รอยร้าวบนแผ่นดินปราณ

กลิ่นคาวเลือดเจือจางผสมผสานกับกลิ่นอายอับชื้นของหยาดฝนที่เพิ่งซาลง ปลุกประสาทสัมผัสของหลี่เฟยเทียนให้ตื่นตัวอย่างเต็มพิกัด ภายในโรงเตี๊ยมร้างกลางป่าทึบ รอยแยกบนแผ่นไม้เก่าแก่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งยามสายลมราตรีพัดผ่าน ลมหายใจของเขาสม่ำเสมอ ดุจผิวน้ำในบึงลึกไร้ระลอกคลื่น แต่ทว่าสัญชาตญาณดิบเถื่อนแห่งยุทธภพกลับร่ำร้องเตือนภัยอยู่ทุกค่ำคืน ปมความแค้นในการล้างมลทินให้สำนักยังคงสumอยู่ในอก ราวกับถ่านไฟเก่าที่รอวันปะทุ "เจ้าหนู... แอบซ่อนตัวอยู่มุมนั้น คิดว่าจะรอดพ้นจากเงื้อมมือของพรรคมารโลหิตไปได้เช่นนั้นหรือ?" เสียงแหบพร่าดั่งกระดาษทรายถูกับก้อนหินดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลังเคาน์เตอร์ไม้ผุพัง ร่างของสมุนมารร่างยักษ์นาม 'ซานตง' ปรากฏกายขึ้น นัยน์ตาของมันแดงก่ำด้วยพิษโลหิตมาร พลังปราณสีชาดแผ่ซ่านออกมาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่น มันหัวร่อฮึฮึในลำคอ พร้อมกับลากกระบี่ใหญ่อันเปรอะเปื้อนคราบโลหิตไปตามพื้นไม้จนเกิดประกายไฟแลบแปลบปลาบ หลี่เฟยเทียนไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง ร่างโปร่งในชุดคลุมสีหมึกยังคงยืนนิ่งสงบ มือเรียวยาวกุมด้ามกระบี่ไร้ลักษณ์ที่เหน็บไว้ข้างกายไว้หลวม ๆ สัจธรรมแห่งวิถีกระบี่สอนไว้ว่า 'จิตสงบย่อมเห็นแจ้ง' โลกหล้าจะวุ่นวายเพียงใด หาได้ระคายเคืองจิตใจของผู้ฝึกปรือที่บรรลุถึงแก่นแท้ไม่ "พรรคมารพวกเจ้ากระทำการณ์อุกฉกัจจ์ เผาทำลายหมู่บ้านนับสิบเพื่อหล่อหลอมศิลาโลหิตวิญญาณ... ฟ้าดินยังมีตา ไฉนพวกเจ้าจึงยังกล้าเหยียบย่ำแผ่นดินนี้" น้ำเสียงของหลี่เฟยเทียนราบเรียบ ทว่าทรงพลังกังวานราวกับเสียงระฆังสำริดที่เคาะจากยอดเขาไกลโพ้น ทุกคำพูดแฝงไว้ด้วยกระแสปราณกดดันจนซานตงถึงกับชะงักฝีเท้า "ฮ่า ๆๆๆ ฟ้าดินงั้นรึ? ในยุทธภพนี้ มีเพียงผู้แข็งแกร่งเท่านั้นคือฟ้าดิน! ตายเสียเถอะ!" ซานตงคำรามลั่นราวกับสัตว์ป่า พลังปราณโลหิตระเบิดออกรอบร่างจนโต๊ะเก้าอี้ไม้ภายในโรงเตี๊ยมแตกละเอียดเป็นผุยผง มันพุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วสูง เงากระบี่สีชาดฟาดฟันลงมาดั่งสายฟ้าฟาด หมายผ่าร่างของหลี่เฟยเทียนให้ขาดเป็นสองท่อนในคราเดียว แรงกดดันจากวิชา 'โลหิตาคร่าวิญญาณ' แผ่พุ่งจนผนังโรงเตี๊ยมสั่นสะเทือน ทว่า หลี่เฟยเทียนกลับเคลื่อนไหวราwสายหมอกเลือนราง ร่างกายของเขาเอนอ่อนตามสายลมยามค่ำคืนอย่างเป็นธรรมชาติ หลบหลีกคมกระบี่ที่ดุร้ายนั้นได้อย่างเฉียดฉิว ไร้ซึ่งร่องรอยความตื่นตระหนก *แกร๊ก...* เสียงคมกระบี่ไร้ลักษณ์ออกจากฝักเพียงหนึ่งนิ้ว ดังขึ้นเบาหวิวราวกับเสียงสะท้อนของหยดน้ำค้างกระทบใบบัว แต่นั่นกลับเป็นสัญญาณแห่งความตายที่แท้จริง ประกายแสงสีเงินยวดยิ่งกว่าแสงจันทร์พาดผ่านความมืดมิดในชั่วพริบตาเดียว มันเป็นกระบวนท่าที่ไร้รูปร่าง ไร้ทิศทาง และไร้เจตจำนงแห่งการฆ่าฟัน ทว่ากลับสอดคล้องกับวิถีธรรมชาติอย่างสมบูรณ์แบบ ปราณกระบี่บริสุทธิ์พุ่งทะยานตัดผ่านกระแสปราณโลหิตของซานตงราวกับมีดคมตัดผ่านเต้าหู้ ซานตงเบิกตากว้าง ค้างเติ่งอยู่ในท่าโจมตี ร่างกายของมันหยุดชะงักกลางอากาศ รอยกรีดบางเฉียบปรากฏขึ้นบริเวณลำคอ ก่อนที่โลหิตสีดำสนิทจะพวยพุ่งออกมาดั่งน้ำพุ ร่างมหึมาทรุดฮวบลงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น ฝุ่นละอองตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ความเงียบงันกลับคืนสู่โรงเตี๊ยมร้างอีกครา หลี่เฟยเทียนสะบัดกระบี่เบา ๆ หยดเลือดบนคมดาบก็ร่วง 1 หยดลงสู่พื้นโดยไม่หลง 1 รอยเปื้อนบนเนื้อเหล็ก เขากำลังจะเก็บกระบี่เข้าฝักเพื่อออกเดินทางต่อ ทว่าสายตากลับเหลือบไปเห็นป้ายหยกสลักลาย 'ดอกบัวเหมันต์' ที่ตกอยู่ใต้ซากศพของซานตง ป้ายหยกชิ้นนั้นมีรอยร้าวลึก และไอร้อนจากปราณมารยังคงหลงเหลืออยู่จาง ๆ นั่นคือสัญลักษณ์ของหุบเขาเหมันต์... สถานที่กักขังผนึกมารที่มู่หรงเสวี่ยกำลังปกป้องด้วยชีวิต หัวใจของจอมยุทธ์หนุ่มกระตุกวูบ ความรู้สึกสังหรณ์ใจประหลาดแล่นริ้วขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ หากพรรคมารสามารถแทรกซึมเข้าไปถึงเขตแดนเหมันต์ได้ แสดงว่าผนึกสวรรค์... อาจกำลังสั่นคลอนแล้ว ในวินาทีที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปหยิบป้ายหยกชิ้นนั้นขึ้นมาตรวจสอบ พื้นเบื้องล่างกลับสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับแผ่นดินแยกออกเป็นเสี่ยง ๆ เสียงคำรามต่ำทุ้มดังสะท้อนมาจากใต้พิภพ พร้อมกับไอหมอกสีดำทมิฬที่พวยพุ่งทะลุพื้นไม้ขึ้นมาห้อมล้อมรอบกายเขาจนมืดมิด และท่ามกลางความมืดมิดนั้นเอง เสียงฝีเท้าอันแผ่วเบาราวกับไร้น้ำหนัก ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับกลิ่นหอมเย็นยะเยือกของดอกเหมันต์ที่คุ้นเคย "อย่าขยับ... เฟยเทียน" เสียงหวานใสที่เยือกเย็นดุจน้ำแข็งเอ่ยกระซิบข้างใบหูของเขา พร้อมกับปลายกระบี่คมกริบที่จี้สกัดจุดชีพจรบริเวณต้นคอของหลี่เฟยเทียนอย่างแม่นยำ โดยที่เขาไม่ทันได้รู้ตัวเลยแม้แต่น้อยว่านางมาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อใด! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องยุทธภพไป1บทเพลงกระบี่นี้ด้วยกันนะครับ