละอองมานาสีสันฉูดฉาดที่ล่องลอยอยู่ในอากาศเหมือนที่คนอื่นมองเห็น แต่สิ่งที่เขาเห็นมาตั้งแต่เด็กคือ 'เส้นด้ายโชคชะตา'—เส้นใยหลากสีสันที่โยงใยระหว่างผู้คน เหตุการณ์ และกาลเวลา เส้นด้ายบางเส้นสว่างไสว เส้นด้ายบางเส้นเปราะบางราวกับจะขาดลงได้ทุกเมื่อ และมีเพียงเขาคนเดียวในสถาบันแห่งนี้ ที่ไม่มีเส้นด้ายมานาของตัวเองเชื่อมต่อกับใครเลย "เฮ้อ... แกล้งเด็กมันสนุกนักหรือไงนะ เจ้าพวกนั้น" เสียงถอนหายใจแผ่วเบาดังขึ้นในห้วงความคิด เป็นน้ำเสียงที่คุ้นเคยจนน่ารำคาญ *‘ถ้าข้ายังครอบครองร่างกายนั้นอยู่ เจ้าพวกสวะพวกนั้นคงไม่กล้าแม้แต่จะสบตาด้วยซ้ำ เซเรน’* เซเรนเหลือบมองไปยังแหวนเงินโบราณที่สวมอยู่บนนิ้วชี้ข้างขวา ลวดลายสลักรูปงูกินหางบนนั้นสะท้อนแสงไฟจากคบเพลิงข้างทางเดินวับวาม ภายในมิติกระจกอันมืดมิดที่ถูกกักขังไว้ ศาสตราจารย์อาเธอร์ อดีตยอดจอมเวทผู้เคยเกรียงไกรที่สุดในประวัติศาสตร์กำลังกอดอกพิงกำแพงกระจกด้วยท่าทางเบื่อหน่าย แม้จะมองผ่านผนึกเวท แต่น้ำเสียงทุ้มต่ำและมาดขรึมอันเย่อหยิ่งก็ยังคงชัดเจนราวกับยืนอยู่ข้างกาย "ถ้าท่านเก่งนัก ทำไมตอนนี้ถึงได้มาติดอยู่ในแหวนวงนี้ล่ะคะ ศาสตราจารย์" เซเรนตอบกลับในใจด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความยำเกรง *‘อุบัติเหตุนิดหน่อยน่า... ว่าแต่ เลิกทำหน้าหמוดอาลัยตายอยากแล้วมองไปทางขวาเสียทีสิ เด็กน้อย’* อาเธอร์เอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะ *‘ข้าสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่น่าสนใจ... ไม่สิ บางอย่างที่กำลังจ้องมองเจ้ามาสักพักแล้วต่างหาก’* เซเรนชะงักฝีเท้าลงโดยอัตโนมัติ เท้าที่กำลังจะก้าวเดินต่อไปหยุดชะงักบนทางเดินหินปูนที่ทอดยาวไปสู่เขตหวงห้ามด้านหลังสถาบัน—บริเวณที่เรียกว่า 'ซากปรักหักพังแอสทรา' หอคอยโบราณที่ถูกลืมเลือน ซึ่งตามกฎของโรงเรียนแล้ว ห้ามศิษย์ทุกคนเข้าใกล้เด็ดขาดเนื่องจากโครงสร้างทรุดโทรมและมีไอเวทอาคมตกค้างที่อันตราย ยามค่ำคืนเช่นนี้ แสงจันทร์สีนวลสาดส่องลงมาทาบทับโครงสร้างหอคอยหินสีดำทะมึนที่ตั้งตระหง่านเสียดฟ้า สถาปัตยกรรมของมันบิดเบี้ยวและแปลกประหลาด ราวกับถูกสร้างขึ้นด้วยกฎฟิสิกส์ที่แตกต่างจากโลกใบนี้ หน้าต่างทุกบานมืดสนิท ไม่มีแสงไฟใดๆ เล็ดลอดออกมา แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเซเรนเต้นผิดจังหวะไม่ใช่ความน่ากลัวของสถานที่ แต่มันคือ 'บางสิ่ง' ที่เคลื่อนไหวอยู่ตรงนั้น ท่ามกลางความมืดมิดเบื้องหน้า เส้นด้ายโชคชะตานับพันเส้นกำลังพุ่งเข้ามารวมตัวกันราวกับฝูงแมลงเม่าที่บินเข้าหา1กองไฟ เส้นใยสีดำสนิทที่เจือประกายสีม่วงเข้มราวกับอัญมณีต้องสาปกำลังสั่นระริก มันไม่ได้ยุ่งเหยิง แต่มันกำลัง 'ทอถัก' เป็นรูปร่างบางอย่าง—รูปร่างของเงาดำทะมึนที่สูงตระหง่าน ไร้ใบหน้า แต่กลับมีดวงตาสีแดงฉานคู่หนึ่งจ้องมองทะลุกำแพงความมืดตรงมาที่เขาโดยตรง! *ึก...* ลมหายใจของเซเรนสะดุดกึก ความรู้สึกเย็นเฉียบแล่นพล่านจากปลายนิ้วเท้าขึ้นมาถึงต้นคอ ขนอ่อนทั่วร่างลุกชันไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะปฏิกิริยาตอบสนองของดวงตาที่มองเห็นเส้นด้ายโชคชะตา เจ้าเงานั้นไม่ได้แค่ยืนมอง แต่มันกำลัง 'ดึง' เส้นด้ายที่ผูกติดอยู่กับข้อมือของเขา เส้นด้ายสีเงินบางเฉียบที่เชื่อมโยงตัวเขาไว้กับอนาคต กำลังถูกแรงดึงมหาศาลจากหอคอยร้างนั้นกระชากอย่างรุนแรง! *‘โอ้... น่าสนใจเสียจริง’* เสียงของอาเธอร์เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันที แววตาในมิติกระจกฉายประกายความระแวดระวัง *‘นั่นไม่ใช่มานาทั่วไป เซเรน... ระวังตัวด้วย มีบางอย่างกำลังพยายามดึงวิญญาณของเจ้าเข้าไปในเขตแดนของมัน’* "ฉันไม่ได้อยากเข้าไปสักหน่อย..." เซเรนพึมพำเบาๆ ขาเรียวพยายามจะถอยหลังก้าวหนึ่งเพื่อหนีห่างจากแรงดึงดูดประหลาดนั้น แต่ทว่า ทันทีที่ส้นเท้าขยับ พื้นหินเบื้องล่างกลับสั่นสะเทือนเบาๆ *กริ๊ง...* เสียงราวกับระฆังแก้วแตกดังขึ้นในห้วงมิติ ทันใดนั้น เงาดำประหลาดบนหอคอยก็ยกแขนขึ้นช้าๆ แล้ว 'เอื้อม' ผ่านความว่างเปล่ามาคว้าจับที่ข้อเท้าของเซเรน! ความเย็นยะเยือกราวน้ำแข็งขั้วโลกพุ่งทะลุถุงเท้าและรองเท้าเข้ามาสัมผัสกับผิวเนื้อโดยตรง เซเรนเบิกตากว้าง อ้าปากค้างแต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา ร่างกายทั้งร่างแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้ด้วยตะปูเวทมนตร์ แรงดึงดูดมหาศาลจากเบื้องบนกระชากเขาลอยขึ้นจากพื้นดินทีละน้อย ภาพรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว หอคอยร้างที่เคยนิ่งสงบกลับขยับเคลื่อนไหวราวกับมีชีวิต ผนังหินร้าวรานและเปิดกว้างออกราวกับอ้าปากรอรับเหยื่ออันโอชะ และในวินาทีที่สติของเซเรนกำลังจะเลือนหายไปในความมืดมิดนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนลึกลับที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนในชีวิต ก็ดังขึ้นก้องอยู่ในหัว... [ ตรวจพบเงื่อนไขลับ: ผู้ถือครองเนตรแห่งด้ายโชคชะตาไร้มานา บรรลุเงื่อนไขการเชื่อมต่อ ] [ ระบบ 'หอคอยร้อยพันศาสตรา' ทำการเปิดใช้งาน... ] [ ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบระดับ SSS: ก้าวแรกแห่งการท้าทายกฎสวรรค์ ] เซเรนขบกรามแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดในปาก ขณะที่ร่างของเขากำลังถูกดูดกลืนหายเข้าไปในความมืดมิดของหอคอยที่ไม่มีใครมองเห็น พร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำปริศนาที่ดังสะท้อนก้องตามหลังมา... *‘ยินดีต้อนรับสู่เกมของข้า เจ้าหนู...’* ************************************************** ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนแรกนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!