ตื่นขึ้นมาในกระท่อมผุพัง

“ถ้าเจ้ายังไม่ตาย ก็รีบลุกขึ้นมาเก็บกวาดขยะพวกนี้ให้หมด อย่าคิดว่าทำเป็นสลบไสลแล้วข้าจะเห็นใจ! บ้านตระกูลหานไม่เลี้ยงคนขี้เกียจ ถึงเจ้าจะเป็นสะใภ้ที่แต่งเข้ามาด้วยสินเดิมราคาถูก แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเจ้าจะมีสิทธิ์นอนกินแรงคนอื่น!” เสียงแหลมสูงบาดหูพร้อมกับแรงกระแทกที่ประตูไม้เก่าคร่ำคร่าจนสั่นสะเทือน ทำให้หลินซูเหมยที่กำลังสะลึมสะลือรู้สึกเหมือนกะโหลกศีรษะจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ความทรงจำสุดท้ายของเธอคือการตรวจสอบวัตถุดิบในห้องครัวระดับมิชลินสตาร์กลางกรุงปักกิ่ง ทว่ากลิ่นที่ลอยมาเตะจมูกในตอนนี้ กลับไม่ใช่กลิ่นหอมของเครื่องเทศชั้นดี แต่มันคือกลิ่นสาบของไม้ผุผสมกับกลิ่นอับชื้นของดินโคลนที่เน่าเสีย ซูเหมยพยุงกายขึ้นนั่งด้วยความทุลักทุเล มือเรียวบางสัมผัสได้ถึงพื้นดินเย็นเฉียบที่หยาบกร้าน เธอไม่ได้อยู่ในครัวสเตนเลสสตีล แต่กำลังนั่งอยู่บนฟางแห้งในกระท่อมที่แทบจะมองเห็นแสงแดดลอดผ่านรูรั่วบนหลังคา “ยังทำหูทวนลมอีกรึ นังตัวดี! ถ้าตะวันตกดินแล้วข้าวต้มยังไม่ตั้งบนเตา คืนนี้เจ้ากับสามีง่อยๆ ของเจ้าได้อดตายทั้งคู่แน่!” เสียงตะโกนด่าทอจากด้านนอกยังคงดังต่อเนื่อง ก่อนจะตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ค่อยๆ ห่างออกไป หลินซูเหมยขมวดคิ้วแน่น ความทรงจำมหาศาลถาโถมเข้าใส่สมองราวกับเขื่อนแตก ทั้งเรื่องราวของ 'หลินซูเหมย' เจ้าของร่างเดิมที่เป็นเพียงหญิงสาวกำพร้าผู้ถูกบังคับให้แต่งงานกับหานเฉิน ทหารหนุ่มที่เพิ่งได้รับบาดเจ็บสาหัสจนต้องออกจากราชการกลางคัน และการถูก 'แม่เฒ่าหาน' กดขี่ข่มเหงจนแทบไม่เหลือความเป็นคน เธอไม่ใช่เชฟสาวผู้ใจอ่อนในนิยายน้ำเน่า แต่เธอคือผู้ที่ผ่านสมรภูมิการทำอาหารและการเอาตัวรอดในโลกธุรกิจมาอย่างโชกโชน ซูเหมยปาดคราบดินบนใบหน้าออก แววตาคมกริบฉายชัดถึงความไม่ยอมคน “แม่เฒ่าหานงั้นรึ...” เธอแค่นยิ้มที่มุมปาก “คิดจะเล่นงานฉันงั้นเหรอ? คงต้องดูกันหน่อยว่าระหว่าง 'แม่ผัวจอมเขี้ยว' กับ 'เชฟมืออาชีพ' ใครจะกินใครก่อนกัน” ซูเหมยสำรวจกระท่อมเล็กๆ ที่ใช้เป็นที่พักพิง สภาพภายในมีเพียงเตาฟืนเก่าๆ หนึ่งใบ ถ้วยชามบิ่นๆ และกองฟางที่เป็นเหมือนที่นอน ความหิวโหยเริ่มประท้วงในช่องท้อง แต่มันกลับไม่ใช่ความหิวแบบคนสิ้นหวัง เธอสัมผัสได้ถึง 'มิติพิเศษ' ที่อยู่ลึกเข้าไปในจิตใจ—คลังวัตถุดิบและอุปกรณ์ทำอาหารระดับพรีเมียมที่เธอสะสมมาตลอดชีวิตการเป็นเชฟกำลังรอคอยการเรียกใช้งาน ทว่า ในขณะที่เธอกำลังจะตั้งสติเพื่อวางแผนชีวิต กลิ่นคาวเลือดจางๆ ก็ลอยมาแตะจมูก ซูเหมยหันขวับไปทางมุมมืดของกระท่อมที่กั้นด้วยฉากไม้เก่าๆ บนเตียงไม้ที่แทบจะพังแหล่มิพังแหล่ ร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังนอนนิ่งสนิท ใบหน้าคมสันของเขาซีดเผือด แต่เค้าโครงความหล่อเหลายังคงเด่นชัด แม้จะดูโทรมไปบ้างจากร่องรอยบาดแผลที่พันไว้ด้วยผ้าพันแผลมอมแมม นี่คือ 'หานเฉิน' สามีผู้เป็นดั่งตัวถ่วงในสายตาแม่เฒ่าหาน แต่ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่เธอมองสำรวจลมหายใจของเขา ซูเหมยกลับพบความผิดปกติบางอย่าง บาดแผลที่หน้าอกของเขามีรอยช้ำสีคล้ำผิดธรรมชาติ ไม่ใช่แผลจากการต่อสู้ทั่วไป แต่มันคือรอยพิษ! ซูเหมยขยับตัวเข้าไปใกล้ด้วยความเร็วที่เจ้าของร่างเดิมไม่มีวันทำได้ เธอเอื้อมมือไปจับข้อมือเขาชีพจรเต้นอ่อนมาก แต่ภายใต้ความเย็นเยียบนั้น เธอกลับสัมผัสได้ถึง 'บางสิ่ง' ที่ซ่อนอยู่ใต้หมอนใบเก่าของเขา มือของเธอหยิบออกมาได้กล่องไม้ขนาดเล็กที่ปิดผนึกอย่างแน่นหนา ทันทีที่เธอเปิดมันออก แสงสีฟ้าอ่อนจางก็สะท้อนเข้าตา ในนั้นไม่ใช่ทองคำหรือเงิน แต่มันคือตราประทับตราทหารระดับสูงและจดหมายที่ถูกเขียนด้วยลายมือดุดันว่า *'หากข้าตาย ขอให้เจ้าหนีไปที่ชายแดน... ทุกอย่างคือของเจ้า'* ยังไม่ทันที่ซูเหมยจะได้อ่านเนื้อความต่อ เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ย้อนกลับมาที่หน้าประตูอีกครั้ง ไม่ใช่เสียงของแม่เฒ่าหาน แต่เป็นเสียงของคนกลุ่มใหญ่ที่ดูไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย “ในเมื่อมันไม่ยอมโผล่หัวออกมา เราก็เผากระท่อมมันทิ้งเสีย! คนของทางการสั่งไว้แล้วว่าหานเฉินต้องไม่มีชีวิตรอดไปจนถึงวันพรุ่งนี้!” เสียงตะโกนพร้อมกับกลิ่นน้ำมันก๊าดที่โชยมาตามลม ปลุกเร้าสัญชาตญาณนักสู้ในตัวซูเหมยให้ตื่นขึ้นเต็มตา เธอไม่ได้หวาดกลัว แต่กลับแสยะยิ้มออกมา... ดูเหมือนการเริ่มต้นชีวิตใหม่ของเธอ จะมาพร้อมกับความท้าทายที่น่าสนุกกว่าที่คิดเสียอีก เธอมองไปยังร่างของหานเฉินที่เริ่มขยับเปลือกตาอย่างยากลำบาก ก่อนจะกระซิบที่ข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบแต่มั่นคง “ถ้าคุณอยากรอด ก็เตรียมตัวไว้ให้ดี... เพราะตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ชีวิตของคุณจะอยู่ในกำมือของฉัน!” ประตูกระท่อมถูกพังเข้ามาด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับคมดาบที่พุ่งตรงมายังตำแหน่งที่เธอและหานเฉินอยู่! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทเริ่มต้นนี้ แล้วพบกันในตอนถัดไปนะครับ ลมทะเลพัดรัก