แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

"ถ้าคุณยังพิมพ์โค้ดบรรทัดนั้นต่อ ฉันจะยึดแล็ปท็อปของคุณแล้วโยนลงทะเลสาบด้านนอกนั่นซะ... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่เจือกระแสความหงุดหงิดอย่างชัดเจนดังขึ้นจากกรอบประตูห้องโถงกว้างของบ้านพักตากอากาศสไตล์โคโลเนียลที่ถูกดัดแปลงเป็นสถานที่ลับ รินรดาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียงเรียบเฉยนั้น นิ้วเรียวยังคงรัวลงบนแป้นพิมพ์สีดำของแม็คบุ๊กโปรราคาแพงด้วยความเร็วจนเกิดเสียงก๊อกแก๊กติดต่อกันราวกับเสียงฝนตกกระทบบานกระจก หน้าจอคอมพิวเตอร์สะท้อนแสงสีฟ้าอมเขียววับแวมเข้ากับนัยน์ตากลมโตที่ฉายแววดื้อรั้น เจ้าตัวแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ชนิดที่ตั้งใจส่งเสียงให้อีกฝ่ายได้ยินชัดเจน "เชิญค่ะคุณสารวัตร ถ้าคิดว่ากล้าพอจะรับผิดชอบค่าเสียหายสี่แสนกว่าบาทนี้ได้... อ้อ แล้วก็รหัสผ่านเครื่องนี้ยาวสามสัปดาห์ถ้าคุณรีเซ็ตเอง ระบบป้องกันความปลอดภัยจะลบข้อมูลทิ้งทั้งหมดโดยอัตโนมัติ ซึ่งแน่นอนว่ารวมถึงหลักฐานคดีฟอกเงินที่คุณกำลังนั่งปวดหัวอยู่ด้วยนะคะ" รินรดาเอ่ยตอบโดยไม่ละสายตาจากโค้ดชุดสุดท้าย ปลายลิ้นดันกระพุ้งแก้มด้วยความเคยชินยามต้องปะทะคารมกับใครสักคน และคนคนนั้นก็มักจะเป็นผู้หญิงในชุดยูนิฟอร์มกึ่งทางการที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูอยู่ตรงนั้น อลิษา สารวัตรสาวมือหนึ่งแห่งกองปราบปราม ขบกรามแน่นจนสันกรามคมชัดขึ้นภายใต้กรอบหน้าเรียวสวย ปลายจอมรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างคนถือดี ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นหรี่แคบลงราวกับพญาเสือโคร่งที่กำลังประเมินเหยื่อในกรง บ้านหลังนี้ตั้งอยู่โดดเดี่ยวท่ามกลางแนวสนทึบและผืนน้ำกว้างใหญ่ทางตอนเหนือ มันถูกเรียกว่า 'เซฟเฮาส์' ตามเอกสารราชการ แต่สำหรับรินรดา มันไม่ต่างอะไรกับคุกขนาดย่อมที่มีผู้คุมหน้าดุเป็นเจ้าของเรือนร่างสูงโปร่งในชุดกางเกงสแลคเข้ารูปกับเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นจนเห็นข้อมือเรียวเนียนประดับนาฬิกาสายหนังราคาแพง อลิษาเดินสาวเท้าย่างสามขุมเข้ามาใกล้ โค้งตัวลงเล็กน้อย ใช้ฝ่ามือเรียวทาบลงบนขอบโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งเพื่อปิดกั้นพื้นที่ส่วนตัว กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมกับความเย็นเยียบของฝนข้างนอกโชยเข้าแตะจมูกรินรดาจนคนตัวเล็กกว่าต้องชะงักมือที่กำลังพิมพ์ "คุณคิดว่าตัวเองฉลาดมากสินะ รินรดา? ถึงได้กล้าแฮกเข้าระบบเซิร์ฟเวอร์ของ ปปง. เล่นเป็นสนามเด็กเล่นแบบนั้น" อลิษาเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างเพรียวโน้มเข้ามาใกล้เสียจนรินรดารู้สึกถึงลมหายใจอุ่นที่ปะทะเข้ากับข้างแก้ม "ที่นี่ไม่ใช่คอนโดหรูของคุณในกรุงเทพฯ ที่คุณจะสั่งฟาสต์ฟู้ดตอนตีสองหรือนอนตื่นเที่ยงวันได้ตามใจชอบ" "โอ๊ะ ดิฉันไม่เคยคิดว่าตัวเองฉลาดหรอกค่ะ..." รินรดาผละมือจากแป้นพิมพ์ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หมุนอย่างไม่สะทกสะทราศ ดวงตาสุกใสช้อนขึ้นมองสบตาคมกริบของอีกฝ่ายอย่างท้าทาย มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ายวนกวนประสาท "แต่ถ้าเทียบกับคนที่ปล่อยให้แก๊งค้ายาเจาะระบบฐานข้อมูลส่วนกลางได้ภายในสสามนาที... อื้ม ดิฉันคิดว่าตัวเองคงฉลาดกว่าคุณพอสมควรเลยล่ะค่ะ ท่านสารวัตร" ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างคนทั้งสองชั่วอึดใจ อลิษาจ้องมองรอยยิ้มกวนประสาทนั้นด้วยดวงตาที่วาวโรจน์ขึ้นวับหนึ่ง ก่อนที่มือเรียวจะเอื้อมมากระชากปกคอเสื้อเชิ้ตของรินรดาเข้ามาหาตัวอย่างรวดเร็ว ชนิดที่แฮกเกอร์สาวไม่ทันได้ตั้งตัว ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดกันจนสัมผัสได้ อลิษาไม่ได้ใช้กำลังรุนแรงเกินความจำเป็น แต่แรงกดดันจากแววตาและสัมผัสที่ต้นคอนั้นทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบอย่างประหลาด ร่างกายที่เคยแข็งขืนนิ่งงันไปชั่วขณะเมื่อกลิ่นกายหอมเย็นของอีกฝ่ายโอบล้อมรอบตัว "ปากดีแบบนี้... เก็บไว้ใช้ตอนที่พวกมันตามมาเจอที่นี่ดีกว่าไหมคะ" เสียงกระซิบของอลิษาต่ำพร่าและเต็มไปด้วยพิษสง ร,นรดาสัมผัสได้ถึงปลายนิ้วเรียวที่ออกแรงกำปกเสื้อของเธอแน่นขึ้นจนเนื้อผ้าตึงเปรี๊ยะ "จำใส่สมองอันปราดเปรื่องของคุณเอาไว้ รินรดา... ตราบใดที่คุณยังอยู่ในความดูแลของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะกระดิกตัวหนี ถ้าฉันสั่งให้หมอบ คุณก็ต้องหมอบ ถ้าฉันสั่งให้หุบปาก คุณก็ต้องหุบปาก เข้าใจไหม!" รินรดาหัวเราะในลำคอเบาๆ แม้หัวใจจะเต้นรัวผิดจังหวะด้วยความใกล้ชิดที่อันตรายเกินขีดจำกัด แต่รอยยิ้มเยาะบนเรียวปากสีพีชก็ยังคงอยู่ เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สบตากับสารวัตรสาวนิ่งสนิทโดยไม่หลบเลี่ยง "ถ้าดิฉันทำตามที่คุณสั่งทุกอย่าง... แล้วคุณจะมีรางวัลอะไรให้เด็กดีคนนี้ล่ะคะ? หรือว่า... ชอบรสนิมยมแบบบังคับขู่เข็ญมากกว่า?" อลิษาชะงักไปเล็กน้อย นัยน์ตาสีดำไหววูบลงชั่วเสี้ยววินาทีเมื่อเจอคำถามยั่วเย้าที่เล่นเอาคนฟอร์มจัดถึงกับไปไม่เป็น สารวัตรสาวเม้มริมฝีปากแน่นอย่างขัดใจ กำลังจะอ้าปากเอ่ยคำด่าทอที่เจ็บแสบที่สุดเพื่อกลบเกลื่อนความปั่นป่วนในอกที่กำลังตีรวน ทว่า... *ปัง! ปัง! ปัง!* เสียงทุบประตูกระจกบานใหญ่ด้านหน้าบ้านดังสนั่นหวั่นไหว ตามมาด้วยเสียงกระจกแตกกระจายจากการถูกกระแทกอย่างแรงจากภายนอก ร่างของคนทั้งคู่ผละออกจากกันโดยอัตโนมัติ อลิษาหันขวับไปคว้าปืนพกสั้นสีดำด้านข้างเอวขึ้นมาปลดเซฟด้วยความเร็วสูง ขณะที่รินรดาก็กดปุ่มลัดบนคีย์บอร์ดเพื่อปิดหน้าจอทั้งหมดลงในพริบตาเดียว ความมืดมิดและกลิ่นอายความตายพุ่งทะลักเข้ามาแทนที่บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่ทันที "หลบอยู่ใต้โต๊ะ!" อลิษากระชากเสียงสั่งเสียงเข้ม ดวงตาคมกริบกวาดมองไปทางโถงทางเดินมืดทึบ ก่อนที่ใครจะได้ขยับตัว ประตูไม้สักบานหนาหน้าบ้านก็ถูกถีบกระเด็นหลุดจากวงกบด้วยพละกำลังมหาศาล ร่างสูงใหญ่ในชุดดำสนิทและสวมหน้ากากอนามัยปกปิดใบหน้าสามคนก้าวเข้ามาพร้อมปืนกลไรเฟิลในมือ ปลายกระบอกปืนหันตรงดิ่งมายังทิศทางที่พวกเธอยืนอยู่ และในวินาทีที่แสงไฟจากไฟฉายคาดหัวของหนึ่งในผู้บุกรุกกราดเข้ามาสาดส่องกระทบใบหน้าของอลิษา... เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของผู้ชายคนหนึ่งก็ดังขึ้นท่ามกลางความโกลาหล "เจอตัวแล้ว... สารวัตรอลิษา งานนี้ นายใหญ่ฝากความคิดถึงมาให้" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนเข้ามาเปิดประตูสู่ความอันตรายนี้ร่วมกันนะคะ บล็อกดี้แมรี่สัญญาว่าความฟินและปมระทึกจะยิ่งทวีความแซ่บขึ้นในตอนหน้าแน่นอนค่ะ!