ชัยชนะของแม่ค้าสายฟาด

“จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนคะท่านเฉิน? มายืนทำหน้าหงอยเป็นสุนัขถูกทิ้งอยู่หลังตึกแบบนี้ คิดว่าหลินซีคนนี้จะมองไม่เห็น หรือว่ากำลังเตรียมมุกตื้นๆ เอาไว้ใส่ร้ายร้านขนมปังของดิฉันอีกรอบ?” น้ำเสียงของหลินซีราบเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำกลับคมกริบดุจใบมีดที่กรีดลงบนความเงียบงัน เฉินโม่สะดุ้งสุดตัว รอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าของเขายังไม่ทันจางหายก็แปรเปลี่ยนเป็นความลนลาน เขาพยายามจะหันหลังหนี แต่ทว่ามือแกร่งดุจคีมเหล็กของเฟยหรงที่โผล่มาจากไหนไม่ทราบได้ กลับคว้าเข้าที่ต้นคอของเขาไว้แน่น “จะรีบไปไหนล่ะครับ... อ้อ ขอโทษที ดันเผลอใช้คำบุรุษเสียได้” เฟยหรงยิ้มกว้าง แต่นัยน์ตาคู่นั้นกลับไร้ซึ่งความอบอุ่น มันเป็นดวงตาของนักล่าที่พร้อมจะขยี้เหยื่อให้แหลกคามือ “ภรรยาผมถาม คุณก็ควรจะตอบ ไม่ใช่คิดจะมุดหัวหนีเหมือนหนูท่อแบบนี้” “ปล่อย! พวกเจ้าไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้กับข้า!” เฉินโม่แผดเสียงร้องโวยวาย หวังดึงดูดความสนใจจากชาวบ้านที่เริ่มเดินขวักไขว่ในย่านการค้า “ดูสิทุกคน! ดูเจ้าพวกคนต่างถิ่นใจโฉดนี่สิ! พวกมันใช้กำลังข่มเหงคนในพื้นที่! ร้านขนมปังนั่นน่ะ มันขายของสกปรก ทำให้ลูกหลานพวกท่านท้องเสียกันระนาวไม่ใช่หรือไง!” หลินซีกอดอกมองภาพนั้นด้วยสายตาสมเพช เธอไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เธอกลับเดินตรงเข้าไปหาเฉินโม่ช้าๆ กลิ่นหอมจางๆ ของเนยสดและวานิลลาที่ติดตัวเธอมาดูเหมือนจะแผ่กระจายออกมาจนกลบกลิ่นอับของตรอกซอกซอยจนหมดสิ้น “ท้องเสียหรือคะ?” หลินซีเอ่ยถามพลางยิ้มหวาน “คุณพูดถึงขนมปังไส้ครีมคัสตาร์ดที่ขายหมดตั้งแต่เก้าโมงเช้า หรือเค้กโรลชาเขียวที่ชาวบ้านแย่งกันซื้อจนคนขายแทบไม่มีเวลาพักกันแน่? ในเมื่อคุณปักปรำดิฉันขนาดนี้ งั้นเราไปพิสูจน์ที่ศาลาหมู่บ้านกันดีไหมคะ ดิฉันจะเปิดมิติ... อ้อ หมายถึงเปิดบัญชีรายรับรายจ่ายให้ทุกคนดูเลยว่า ใครกันแน่ที่พยายามวางยาขนมปังของดิฉันเมื่อวานนี้” ประโยคสุดท้ายของหลินซีทำเอาสีหน้าของเฉินโม่ซีดเผือดลงทันที เหตุการณ์กลับตาลปัตรอย่างรวดเร็ว ชาวบ้านที่เคยถูกเฉินโม่เป่าหูเริ่มหันมามองหน้ากันเอง เสียงซุบซิบดังระงม บ้างก็เริ่มตะโกนถามถึงหลักฐานที่เฉินโม่เคยอ้างว่ามี แต่เขากลับไม่มีอะไรมาแสดงนอกจากคำพูดพล่อยๆ “เจ้า... เจ้ามันนางปีศาจ! เจ้าวางแผนให้ข้ามาติดกับ!” เฉินโม่ดิ้นรนสุดชีวิต ทว่าเฟยหรงกลับกดร่างเขาทรุดลงกับพื้นดินอย่างง่ายดาย “ปีศาจหรือเปล่าไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ วันนี้ร้านเรา ‘ปิดขาย’ เพราะขี้เกียจต้อนรับคนพาล” หลินซีหันไปยิ้มให้ชาวบ้านที่เริ่มจับกลุ่มล้อมวงเข้ามา “ใครที่อยากกินขนมปังอบใหม่ๆ และอยากรู้ความจริงเรื่องที่ถูกคนกลุ่มนี้ใส่ร้าย พรุ่งนี้เช้ามาที่หน้าร้านนะคะ ดิฉันจะเปิดกระดานแฉให้หมดเปลือกเลยค่ะว่า ใครกันที่เป็นคนอยู่เบื้องหลังการปั่นหัวพวกท่านจนไม่ได้กินของอร่อย!” สิ้นคำพูดนั้น ชาวบ้านที่เริ่มหิวโซและได้รับผลกระทบจากการถูกกีดกันไม่ให้ซื้อของจากหลินซีก็เริ่มเปลี่ยนฝั่งทันที พวกเขาเริ่มรุมด่าทอเฉินโม่ที่ทำตัวเป็นคนขวางโลก จนในที่สุดเฉินโม่ก็ถูกขับไล่ให้พ้นไปจากย่านการค้าด้วยก้อนหินและผักเน่าๆ ที่ชาวบ้านหยิบฉวยได้ตามทาง เฟยหรงมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความภูมิใจ เขาเดินมาโอบไหล่ภรรยาไว้แน่น “จัดการได้สวยมากครับแม่ค้าคนเก่ง” “อย่าชมมากค่ะ เดี๋ยวหลงตัวเอง” หลินซีหัวเราะเบาๆ ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้ “ว่าแต่... เย็นนี้เรามีวัตถุดิบเหลือในมิติพอทำ ‘พายเนื้ออบเครื่องเทศ’ ไหมคะ? ฉันอยากจะทำแจกให้คนที่เขามาช่วยเราวันนี้สักหน่อย เป็นการตลาดแบบสร้างมิตรค่ะ” “มีแน่นอนครับ แค่คุณบอก ผมพร้อมขุดดินหาวัตถุดิบให้คุณเสมอ” ทว่า ในขณะที่ทั้งคู่กำลังจะหันหลังกลับเข้าบ้าน จู่ๆ ก้อนหินขนาดใหญ่ก็ถูกปาลงมาจากหลังคาตึกแถวนั้น มันเฉียดไหล่ของหลินซีไปเพียงไม่กี่เซนติเมตรก่อนจะกระแทกพื้นจนแตกกระจาย! “ระวัง!” เฟยหรงคว้าตัวหลินซีเข้ามากอดไว้ในอ้อมอกทันที สายตาของเขาตวัดขึ้นมองไปยังเงาดำบนหลังคาที่เพิ่งจะกระโดดหายไปในความมืด หลินซีขมวดคิ้วแน่น เธอหยิบห่อกระดาษที่หล่นออกมาจากก้อนหินนั้นขึ้นมาเปิดดู ลายมือหวัดๆ บนแผ่นกระดาษเขียนด้วยหมึกสีแดงฉานจนน่าขนลุก ‘ขนมปังของเจ้าจะไม่มีวันขายได้อีก หากยังไม่คืนสิ่งที่ขโมยไปจากสุสานตระกูลหลิน’ หัวใจของหลินซีเต้นรัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะเธอรู้ดีว่าในมิติลับของเธอ... ตราประทับโบราณที่เธอเก็บได้ในวันแรกที่มาถึงโลกนี้ กำลังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนแทบจะระเบิดออกมา! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้ และสัญญาว่าตอนหน้า ความลับที่ถูกซ่อนไว้จะถูกตีแผ่ให้สะใจแน่นอนค่ะ เบเกอรี่มิติต่างโลก