สมการที่ยังไม่ลงตัว

เสียงกราวของแฟ้มเอกสารหนาเตอะที่ถูกกระแทกลงบนพื้นผิวมะฮอกกانيขัดเงาของโต๊ะประชุม ไม่ได้ดังพอจะกลบเสียงถอนหายใจยาวนานที่เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของรินรดาได้เลย "ศูนย์จุดศูนย์สองเปอร์เซ็นต์" อคินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์เจือปนราวกับหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้ ร่างสูงในชุดสูทตัดเย็บเนียบกริบขยับตัวเล็กน้อย แว่นตากอบกู้กรอบโลหะบางเฉียบสะท้อนแสงไฟนีออนสีขาวนวลจากเพดานห้องประชุมใหญ่ของบริษัท เทคโนโลยีเพื่อสังคมจำกัด "นั่นคือความเสี่ยงที่อัลกอริทึมการคาดการณ์พฤติกรรมมนุษย์ประเมินออกมาสำหรับ 'โครงการพัฒนาชุมชนริมคลองบางเขน' ของคุณค่ะ... คุณรินรดา" เขาทิ้งน้ำหนักเสียงตรงชื่อของเธอเล็กน้อย คล้ายการเน้นย้ำถึงความไร้เดียงสาในเชิงตัวเลขที่เธอกำลังพยายามต่อสู้ รินรดาเงยหน้าขึ้นจากรายงานภาคสนามหนาห้าร้อยหน้าที่เธอใช้เวลาแรมปีในการเก็บข้อมูลด้วยหยาดเหงื่อ ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้ฉายแววหวาดหวั่นต่อสายตาคมกริบที่ราวกับกำลังสแกนทะลุผ่านกระดูกดำของเขา ตรงกันข้าม... เธอกลับระบายยิ้มบางเบาที่มุมปาก ยิ้มที่ไม่ได้มีความสุขเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย "สถิติของคุณลืมสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า 'มนุษย์' ไปแล้วสินะคะ คุณอคิน" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่เคลือบด้วยกำมะหยี่ "อัลกอริทึมของคุณคำนวณจากอดีตเพื่อพยากรณ์อนาคต แต่ลืมไปว่าหัวใจคน... ไม่เคยรันอยู่บนโค้ดคำสั่งซ้ำๆ เหมือนบอทในระบบของคุณ" บรรยากาศในห้องประชุมอึมครึมลงถนัดตา ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะราวกับแรงดันอากาศลดต่ำลงก่อนพายุใหญ่จะโหมกระหน่ำ ธีร์ ซึ่งนั่งไขว่ห้างอยู่มุมหนึ่งของห้องยกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ เขากำลังรอให้เสือสองตัวนี้ขย้ำกันเอง เพื่อที่ข้อเสนอในการเวนคืนที่ดินไปทำศูนย์การค้าของเขาจะได้ผ่านความเห็นชอบอย่างไร้รอยต่อ อคินไม่สะดุ้งสะเทือนต่อคำค่อนขอดนั้น เขายกมือขึ้นปลดกระดุมสูทเม็ดบนอย่างใจเย็น กิริยาท่าทางเต็มไปด้วยความมั่นใจของคนที่กุมอำนาจทางเทคโนโลยีไว้ในมือ "ความรู้สึก ความหวัง หรือแม้แต่ความผูกพันที่คุณพยายามเอามาอ้างในเล่มรายงาน มันควบคุมไม่ได้และไม่มีตัวตนในทางเศรษฐศาสตร์ค่ะ คุณรินรดา" อคินโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงจนรินรดาต้องเผลอกลั้นหายใจ "ถ้าเราปล่อยให้โครงการนี้ดำเนินต่อไปโดยยึดความรู้สึกของชาวบ้านเป็นศูนย์กลาง ความล้มเหลวระดับมหภาคจะตามมา และเมื่อถึงวันนั้น... ใครจะเป็นคนรับผิดชอบความเสียหายมูลค่าหลายร้อยล้านนี้ล่ะคะ? คุณหรือ?" ดวงตาของทั้งคู่ประสานกันนิ่งสนิท เกิดกระแสไฟฟ้าประหลาดแล่นพล่านในอากาศรอบตัว แรงดึงดูดระหว่างขั้วตรงข้าม—ระหว่างความเย็นชาของตรรกะกับความร้อนรุ่มของมนุษยวิทยา—กำลังปะทะกันอย่างเงียบเชียบแต่รุนแรง รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอวางมือเรียวลงบนแฟ้มข้อมูลของตัวเอง นัยน์ตาคู่นั้นฉายแสงแห่งความดื้อรั้นที่ทำให้อคินต้องขมวดคิ้วมุ่นโดยไม่รู้ตัว "ถ้าคุณคิดว่าตัวเลขบนหน้าจอเครื่องคอมพิวเตอร์ของคุณมันแม่นยำนัก ทำไมคุณไม่ลองลงไปเดินเหยียบโคลนที่คลองบางเขนด้วยตัวเองสักครั้งล่ะคะ?" รินรดากล่าวท้าทาย น้ำเสียงสั่นน้อยๆ ด้วยความโกรธที่ถูกสะกดกลั้นไว้ "บางที... การได้เห็นรอยยิ้มของยายชูว์ หรือฟังเสียงหัวเราะของเด็กๆ ที่กำลังจะไร้ที่ซุกหัวนอน อาจจะช่วยรีเซ็ตระบบสมองกลบ้าๆ ของคุณ ให้กลับมามีความเป็นมนุษย์ขึ้นมาบ้างก็ได้นะคะ" อคินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ความขบขันโดยสิ้นเชิง เขาลุกขึ้นยืนตามเผชิญหน้ากับเธอ ความสูงของเขาทำให้รินรดาต้องเงยหน้าขึ้นมองเล็กน้อย แต่เธอก็ยังคงเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ "ผมไม่จำเป็นต้องเสียเวลาไปดูความไร้ประสิทธิภาพที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยคำว่า 'น้ำใจ' หรอกค่ะ เพราะสุดท้ายแล้ว... กาลเวลาและความจริงทางสถิติมักจะพิสูจน์เสมอว่า ผม... ถูกต้อง" "งั้นเรามาเดิมพันกันไหมล่ะคะ?" รินรดาสวนกลับทันควัน ประโยคท้าทายหลุดจากริมฝีปากของเธอโดยไม่ทันคิด แต่เมื่อมันเอ่ยออกไปแล้ว เธอก็ไม่มีวันถอนคืน อคินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างสนใจ ดวงตาคมกริบเป็นประกายวาววับขึ้นมาวูบหนึ่ง "เดิมพัน? นักมานุษยวิทยาอย่างคุณมีอะไรจะมาเดิมพันกับวิศวกรข้อมูลอย่างผมล่ะคะ?" "ถ้าในอีกสามเดือนข้างหน้า ชุมชนนั้นยังคงยืนหยัดและสร้างมูลค่าทางเศรษฐกิจในแบบของพวกเขาเองได้โดยไม่ต้องพึ่งพาเงินชดเชยจากโครงการของคุณ..." รินรดาเว้นจังหวะ ปล่อยให้ความเงียบสร้างแรงกดดัน ก่อนจะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา "คุณต้องเป็นคนเซ็นอนุมัติยกเลิกแผนการรื้อถอนด้วยตัวเองค่ะ" อคินจ้องมองเธอเนิ่นนาน รอยยิ้มเยาะหยันค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมสัน เขาขยับเข้าไปใกล้เธออีกก้าว จนกลิ่นน้ำหอมจางๆ เจือกลิ่นกระดาษและหมึกพิมพ์จากตัวเธอปะปนกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านของเขา "แล้วถ้าผลลัพธ์มันออกมาตรงกันข้ามล่ะคะ?" อคินกระซิบเสียงต่ำ ทุ้มนุ่มแต่น่าขนลุก "ถ้าตัวเลขพิสูจน์ว่าพวกเขาล่มจม... คุณต้องลาออกจากโครงการนี้ และยอมรับว่าตรรกะของผมเหนือกว่าในทุกๆ ด้าน... คุณกล้าพอไหมล่ะคะ?" รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อรับรู้ถึงลมหายใจอุ่นที่ปัดผ่านแก้ม แต่อุดมการณ์และศักดิ์ศรีค้ำคอเธอไว้จนไม่ยอมถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว "ตกลงค่ะ ตามนั้น" ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยอะไรต่อ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะสามครั้งสั้นๆ ก่อนที่ประตูกระจกฝ้าจะถูกผลักเปิดออกโดยผู้ช่วยสาวหน้าตาตื่นตระหนก เธอยืนหอบหายใจจนตัวโยน ถือแท็บเล็ตในมือแน่นด้วยอาการสั่นเทา "คุณอคินคะ... คุณรินรดาคะ..." เสียงของผู้ช่วยสาวขาดห้วงด้วยความตกใจ "ระบบเซิร์ฟเวอร์หลักของโครงการโดนเจาะข้อมูลค่ะ... และ... และมีไฟล์ลับถูกปล่อยออกมาแพร่สาธารณะแล้วค่ะ!" อคินหันขวับไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะประชุมทันที ใบหน้าที่เคยนิ่งสงบราวน้ำแข็งของเขาแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาฉับพลัน เมื่อหน้าจอสีดำสนิทปรากฏข้อความวิ่งรัวเป็นตัวอักษรสีเขียวเรืองแสง พร้อมกับภาพแผนผังลับของโครงการที่ถูกตีแผ่ต่อหน้าต่อตา และข้อความสั้นๆ บรรทัดสุดท้ายที่เขียนไว้ว่า... *'พวกคุณกำลังคำนวณอยู่บนความตายของคนบริสุทธิ์'* ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับอคินและรินรดาในบทแรกนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ