สะใภ้รองฟื้นคืนชีพ

กลิ่นฉุนกึกของยาหม้อต้มเคמהจนแสบจมูกคละคลุ้งไปทั่วห้องดินปูนเก่าๆ ที่ผนังผุกร่อนจนเห็นอิฐสีแดงด้านใน บนเตียงไม้ไผ่แข็งกระด้าง ร่างบอบบางของหลินว่านหลินกำลังสำลักน้ำสีดำข้นคลั่กออกมาจนหมดเรี่ยวแรง เสียงตวาดแหลมสูงของแม่ใหญ่เฉินดังทะลุกำแพงดินเข้ามา กระแทกกระทั้นโสตประสาทจนปวดหนึบ "ตายยากตายเย็นนักนะนังสะใภ้รอง! แค่ใช้ให้ไปซักผ้าสามกระสอบกับหาฟืนมากองหนึ่ง ถึงกับต้องกินยาฆ่าตัวตายประชดความจนเลยหรือไง? บ้านเราไม่ใช่สถานสงเคราะห์คนขี้เกียจนะ! ถ้าฟื้นแล้วก็รีบลุกไปกวาดลานบ้านซะ ข้าวเย็นยังไม่ได้หุง น้องเล็กของสามีแกจะต้องกินข้าวก่อนไปโรงเรียน!" ในหัวของว่านหลินเวลานี้ไม่ได้มีแค่ความเจ็บปวดจากการฝืนกลืนยาพิษ แต่มันคือความทรงจำอันมหาศาลที่หลั่งไหลเข้ามาเหมือนเขื่อนแตก เธอคือเชฟระดับท็อปของศตวรรษที่ 21 ที่กำลังจะเซ็นสัญญาเปิดภัตตาคารหรูระดับมิชลินสตาร์สามดาว ทว่าอุบัติเหตุในห้องครัวทำให้เธอกลับต้องมาอยู่ในร่างของ 'หลินว่านหลิน' หญิงสาวอ่อนแอในยุค 1980 ที่ถูกกดขี่ข่มเหงจากแม่สามีและพี่สะใภ้ใหญ่จนตรรักษ์ สภาพจิตใจพังทลายจนคิดสั้น *ติ๊ง! ระบบห้องครัวมิติสวรรค์เปิดใช้งานสมบูรณ์...* เสียงจักรกลใสๆ ดังขึ้นในห้วงความคิด พร้อมกับมิติขนาดใหญ่ที่ปรากฏเป็นห้องครัวสแตนเลสสตีลเงาวับ พร้อมวัตถุดิบระดับพรีเมียม เครื่องปรุงรสหายาก และเตาพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้าครบครัน สะท้อนแสงไฟนีออนสว่างไสวตัดกับความมืดมอนของบ้านไร่ชนบทในยุคนี้อย่างสิ้นเชิง ว่านหลินค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นจากเตียงไม้ไผ่ ดวงตาที่เคยหม่นหมองและเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา บัดนี้กลับฉายแววคมกริบ เย็นเยียบ และทรงพลัง เธอยกมือขึ้นเช็ดคราบยาขมปี๋ที่มุมปาก รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างชัดเจน ตายหรือ? ฝันไปเถอะ! ในเมื่อสวรรค์เมตตาให้เธอกลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้ง แถมยังพ่วงเอาคลังสมองและมิติวิเศษติดมือมาด้วย เธอไม่มีวันยอมตกเป็นทาสรองรับอารมณ์ของใครหน้าไหนในบ้านหลังนี้อีกต่อไป! ประตูไม้ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง แม่ใหญ่เฉินก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าบึ้งตึง มือข้างหนึ่งเท้าสะเอว อีกข้างชี้หน้าด่ากราด "ยังจะนอนทำซากอะไรอยู่อีก! หูหนวกหรือไงที่ฉันสั่ง—" "หุบปากซะทีเถอะครับ... อ้อ ไม่สิ ฉันไม่ใช่คนรับใช้ที่คุณจะมาตะคอกใส่ได้ตามอำเภอใจอีกแล้ว" ว่านหลินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบ เย็นชา แต่ทรงพลังจนแม่ใหญ่เฉินถึงกับชะงักอ้าปากค้าง แม่ใหญ่เฉินหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ เปรมปรีดิ์ที่ถูกเด็กเมื่อวานซืนย้อนศร นางถลึงตาใส่จนแทบถزน "นังสารเลว! แกกล้าดียังไงมาขึ้นเสียงกับฉัน? แกมันก็แค่ผู้หญิงไร้ค่าที่พ่อแม่ทิ้ง แต่งเข้ามาบ้านเฉินได้เพราะความสงสาร ถ้าไม่มีข้าวต้มบ้านฉัน แกคงอดตายหมาข้างถนนไปนานแล้ว!" ว่านหลินหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน เธอก้าวลงจากเตียง ยืดตัวตรงสง่างาม แม้จะสวมเสื้อผ้าเก่าๆ ปะชุน แต่รัศมีที่แผ่ออกมาจากตัวเธอกลับทำให้แม่ใหญ่เฉินถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "ข้าวต้มหม้อนั้น หรือข้าวสวยก้นหม้อที่พวกคุณกินกันทุกวันนี้ มันมาจากหยาดเหงื่อของฉันไม่ใช่หรือไง? ตั้งแต่ฉันแต่งเข้าบ้านนี้มา งานหนักทุกอย่างตกที่ฉันคนเดียว ส่วนสะใภ้ใหญ่กับลูกสาวสุดที่รักของคุณนั่งกินนอนกิน ปล่อยให้ฉันก้มหน้าก้มตาทำงานเหมือนควายเหมือนม้า พอฉันทนไม่ไหว คุณก็หาว่าฉันเรียกร้องความสนใจ" ว่านหลินก้าวเข้าไปประชิดแม่ใหญ่เฉินทีละน้อย ดวงตาสุกใสแต่ทรงอำนาจกดดันจนอีกฝ่ายต้องหลบสายตา "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป กฎของบ้านหลังนี้เปลี่ยนแล้วครับ... ใครอยากกินอะไรต้องหามาเอง ฉันไม่ใช่ทาส และที่สำคัญที่สุด..." เธอหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย ให้คำพูดแต่ละคำฝังลึกเข้าไปในความรู้สึกของแม่สามีจอมปลอม "ถ้าคุณยังกล้ามาจู้จี้หรือหาเรื่องฉันอีกแม้แต่คำเดียว ฉันจะทำให้ตระกูลเฉินอับอายขายหน้าจนไม่มีPปีกเดินออกไปไหนในหมู่บ้านนี้แน่ ลองดูไหมล่ะครับว่าใครจะทนได้นานกว่ากัน" แม่ใหญ่เฉินตัวสั่นเทาด้วยความโกรธจัดและหวาดกลัวระคนกัน นางชี้มือสั่นเทือกมาที่หน้าว่านหลิน "แก... แกมันผีเข้าแน่ๆ นังลูกสะใภ้อัปมงคล! ฉันจะฟ้องจ้านกั๋ว! จะให้สามีแกกลับมาหย่ากับแกในสามวันแปดวันแน่!" สิ้นชื่อ 'เฉินจ้านกั๋ว' นายทหารหนุ่มสามีผู้ไม่เคยสนใจใยดีภรรยาตามคำบอกเล่าของคนในบ้าน แม่ใหญ่เฉินหวังจะใช้ไพ่ใบนี้ขู่ขวัญให้สะใภ้รองหวาดกลัว ทว่าว่านหลินกลับยิ้มกริ่ม รอยยิ้มนั้นพราวระยับด้วยประกายความมั่นใจที่เกินคาดเดา สามีงั้นหรือ? นายทหารหนุ่มอนาคตไกลผู้เย็นชาคนนั้น... เธอจำได้แม่นว่าในต้นฉบับนิยาย เขาไม่ได้เกลียดชังเธอ แต่เป็นเพราะถูกแม่ใหญ่เฉินเป่าหูจนเข้าใจผิดต่างหาก และตอนนี้แหละ คือเวลาที่เธอจะพลิกเกมทุกอย่างให้คว่ำกระดาน! ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงดังขึ้นที่หน้าประตูบ้าน พร้อมกับเสียงเคาะประตูไม้เก่าๆ สามครั้ง ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้ม จะก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางห้อง... ดวงตาคมกริบทรงอำนาจกวาดมองสภาพความวุ่นวายภายในห้อง ก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของหลินว่านหลินด้วยประกายตาที่อ่านไม่ออก ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ฟาร์มเมอร์สุขใจ" เสมอมานะครับ